Alaca vakitte gök yarılır, kara kanatların gölgesine sürünerek zehir karışırdı. Karganın çığlığı, toprağın en derinlerine işleyen bir lanet gibi yankılanırken; yılan, kıvrılışında hem ölümü hem tutkuyu taşırdı. O an gökyüzü ne aydınlıktı ne karanlık... ve kader, iki kalbi birbirine bağlayacak ilk düğümünü atardı. "Yılanın Kalbi" operasyonunda sevgili rolüyle bir mafyanın yanına sızan Diken, görevi bittiğinde ardında kırık bir takıntı bırakır. Onun için sadece bir görevdir. Ama adam için? Bir takıntı. Bir saplantı. Bir cehennem sebebi. O takıntı, Diken'i sonsuza kadar izleyecek bir lanet gibi peşine düşer. Ama kader oyununu oynar: Bu kez karşısında, düşmanının en büyük düşmanı vardır. Üstlerinden gelen emirle izlediği adam... ve bilmeden kalbine düşürdüğü en yasak his: aşk. Bu iki düşmanın arasındaki nefret, Diken'in varlığıyla yeniden alevlenir. Ve o fark eder ki, bazen bir kadının kalbi, bir ülkenin en tehlikeli savaş alanıdır. Aşk mı sadakat mi? Görev mi kalp mi? Hangisi onu kurtaracak, hangisi öldürecek? Biri onu unutmamak için yanacak, diğeri onu anlamak için karanlığa adım atacak. Ve Diken... Yine ikisinin arasında, kendi dikenlerine dolanacak. Bir yanlarında kapanmayan yaralar, diğer yanlarında birbirine dokunan korkular. Ne gecenin karanlığına sığabildiler... Ne gündüzün aydınlığına. İkisinin arasında, yarım kalmış bir ışığın ortasında doğdu onların hikâyesi. Gündüzün aydınlığından, gecenin karanlığından korkan iki yürek... Bir tarafı kan, bir tarafı umut. Bir tarafı bedel, bir tarafı teslimiyet. Yılan'ın ininde, Karga'nın kanadına... Alacalı bir Dilrubâ.

Güç, kontrol ve takıntı... Bazı evlerde sevgi bile bir emir gibidir. Yade Sanem Yiğit babasını toprağa verdikten sonra hayatını yeniden kurmak ister ama Pulsar Averin, o gece Yade'yi yanında tutmaya karar verir. Malikânenin duvarları sessizdir... kuralları değil. Pulsar Averin'in dünyasında ise tek bir kural vardır: direnmek acıyı uzatır. Bu karanlık dünyanın içinde hiçbir yara ardında iz bırakmadan kapanmaz. Kurşun iz bırakır, ten hatırlar.

Çocukluğumdan beri aklımda cevabını bulamadığım bir soru vardı. "İnsanlar gerçekten güven kadar değerli bir duyguya layık mı?" Bence değiller.

"Ondan hoşlanıyor musun?" Kıskanç çıkan sesine ne tepki vereceğimi bilemiyordum. "Ona sarıldın." Kaşları çatıldı. "Hoşlanmasaydın sarılmazdın. Hoşlanıyorsun ki sarıldın." Burnundan nefesini sertçe verdi. "Bana bile sarılmadın." Ters ters baktı. "Bana niye sarılmıyorsun?" Kıskandığı kişi en yakın arkadaşıydı. Ve onun arkadaşı benim babamdı. Hiçbir şeyden haberi yoktu. Eflah kim olduğumu bilmeden beni seviyordu ama ben, onun kim olduğunu bile bile ona âşık olmuştum. Benim günahım daha büyüktü. Bir insanın başına en kötü ne gelebilirdi? Babam gözlerimin önünde öldürüldüğünde ve onu öldüren annem olduğunda en kötüsünü yaşadığıma çok emindim. Artık annem cezaevinde, babam ise mezardaydı. Bundan daha kötü ne olabilirdi ki? 25 yıl geçmişe gitmek? Bu kötünün de kötüsü olabilir miydi? Ölümcül bir kaza sonucu kendimi 1998 yılında bulduğumda o an için bunun bir felaket olduğunu düşündüm. Felaket bir durumdu çünkü bu zaman diliminde anne ve babamla aynı yaşlardaydım. Onların hayatına bir yabancı gibi girmek zorundaydım. Ama aslında felaket sandığım şey mucize de olabilirdi. Mucizevi bir durumdu çünkü bu zaman diliminde annem cezaevinde, babam da mezarda değildi. Onların evlenmesinin nedeni annemin bana hamile kalmasıydı. Ana rahmine düşmeme sadece üç ay kaldığını anladığımda ise kendi doğumumu engellemenin nasıl olacağını düşünmeye başladım. Annemi cezaevinden, babamı da ölümden kurtarmanın tek yolu bu olabilir miydi? Belki de olabilirdi. Planını uygulamak için babamın arkadaşı Eflah'ın evine bir dadı olarak işe girmekse hayatımda verdiğim en kötü karardı. Bunu ona anlatmanın bir yolu var mıydı? Buraya ait olmadığımı, öyle bir uğradığımı anlatmanın bir yolu olmalıydı. Doğru insanı yanlış zamanda bulmak birine verilen en büyük ceza olmalı.

"Keşke ne istediğini gerçekten bilseydin." "Ben ne istediğimi sana aylar önce söyledim." "Nasıl yani? Ne istiyorsun sen?" "Seni.." (Bu kurgudaki karakter ve olayların gerçek kişi ve kurumlarla ilgisi yoktur. Tamamen hayal ürünüdür.)

Bir yakınlaş, bir uzaklaş, kovala sonra da kaç. Git gide aptallaş, ne saçma bir savaş..

"Ve ben hayatımın her anında, onun kollarının arasında neşeli kahkahalar atacağıma emindim." Eylül Karaca/2012 "Birinin kollarının arasındayım. Hissettiğim tek şey acı..." Üsteğmen Eylül Karaca/2025 Bazen bir mayın patlamadan önce, kalbin infilak eder.

"Gözleri bir felaketin başlangıcı gibiydi. Baktıkça boğulduğum, ama nefessiz kaldıkça kulaç atmayı durdurduğum.." "Gün kararınca daha bir hırçın olurdum, fakat o ela gözlere baktıkça duruldum da duruldum. Şimdi ise günün her saatinde sadece ona doğru savruluyorum.." Bu hikaye iki kişiden birinin varoluş, diğerinin ise yokuluş hikayesidir..

Kendime açtığım şiddetli bir savaşın tam ortasındayım. Savaşan da benim, savaştığım da... Yalnızlığın derin dehlizlerine doğru adım adım ilerlerken, kurtuluşum olur sandığım insanlar ise ayaklarıma prangalar vurmakla meşgul. Hayır. Yalan söyledim. O prangaları ayaklarıma vuran yine benim. Ya gerçekten hiç bir şey sahiden göründüğü gibi değilse? Belki bazılarımız, sevmeyi bile zehirleyerek öğreniyordur. Belki de akrep bile yılanı onunla beraber ölebilmek için sokmuştur.

~Distopik - Psikolojik~ Şeytan rolüne bürünmüş bir psikopatla baş edebilir misin? Yoksa şeytanın ta kendisine mi dönüşürsün? ~ Dünya kaderinin tamamen büyük güçlerin elinde olduğu ve o güçlere karşı çıkanın ezildiği topraklarda gri gözlü olarak doğan Marisa'nın yapabileceği tek bir şey vardı: Kaçmak. Fakat yakalandı. Ve Ücra'ya kapatıldı. Günlerdir tutsak olmamak adına iradesiyle savaşmaya devam ederken yüzüncü yılın anılacağı gecede kapatıldığı Delik'ten kaçmak için bir plan kurdu. Ancak başarısız oldu. Çünkü o gece ansızın Başkan'ın oğlu karşısına çıktı ve hiç ummadığı bir teklifle geldi. Başkan ona kaybettiği özgürlüğünü geri kazanması için önüne büyük bir fırsat sunmuştu. Eğer kabul ederse Marisa'nın yapması gereken tek şey ihanet etmekti. Cumhuriyet'e, Pragmatik'e, Özgürlük'e ve Aşk'a.