Lisenin ilk yılı kısa ama ikisininde yaralarını saran ilişkilerini hâlâ saklayan Deniz ve Teoman'ın birbirlerine olan anlamsız davranışları arkadaşlarının gözüne batmaya başlar. 𓂃teo&den

"Onları ayırdıktan sonra bir daha beni çekmek zorunda kalmazsın." Karşısındaki kızın hâlâ şüpheyle kendisine baktığını gördüğünde sırıtışı büyüdü. "Sana hep istesiğin o özgürlük fırsatını veriyorum işte." Uzattığı elini işaret etti bu sefer bakışlarıyla, en sonunda büyük bir oflama aldı ama aynı zamanda havadaki elini tuttu kız. "Bu planın tutacağına şüphelerim var ama senden kurtulma şansını elimin tersiyle itemeyeceğim." "Anlaştık."

"Birinin zincirleri boyun eğmekten, diğerininki ise kusursuz olmak zorunluluğundan dövülmüştü." Deniz, her sabah annesinin "Biz sığıntıyız, sesini çıkarma, boyun eğ" baskısıyla uyanan, tek özgürlüğünü tuvaldeki gizli resimlerinde bulan dikbaşlı bir genç kızdı. Teoman ise dışarıdan bakıldığında Bodrum'un en zengin, narsist ve dokunulmaz çocuğuydu. Ama o parlak maskenin ardında, babasından yediği tokatların ve asla kaybetmeme zorunluluğunun getirdiği deli bir öfke saklıydı. Kader, onları kimsenin kaçamayacağı bir edebiyat projesinde zoraki ortak yaptığında, sadece notları için değil; kendi kurdukları o kalın duvarlara karşı da savaşacaklardı. 07.06.2026 Teoden