Defne Karaca, sevgisizliğin içinde büyümüş bir çocuktu. Ailesinin yanında vardı ama aslında hiç yoktu. Evdeydi ama hiçbir zaman "evde" hissetmedi. Küçük yaşlardan beri aynı boşluğu taşıdı içinde. Ne yaparsa yapsın dolduramadığı, adını koyamadığı bir boşluk... Bazen kendi kendine fısıldardı: "Ben neden böyleyim?" Ama zamanla şunu öğrendi: Bazı soruların cevabı yoktu, sadece acısı vardı. Yıllar geçti. Defne büyüdü. Ama içindeki o eksiklik hiç büyümedi, hep aynı kaldı. Hatta biraz daha ağırlaştı. Ve bir gün, hayat ona sessizce gerçeği gösterdi. Ne bağırarak... ne açıklayarak... sadece hissettirdi. Defne o an, ilk kez gerçekten anladı. Sevgi sandığı şeyin ne kadar eksik olduğunu... ve aslında hiç başlamamış bir hikâyenin içinde yaşadığını. Ama Defne şunu henüz bilmiyordu: Bazı gerçekler, sevgiyle değil, acıyla öğrenilirdi.

On yedi yıl boyunca gerçek ailesinden habersiz yaşayan Derin, kendini ait hissetmediği bir evde büyür. Sevgi yerine sessizliği, huzur yerine korkuyu öğrenir. Hayatı boyunca bildiği her şey, yapılan bir DNA testiyle değişmek üzeredir. Derin aslında başka bir ailenin kayıp kızıdır. beş abisi, bir ikizi ve küçük kardeşi sonunda Derin'e kavuşur. Fakat bu kavuşma, herkes için beklenildiği kadar kolay olmayacaktır. Çünkü abileri, yıllardır kendi kardeşleri sandıkları kızın gerçek yüzünü öğrendikten sonra Derin'e karşı önyargılı davranır. Onu da geçmişte yaşadıkları kız gibi şımarık, sorun çıkaran ve ailesini zorlayan biri olarak düşünürler. Derin ise yıllarca sevgi görmeden büyüdüğü için yeni ailesine güvenmekte zorlanır. Bir yandan geçmişinin yaralarını taşırken, diğer yandan hiç tanımadığı insanlarla gerçek bir aile bağı kurmaya çalışır. Peki Derin, kendisine karşı önyargıyla yaklaşan abilerinin kalbinde bir yer edinebilecek mi? Yoksa yıllardır saklanan gerçekler, onları birbirinden uzaklaştırmaya devam mı edecek?

Kızın gerçek ailesini aradığı gerçek ailem kitabı işte.

hep yeni aile bizi kabul etmez. bu sefer biz onları kabul etmezsek? Aile kan bağı mıdır... Yoksa uğruna savaşmayı göze aldıkların mı? Eliz Saye Kaleli, yıllarca ait olduğunu sandığı bir dünyada büyüdü. Anne dediği kadını toprağa verdi. Abi dediği adama tutundu. Geçmişini sorgulamadı. Ta ki bir gün her şey yıkılana kadar. Soyadı yalandı. Geçmişi eksikti. Ailesi sandığı insanlar gerçeğin sadece yarısıydı. Gerçek ailesini bulduğunda ise yeni bir soru doğdu: Kan bağı her zaman kalp bağı demek miydi? İhanetler, kırılan gururlar, yarım kalmış duygular ve saklanan sırlar arasında Eliz artık bir seçim yapmak zorunda. Geçmişine mi tutunacak... Yoksa kendi ailesini kendi mi kuracak?

Özge onu döven çalıştıran ve satmaya kalkan ailesinden başka kimsesi olmayan bir kız... Korkmaz ailesi tek kızları tarafından parçalanmış bir aile... Korkmaz ailesinin kapısına aynı zamanda 10 hayatın ortasına bırakılan bir mektup... Nasıl bir hayatları olacak, alışabilecekler mi, peki sonradan ortaya çıkan gerçekler...

Ne adam bir daha cebinde ezilmiş papatyalar buldu, ne de kız ezdiği papatyaları hatırladı. ❁

Yıllardır süre gelen düşmanlık ve taş sokaklarda başlayan bir kader

"Hazır ol, gelin hanım... En fazla bir saat sonra evleniyoruz. Ve karım olduğun andan itibaren sana ağlamayı yasaklıyorum. Çünkü sana hiç yakışmıyor." Bir gün, tanımadığı bir adamın evlilik teklifi etmek zorunda kalacağını söyleseler, gülüp geçerdi... Ama kader, Lavinia'yı tam da bu noktaya sürükledi. Kırık pusula... Ve kırk bir günlük bir oyun.Gerçek suçlu kim? Kim hayatta kalacak, kim yok olacak? Her sayfa, sırları bir bir ortaya çıkarıyor. Ve unutma: Ölüm Çiçeği'nin laneti, seni izliyor... Kırık pusula seni karanlığa sürüklerken, Ölüm Çiçeği kaderini belirleyecek. Varlığı, annesi için hiçlikten ibaret olan tüm kız çocuklarına... Veteriner:1. Sırada Lavinia: 1. Sırada 🧭⚓

Runelya, geriye tek kişi kaldığı ailesinin büyük bir yalan üzerine kurulu olduğunu öğrenir. Dış dünyayla ilişkisini koparan ailesi öldüğünde, onların yaşattığı travmalarla baş ederken öğrendiği gerçekler onu gösterişli ama yalnız bir hayattan mütevazi fakat kalabalık bir hayata sürükleyecekti.. Hiç çocuk olmayan, hiç arkadaşı olmayan, aile kavramından korkan Runelya'nın 4 abi, 1 kardeşi ile Sardunya Çıkmazı sokağında yeniden hayata tutunuş hikayesi..

"Livia! Şapkam nerde!?" "Hangi şapka?" "Böyle kırmızı, önde sarı bir el-" "He ben onu çöpe attıydım-" "Ne!?" Helvam tarçınlı olsun... ~~~ "𝘠ı𝘭𝘥ı𝘻ı𝘮 𝘰𝘭, 𝘒ı𝘻ı𝘭" "𝘠ı𝘭𝘥ı𝘻ı𝘯 𝘰𝘭𝘢𝘺ı𝘮, 𝘔𝘰𝘯 𝘗𝘢𝘳𝘪𝘴𝘪𝘦𝘯" ~~~ Karıştırılan bebekler ve çalınan hayatlar.. Eva Livia'nın karıştırılan hayatını okumaya var mısınız? (İlk defa yazıyorum. Acemi bir yazarım. Hatalarım olabilir. Umarım beğenirsiniz) TÜM HAKLAR ŞAHSIMA AİTTİR!