(Bu kitaptaki kişiler ve kurumlar tamamen kurgudur. Hiçbir gerçeklik payı yoktur!) ★ "Kimsesiz hisseden, kimselere ithafen... Unutmayın kimsesizlerin de kimseleri vardır." ★ Kilometrelerin ötesinde bir soluktu onunki. Bir adım mesafeyle kaçırdığı hayatının acısıyla sarmalanarak koridorların tozunu attırıyordu. Çözülmemiş bağların ardında gizlenmiş ne sevdalar dostluklar veyahut kan bağları vardı kim bilir? Üç kişiydiler bu hikâyenin başında. Birbirlerine bir soluk uzaklıktaydılar fakat yabancıydılar birbirlerine. Kilometrelerin ötesinde bir soluktu onunki. Bir adım mesafeyle kaçırdığı hayatının acısıyla sarmalanarak koridorların tozunu attırıyordu her defasında. Kusursuz bir yalanın içinde kaybolmuş kendisine uzatılacak elin hasretiyle tutuşuyordu bir mum gibi. Doğumunu bile omzuna yükleyen kendisini bir suç gibi gören bir adam vardı, bir kadına sevgiyi bilmeden sevgiyi öğretmişti. Ölmeyi yeğlediği bütün her şeyden sonra nefes alacak bir bedene ihtiyaç duyduğunun farkına varmış ve nefeslenmek için yolunu sonlandırıp kalakalmış bir adam. Onlar koca kalabalıklarına kimsesizliklerini sığdıran kimsesizlerdi. Onlar tek bir adama baba diyerek bir kez olsun o adamı görme şansına sahip olamamış kimsesizlerdi. Onlar herkesten uzakta birbirlerine tanıdık olan yaralı ruhlardı. Yaralı ruhlarına deva kendileri olmuşlardı. Kimsesizlerin de varlığına şükrettiği kimseler vardı. ... Başlangıç Tarihi: 04.08.2023 Bitiş Tarihi: 12.11.2025

"herkes bir gün bulur zaten yuvasını." 05.05.2020 M. Uyarı: İlk birkaç bölümde texting içeren bölümlerimiz yok arkadaşlar. Konuya bağımlı ilerlediğim için. ... Aidiyet hissinin var olduğu bir yüreğe minik bir kelebek misali konmak istiyor gibiydi bu sevdanın başlarındayken. Savrulup durduğu yetmezmiş gibi o duvardan bu duvara tosluyor kimin kendi kuyusunu kazdığını bile anlayamıyordu. Unutmak mümkün müydü bir yuvayı? Unutmak mümkün müydü sevdayı? Her şey zihinde yok olabilirdi fakat hisler asla unutulmazdı. Hatırlamadığı bir sokağın kaldırımında yürürken duvarda yazan cümleyi zihninde kaybetmiş olmasına rağmen gönlünde var olan minik çarpıntıyla yaşadığı anıyı anımsıyordu bir kez daha. Bilmeden tekrar ettiği o cümle kaderinin bir kez daha tekerrür edişini kendisine kanıtlıyordu. Birbirinin kaderinde var olan her insan ikinci defa karşılaşacak kadar kuvvetli bir bağ ile yüzük parmaklarıyla bağlanırlar. Kendileri dahil kimse göremez o bağı ama gönlün derinlerinde var olan bir his onu hep saklar ve korur. Kural 1; Hisler asla unutulmaz.