Klienci Klary Zgierskiej nie wystawiają publicznych referencji. Jej nazwisko przekazywane jest w prywatnych rozmowach na najwyższym szczeblu decyzyjnym. Wtedy, gdy w firmie wszystko zaczyna się walić. Początkowo wydawało się, że to zlecenie będzie podobne do innych i, jak wszystkie poprzednie, zakończy się sukcesem. Michał Konarski, wiceprezes „Drac-Polu", nie zamierza się liczyć z planami zarządu. Zrobi wszystko, aby je pokrzyżować. Nawet jeśli w efekcie ucierpi ktoś niewinny. Sprawy zawodowe mieszają się z prywatnymi a przemoc z naiwnością. Wszystko to w środowisku ludzi bogatych i wpływowych, gdzie jedna plotka potrafi zatrząść wielomilionową firmą. Powieść traktuje o sprawach trudnych: o przemocy, w tym seksualnej, wykorzystaniu, manipulacji. Dla czytelników dorosłych.

Mówią, że miłość to bezpieczna przystań. Kłamstwo. Prawdziwa miłość to siła. Potęga tak wielka, że potrafi zniszczyć. Uciekasz od miłości, która okazała się trucizną, z nadzieją na lekarstwo. Ale co, jeśli schronienie, które odnajdujesz, nosi w sobie inny, słodszy rodzaj jadu? Gdy bezpieczna przystań okazuje się iluzją, a ratunek ma swoją cenę, pozostaje tylko jedno, ostateczne pytanie: Czy jesteś gotowa, by stać się silniejsza od miłości, która próbowała cię zniszczyć?

Ona jedna. Ich dwóch. I granica, której nie powinni przekroczyć. Stefania od lat patrzy tylko na jednego z braci. Korneliusz - ten pewny siebie, nieuchwytny, zawsze krok przed nią. Jej cichy obiekt westchnień. Problem w tym, że dla niego jest niemal niewidzialna. Obok stoi Kasjan. Najlepszy przyjaciel. Powiernik. Ten, który zna jej myśli, zanim zdąży je wypowiedzieć. Ten, który zawsze jest. I który kocha ją tak mocno, że woli zostać kimkolwiek, byle tylko nie stracić miejsca u jej boku. Kiedy Stefania - dla własnego bezpieczeństwa - wmawia sobie i jemu, że Kasjan jest gejem, on nie protestuje. Nie tłumaczy się. Nie walczy. Wchodzi w tę grę bez mrugnięcia okiem. Bo jeśli to jedyny sposób, by być blisko, będzie grał najlepiej, jak potrafi. Tyle że uczucia nie znają zasad. A im dłużej trwa ta maskarada, tym bardziej napięcie między nimi zaczyna wymykać się spod kontroli. Wystarczy jeden błąd, jedno spojrzenie za długie o sekundę, jeden dotyk, który nie powinien znaczyć nic... a zaczyna znaczyć wszystko. To historia o miłości ukrytej pod warstwą kłamstw. O zazdrości, która boli bardziej niż odrzucenie. I o wyborze między tym, kogo pragniemy, a tym, kto naprawdę o nas walczy. Bo czasem największą grą nie jest udawanie kogoś innego. Tylko udawanie, że się nie kocha.

Niektóre historie zaczynają się od miłości. Inne - od złamanego serca. Moja zaczęła się od spojrzenia, którego nie powinnam była odwzajemnić. Jako nastolatka byłam tą „drugą". Tą stojącą w cieniu. Tą, która zawsze kochała za bardzo. Jedna chwila wystarczyła, by wszystko się rozpadło. Cicha. Zakazana. Niewybaczalna. Uciekłam, wierząc, że odległość wymaże wspomnienia. Zbudowałam nowe życie. Nową wersję siebie. I niemal uwierzyłam, że przeszłość nie ma już nade mną władzy. Ale los nie ma litości. Nie każda miłość zostawia po sobie szczęście. Nie każda rana przestaje boleć. I przeszłość nie zawsze pozwala odejść, nie zabierając ze sobą części ciebie.

„Dziś prawdziwych Cyganów już nie ma" - śpiewała Maryla Rodowicz. A rycerzy? Czy era śmiałków, wyruszających, aby pokonać zagrażające innym niebezpieczeństwo, zakończyła się na arturiańskich legendach, bajkach z dzieciństwa i opowiadaniu o Don Kichocie? Opowiadanie napisane w ramach 3 edycji wyzwania #Kroniki Przemiany. Tematem wyzwania był retelling znanej bajki (np. baśni Andersena, braci Grimm, lub rozpoznawalnej rodzimej legendy), przemycenie znanych motywów i fabuły w zupełnie inne realia. Utrudnienia: nie korzystano z czasowników „mieć" i „być" w żadnej formie odmiany. Tekst powinien był zawierać 2-5 tys. słów.

Kiedy myślisz, że wreszcie masz życie pod kontrolą, przeszłość puka do drzwi... i wchodzi bez zaproszenia. Anastazja Rajska, dawniej zakompleksiona dziewczyna, a dziś pewna siebie i spełniona kobieta, może z pełną stanowczością powiedzieć, że osiągnęła swoje cele. Życie ma jednak inny scenariusz. Wszystko komplikuje się, gdy na drodze Anastazji po dziesięciu latach staje dawna miłość, a wraz z nią - wspomnienia, których nie chciała już odgrzebywać.
 Czy to koniec niespodzianek? Czy na pozór idealny facet może skrywać tajemnice? Romantyczna podróż do klimatycznego Torunia, w której determinacja, siła przyjaźni i miłość będą musiały zmierzyć się z intrygami, niedopowiedzeniami i... przeszłością.

On- pełen dystansu do siebie i świata informatyk zakochany od dekady w dziewczynie poznanej w liceum. Ona- młoda, ambitna kardiochirurg z marzeniami i nadzieją na zmiany w medycynie. Oni razem- para, która mimo jego niepełnosprawności żyje pełnią życia i kochająca się nawzajem do szaleństwa. Poza tym najlepsi przyjaciele i rodzice siedmioletniej Diany. Zapraszam na kolejną odsłonę historii o miłości, której nie zatrzymają żadne bariery. Miłego czytania!

Dwie rodziny. Jeden grzech. I lato, które zmieniło wszystko. Ola ma dwadzieścia jeden lat, indeks studentki medycyny i życie, które właśnie rozpadło się na kawałki w świetle fleszy warszawskich imprez. Ucieka z wielkiego miasta, by odnaleźć siebie. Na sielskim Polesiu poznaje Pawła, który o naprawie motocykli wie wszystko, a leczeniu złamanych serce więcej, niż jest skłonny przyznać. Ona z medyczną precyzją analizuje każdy gest, on z mechanicznym spokojem próbuje trzymać ją na dystans. Jednak sielska wieś skrywa mroczne odbicie. Stare listy, tajemnicza książka i milczenie matek, które waży więcej niż słowa. Ola odkrywa, że historia jej rodziny to nie sielanka, lecz „Gorzkie ziarno" zasiane dwadzieścia lat temu. Czy miłość, która narodziła się w cieniu cudzej pokuty, ma szansę przetrwać konfrontację z prawdą? „Wakacje na prowincji, czyli prawda bez filtra" to ciepła, poruszająca, momentami zabawna, a w innych miejscach wzruszająca opowieść o tym, że każda instrukcja obsługi serca zaczyna się tam, gdzie kończą się sekrety. *** Powieść wzbudziła zainteresowanie jednego z Wydawnictw i z tego powodu cofnęłam publikację wszystkich rozdziałów.

Holly jest milenialką. Rozczarowaną, zmęczoną i wychowaną w obietnicach rzeczywistości, która pozostała w poprzednim tysiącleciu. W świecie, w którym dorastała, mówiono jej, że ciężka praca popłaca, a dyplom gwarantuje szacunek i dobrą posadę. Z kolei przyszło jej żyć w czasach, w których ciężko pracuje - a jedyne, co za to dostaje, ten chroniczny brak chęci do czegokolwiek oraz poczucie, że pracodawca wysysa z niej radość życia. Wykształcenie też ma, dlatego... pracuje na kasie w markecie. Mężczyźni? Nie mniej rozczarowujący. Wciąż przekonani, że płyn do naczyń rozpuszcza ręce; że to o nich trzeba zabiegać, bo inaczej "pójdą do innej". Matka powtarza Holly, że ma zbyt wygórowane oczekiwania i żyje z głową w chmurach. Przez to coraz częściej zastanawia się, czy naprawdę coś poszło nie tak - czy może po prostu ktoś ją oszukał w pakiecie startowym dorosłości? Aż pewnego dnia dzwoni ciotka. Ta ekscentryczna, która mieszka z przyjaciółką, nigdy nie wyszła za mąż i zawsze płynęła "pod prąd". Musi wyjechać do sanatorium i potrzebuje kogoś, kto zaopiekuje się babcią i domem. Holly nie waha się długo. Pakuje dwie pary dżinsów, złudzenia o łatwym życiu zostawia na dnie szuflady, wsiada do pekaesu i rusza na koniec świata. By... wylądować pośrodku niczego, utknąć w błocie i odkryć, że nawet zasięg ją porzucił. Kiedy sytuacja wydaje się beznadziejna, poznaje sąsiada. Gumowce, broda i spojrzenie, które budzi niepokojąco znajome wspomnienia. Bo okazuje się, że „obcy" to ktoś, kogo znała kiedyś bardzo dobrze. Przyjaciel z dzieciństwa. Ten, o którym miała nigdy więcej nie myśleć. Ucieczka zamienia się w konfrontację - z przeszłością, niewypowiedzianymi żalami i sobą sprzed lat. A koniec świata przestaje być miejscem schronienia, stając się przestrzenią, w której nie da się już udawać, że wszystko było w porządku.

Dwie pary bohaterów: mama i jej córka maturzystka oraz ojciec i jego dorosły syn. Stłuczka drogowa rozpoczyna ich wspólną historię pełną iskrzących emocji, zabawnych, ale też bulwersujących scen i zaskakujących zdarzeń z dramatyczną końcówką. Ostrzeżenie! W opowiadaniu pojawiają się sceny opisujące akty autoagresji. Autoagresja jest zaburzeniem, jakiejkolwiej jej formy nie można uznać za normę. Najczęściej jest przejawem doświadczenia trudności emocjonalnych, w takich sytuacjach cierpienie fizyczne jest sposobem na odwrócenie uwagi od trudności psychologicznych. Autoagresja nigdy nie jest rozwiązaniem problemów. Należy ją opanować, najlepiej udać się do specjalisty (psycholog, terapeuta, psychiatra nie jest konieczny) lub podzielić się swoim problemem z życzliwą osobą. Zawsze warto skorzystać z telefonu zaufania dla dzieci i młodzieży (czynny 7 dni w tygodniu 24h/dobę) nr: 116111 lub 800 12 12 12. również czynny przez całą dobę, bezpłatny, z możliwością pisania na czacie https://czat.brpd.goc.pl/