«Έχεις συνειδητοποιήσει ποια είμαι εγώ; και σε τι θέση βρισκόμαστε, Βίκτωρα;» Η φωνή της ανεβαίνει σταδιακά, γεμίζοντας με θυμό την ατμόσφαιρα γύρω μας. «Ναι, ξέρω ποια είσαι, και έχω επίγνωση της κατάστασης μας....» Της εξηγώ, προσπαθώντας να παραμείνω ψύχραιμος, για χάρη και των δυο μας. «.....όμως αυτό το θέλαμε κι δύο, Άννα.» Λέω ενώ πηγαίνω κοντά της.