sandamini1999
- Reads 1,212
- Votes 53
- Parts 5
"නැ... නැහැ... මේක වෙන්න බැහැ ලොකු... ඔයා මගේ අයියා..." ලාරා ගැහෙන හඬින් රහසින් මෙන් පැවසුවාය.
ජන්කුක්ගේ මුවඟට නැගුණේ උපහාසාත්මක, දරුණු සිනහවකි. ඔහු ඇගේ හිසකෙස්වලින් තවත් තදින් අල්ලා තමාට ලං කරගත්තේය.
"කවද්ද මම තමුසේගේම අයියා වුණේ... ආ?" ඔහු ගොරෝසු හඬින් ඇසුවේය.
"ඔයා මගේ නැන්දාගේ පුතා... එතකොට ඔයා මගේ අයියා වගේ තමයි..." ඇය බිඳුණු හඬින් තර්ක කරන්නට උත්සාහ කළාය.
ජන්කුක්ගේ වියරු සිනහව මුළු කාමරය පුරාම දෝංකාර දුන්නේය. ඔහු ඇගේ මුහුණට එබී, උණුසුම් හුස්ම ඇගේ කම්මුල් මත වදින තරමට ලං විය.
"ඉතින් නැන්දාගේ පුතා කියන්නේ තමුසේගේ අයියා වුණාද? හරියටම නෑකම කිව්වොත් ඉතින් මම තමුසේගේ මස්සිනා! එතකොට ඉතින් නෑනා අයිති කොහොමත් මස්සිනාටනේ, කෙල්ලේ..."
"ඒත්... ලොකු..." ලාරාගේ දෑස්වලින් නැවතත් කඳුළු කඩා හැළුණි.
"මුකුත් කියන්න එපා!" ජන්කුක් ඇගේ වදන් නතර කළේය. "තමුසේ කොහොමත් මගේ... මගේ විතරමයි! තේරුණාද?"