Siz: Merhabalar. Siz: Size yazmam gerektiği söylendi. Yani sekreteriniz öyle söyledi. Siz: Rahatsız etmiyorum, değil mi? Siz: Eğer meşgulseniz hiç sorun değil, ben beklerim. Bilinmeyen Numara: Lei chi è, signora? (Siz kimsiniz hanımefendi?) Yayın Tarihi: 10 Haziran 2025 2 Ağustos Mafya #5 20 Ağustos Mafia #1 20 Ağustos İtalyan #1 20 Ağustos İtalyanmafya #1 18 Aralık Texting #1

Yaş farkı ve cinsel öğeler vardır.! GERÇEK BİR HAYAT HİKAYESİNDEN ESİNLENİLMİŞTİR Mardin'in altın tozuna bulanmış kadim sokaklarında, Mezopotamya'nın en kudretli ismi Devran Ağa'nın heybeti yankılanırdı. Onun için sadakat bir yemin, Eftalya ise ruhunun koparılmış diğer yarısıydı. Çocukluklarının masumiyetinde, daha isimleri bir arada anılmadan önce kalpleri mühürlenmişti onlar o toprakların gördüğü en büyük sevdanın, en imkansız vaadiydiler. Ancak bir gece, karanlığın bağrına saplanan zehirli bir mektup, Eftalya'yı bu kadim topraklardan, çocukluk aşkının kollarından söküp İstanbul'un yabancı sokaklarına savurdu. Tam on iki yıl boyunca, Devran'ın içindeki sevda, intikamla harmanlanarak devasa bir kor ateşe dönüştü. On iki kış sonra, Eftalya başka bir hayata, beyaz bir gelinlikle imza atmak üzereyken; zaman, Devran Ağa'nın tek bir bakışıyla durdu. Mardin'in en büyük ağası, on iki yıllık o sessiz firarı bir fırtına gibi dağıtarak sonlandırdı. Eftalya'yı ait olduğu yere, taş konakların soğuk duvarları arasına bir sürgün gibi geri sürükledi. Şimdi Mardin'in üzerinde, baharın taze esintisi değil, on iki yıllık bir hasretin ve dinmeyen bir hırsın ağır kokusu var. Bir yanda törenin ve gücün zirvesindeki bir adamın sarsılmaz iradesi, diğer yanda yarım kalmış bir gelinlikle kendi çocukluğuna hapsedilmiş bir kadının direnişi... Taş duvarlar bu kez bir kaçışa değil, on iki yılın bedelini ödetmeye yeminli bir vuslata şahitlik edecek. Kaçış bitti, esaret başladı; peki ya on iki yıl sonra sönen küllerden doğan bu yangın, tüm Mardin'i yakmaya yetecek mi? "Ben bir yanılgı değilim. Bir erkeğin hikâyesine yazılmış yan karakter hiç değilim." Bazı aşklar iki kişiyi kurtarır. Bizimki bir şehri. Şimdi sadece bizim için değil, herkes için Sevmek Zamanıydı.

Polis olmak isteyen Hazan Özkaya Aşiretin en büyükleri olan Aksoyların Oğlu Baran Aksoy ile berdel kararıyla evlenir.

İki düşman aşiretin yıllardır süren kan davası, bir kız kaçırma olayıyla yeniden alevlenir. Barışı sağlamak için verilen karar ise acımasızdır: berdel. Soğuk bakışlarıyla herkesi titreten Bawer Milan ile özgürlüğüne düşkün, asi ruhlu Bejna Kara aynı kaderin içine sürüklenir. Fakat kimsenin hesaba katmadığı bir şey vardır... Birbirlerinden ölesiye nefret etmeleri.

"O silahı elinden indir!" dediğimde, yan duran vücudunu ağır ağır bana doğru çevirdi ama o silah abimin alnına daha da bastırıldı. Yüzündeki sinsi tebessüm meydandaki herkesin yüreğini sıkıştırıyordu. "Yoksa?" diye soruşu, meydandaki bütün insanları endişelendirmeye yeterdi. Kalabalığın nefesi bir anlığına tutulmuş gibiydi. Çenemi herkesin inadına dikleştirip, gözlerimi onunkilere kilitledim. "Yoksa sana yemin olsun! Bu meydanı kanınla yıkarım!" diye bağırdım. Sözlerim gökyüzüne çarpıp geri indi, meydanda taş kesilmiş onlarca insanın üzerinde yankılandı. "Efsun!" diyen abime bakmadım. Gözlerim, kanla kaplanmış yüzüne kayacak olursa gardımın düşeceğini biliyordum. Onun bitap nefesi bile içimdeki öfkenin dengesini bozabilirdi. "Demek kanım ile yıkarsın ha!" dediğinde, fısıltısı bile meydanı inletti. Sanki rüzgar, sesi alıp bütün taş sokaklara taşıdı. Kalabalık tek bir ağızdan derin bir nefes aldı, kimse kıpırdamaya cesaret edemedi. "Azad ağa, yaparım bilirsin! Bu seni ilk vuruşum olmaz!" deyişimin ardından kaşları çatıldı. Çelik gibi bakan gözleri bir anlığına karardı. O an kalabalıktan birkaç kişi korkuyla geriye doğru koştu; ayak sesleri taş zeminde yankılandı. Koskoca Mardin! Her taşında kanın, her sokağında intikamın yankılandığı o şehir... En iyi o bilirdi; yıllar önce nasıl AZAD KARAASLAN'ı gözümü bile kırpmadan vurduğumu. O gün güneş batmamıştı sanki, Mardin yasa bürünürken Diyarbakır'da zılgıtlar eşliğinde birçok kapıda düğün yapılmıştı. Gözyaşı ile kahkaha aynı anda yükselmişti gökyüzüne. Ben, EFSUN ŞANLI... Yıllar önce babamın kanını akıtan adamın kanını bu meydanda dökmüştüm. Zerre korkmadan, zerre aşkımı aklıma getirmeden. O an kalbimde ne kadınlık ne merhamet kalmıştı; sadece intikamın soğuk ve keskin tadı vardı.

Mahperi, yıllar sonra döndüğü topraklarda kendini hiç istemediği bir evliliğin ortasında bulduğunda bunun sadece bir barış anlaşması olduğunu sanıyordu. İki aile arasındaki kanı durduracak, geçmişi kapatacak bir evlilik... Hepsi buydu. En azından öyle olması gerekiyordu. Ferhan Koral ise herkesin sandığından çok daha sessiz, çok daha sabırlı bir adamdı. Yıllardır uzak durduğu, uzaktan koruduğu kadına artık yalnızca bakmakla yetinemeyeceğini biliyordu. Çünkü bazı aşklar zamanla geçmez; sadece daha derine kök salardı. Bir taraf kaçmak isterken, diğer taraf beklemeyi seçmişti. Bir taraf kalbini inkâr ederken, diğeri çoktan teslim olmuştu. Gurur, sırlar, eski düşmanlıklar ve suskun duygular arasında başlayan bu evlilik: zamanla bir savaşa mı dönüşecek, yoksa iki yaralı ruhun birbirinde yuva bulduğu bir kader mi olacaktı?

Yapılan hatılar, yapılan yanlışlar. Yeni umutlar, yeni hayaller, yeni canlar. Hepsi hayatta yaşayacağımız anılardı. Kimi zaman boğulurken bir ufak bir dal parçası bile kurtarıcımızdı. Kimi zamanda hayal bile edemeyeceğimiz yerlere noktalara gelirdik. Avbanu içinde bu olmuştu. Boğulurken ufak bir dal parçası değil bir can kurtaran bulmuştu

Her şey bir ölümle başladı. Ölüm, nefreti takip etti. Nefret, intikamı körükledi. Ve aşk hepsini alaşağı etti. Yüksek kayalarda uçan kartal, kayanın en dibinde yaşayan küçük kıza âşık oldu. Onların aşkı, çığlık. Onların aşkı, feryat. Onların aşkı, acı. Onların aşkı, ölüm. Onların aşkı, VAVEYLA. Karanlıkta atılan her çığlık sahipsizdir. Ben senin karanlıkta attığın çığlığım. Seninleyim ama senin değilim.

Urfa'ya yeni atanan bir cumhuriyet savcısı ve onu karşılayacak olan urfanın acımasız ağasının hikayesi