​"Herkesin duyduğu o gürültülü dünyada, o sadece çiçeklerin fısıltısını ve renklerin melodisini duyuyordu." ​Herkes için sıradan olan bir gün, onun için aşılması gereken devasa bir labirentti. Kelimeler dudaklarından dökülmeyi reddediyor, zihni ise binbir çeşit renkle dans ediyordu. İnsanlar ona "eksik" dedi, oysa o sadece "farklı" bir frekansta yaşıyordu. Mavi güllerin arasında kendine kurduğu o sessiz krallık, bir gün hiç beklenmedik bir ışık huzmesiyle sarsılacaktı. Ruhunun kapılarını aralamaya cesaret eden biri, oradaki aydınlığı görebilecek miydi? Wattpad'de ilk otizm konulu aile kitabıdır. /// Tüm telif hakları saklıdır. Kurgunun tamamı bana aittir,en ufak çalıntı da yasal işlemler başlatılacaktır.

Klişeden uzak,farklı bir aile kurgusu. Âlem-i Misal Şizofren hastası bir kız,gerçek ailesini bulursa ne olur? "Ben Okyanus Altınsoy...Ve ben deli değilim!" Yanlış beşikte başladı her şey. Beşikler masumdur,ta ki içinde uyuyan kader, başka birine ait olana dek. Bir beşik, iki soyadı. Bir nefes, iki hayat. Biri ait olmadığı kucakta uyudu, diğeri varlığını yanlış bir isimle unuttu. Yıllar sonra, kader defterinin kenarındaki mürekkep lekesi yeniden aktı.O gece yapılan değişim, bir hata değilmiş,bir uyarıymış. Biri gerçeği ararken delirdi, diğeri gerçeği saklarken öldü.Ve en sonunda, beşikte karıştırılan o iki hayat, birbirinin mezarına dönüştü. Çünkü bazen kader, sadece doğduğun bedende değil... sana ait olmayan beşikte başlar. Bazı beşikler ninniyle değil, yalanla sallanır. Bazı beşikler dua taşır, bazıları beddua. Hangisine konduğunu kimse bilmez. Okyanus'un Karanlık bir yanı olduğunu boğulmadan anlayamazsın. ​"Yarım kalmış her hevesin üzerine çöken o sessizlik, aslında kaybolan çocukluğumuzun arkasından yakılan bir Düşler Ağıdı'ydı." Gerçek Ailem kurgusudur! ••••••• Wattpad'de ikinci şizofren konulu aile kitabıdır. •Kurgunun bütün hakları bana aittir,en ufak çalıntı da gerekli işlemler başlatılacaktır!•

KISA HİKAYE Bazen en derin yaraları, teninizi kesen cam kırıkları değil; ruhunuzu parçalayan kelimeler açar. ​"Niye yaşıyorsun ki sen?" ​Mahinev, bu sorunun cevabını yıllarca aradı. Sevgisizliğin dondurduğu o evde, her nefesi bir özür, her adımı bir hataydı. Kendi ailesinin çizdiği o kusursuz çemberin hep dışında, hep yalnızdı. ​Sonra bir gece, bir vazo kırıldı. Ardından bir kalp durdu ve bir zihin deliliğin o tatlı sınırından atladı. İçindeki sevilmeye aç küçük kız öldü; yerine, karanlığı bir zırh gibi kuşanan yeni bir Mahinev doğdu. Ama onun da yaşaması uzun sürmedi,çünkü 17 yılının yalan olduğunu öğrendi. Mahinev,gerçek ailesine alışabilecek mi?

Yalan, dudaklarda masum bir gülümseme gibi büyüdü; ihanet, en güvendiği ellerden sessizce sızdı. Kin, kalbinin duvarlarına siyah bir sarmaşık gibi dolandı; nefret, her köşede biraz daha kök saldı. Visal sustu, çünkü bazı gerçekler dile geldiğinde değil, insanın içinde çürüdüğünde öldürürdü. Gecenin gölgesi yüzüne vurdu, geçmişin bütün günahları birer birer karşısına dikildi. Affetmek için çok fazla yara, unutmak için çok fazla ihanet vardı. Ve o gece Visal anladı; bazı insanlar kalbine girmezdi, yalnızca orada bıraktıkları yıkımla hatırlanırdı. Kurgunun bütün hakları bana aittir,en ufak çalıntı da gerekli işlemler başlatılacaktır.

TAMAMLANDI... ... Gözlerim açıldığında ışığa alışmaya çalışıyordu. Hastane kokusu burnuma dolunca huzurla gözlerimi kapattım. Herkesin aksine hastane her zaman benim sığınağım olmuştu. Dayak yediğimde, aldığım dövüş dersleri yüzünden kemiklerimde hasar oluştuğunda gelirdim. BU KİTABI BAŞKA BİR SİTEDE OKUYORSANIZ EĞER ÇALINTIDIR VE LÜTFEN BANA HABER VERİN. Bu bir din kitabı değildir elbette hataları olacaktır insanız sonuçta hepimizin hataları var. Cringe ve mantık hataları vardır ona göre okuyun iyi okumalar ve hoşgeldiniz ;))

Hep aşağılanırdım o ve üvey kuzenlerim tarafından, kimse sevmezdi beni ben Ebrar Kızıl 17 yıllık hayatımı hep eziyetle geçirmiştim benim zulmüm 9 yaşımdan sonra başlamıştı. Birden değişen bir hayat acı, gözyaşı ve daha bir sürü duygu buyrun okumaya. Bu bir din kitabı değildir elbette ki hatalar vardır lütfen buna göre değerlendirin. Mantık hataları vardır bunu bilerek okuyun...

17 yıldır Mardin'de yaşayan, yaptığı her hareketten yargılanan, her gün babasından şiddet gören Ahenk, zorla evlendirilmeye çalışılırken gerçek ailesinin onu bulması üzerine bütün düzenini değiştirip İstanbul'a gider. Burada üç abisi üçüzleri ve iki yaşındaki erkek kardeşine alışabilecek mi? Hep birlikte görelim. ••• Ölü gibiydim oradan oraya sürüklüyorlardı, takatim yoktu. Direnmeye takatim yoktu. Baran ve ben hocanın yanına oturunca ona yaklaşıp "Aksel'e ne oldu?" Diye sordum. Ellerini yumruk yaptı. Bana döndü buz gibi bir sesle "Öldü." Dedi. Hayır yalan söylüyordu, ölmüş olamazdı. Olmazdı değil mi ölmüş olamazdı. Gözleri açıktı ben yanındayken gözleri açıktı. Ölemezdi. "Yalan söylüyorsun." İnanmak istemiyordum. "Öldü." Dedi bir kez daha. Sadece o değil ben de ölmüştüm. Haykırmak istiyordum, Allah hepinizin belasını versin bizi bitirdiniz Aksel'i benden aldınız demek istiyordum. Hepsiyle hesaplaşmak acım dinene kadar onlara haykırmak istiyorum. Yapmak istediğim ve yaptığım çok farklıydı. Elimi göğsüme attım, yüreğim yanıyor. İçin için ağladım Baran haricinde kimse niye ağladım diye bilmedi, zaten kimse umursamazdı. Yasım vardı benim, üzerimdeki gelinlik neyin nesiydi? Siyah yakışırdı bu güne sadece siyah. Hoca bize döndü nikah akdini başlatacakken kapıdan orta yaşlarında bir kadın, arkasında aynı yaşlarda bir kadın ve erkek, genç bir çocuk ve benim yaşlarımda bir kız girdi. Salona ilk giren kadın "Nikah yapamazsınız. Ahenk sizin kızınız değil." Dedi. O an sanki göğüs kafesimdeki ağırlık kalktı ve ben acı bir gülümsemeyle kapıdan girenlere baktım. 𝐘𝐚𝐳ı𝐦'𝟎𝟏.𝟎𝟑.𝟐𝟒' 𝐘𝐚𝐲ı𝐦'𝟏𝟎.𝟎𝟒.𝟐𝟒' 𝐁𝐢𝐭𝐢𝐦'𝟎𝟔.𝟎𝟐.𝟐𝟓'

Birçe, on yedi yaşında iki ay evvel annesini kaybetmiş öksüz bir kız çocuğu iken, şimdi de babasının hastalığıyla pençeleşiyordu. Ölüm döşeğindeki bey babasına her baktığında, "Ya o da giderse?" diye üzülüp korkuyordu. Bey babası biricik eşinin, yol arkadaşının ölümünü kaldıramıyordu. Hasta bedeninin daha fazla direnemeyeceğini hissetmiş gibi çağırdı yanına, tek evladını. "Birçe... Al yavrum, al bu zarfı. Ben gidiyorum yavrum. Ben annene gidiyorum. Sen de git. Ben gittikten sonra git. Annene, babana, kardeşlerine git. Affet yavrum. Affet. Gitmeli şimdi. Gitmeli..." Birçe, elinde sadece adresin yazdığı bir kağıt parçasıyla, babasının ruhu çekilmiş vücudunun yanında öylece kaldı. On yedisindeki Birçe, ne yapmalı şimdi? Nereye varmalı? Nereye gitmeli? ... "Kime bakmıştın küçük?" Birçe, elinde küçücük bir çantayla çaldı bu yabancı insanların kapısını. Kucağında iki yaşlarında bir çocukla dışarı çıkan, sarı saçlarıyla âdeta kendisine olan benzerliğini haykıran bu güzel kadına bakakaldı Birçe. Utanıyordu. Gidecek yeri yoktu. Devlet korumasına girmek istemiyordu. Babasının son dileğini yerine getirecek ve şansını deneyecekti. "Ben Birçe Sungur," dedi titreyen sesiyle. "Size bir mektup getirdim efendim, bakmanızda fayda var." İşte her şey o mektupla başladı. Alt üst olan hayatların kesişimi olan Birçe'yi şimdi çok daha zor bir hayat bekliyordu. ... Yayınlanma tarihi: 21.08.2023 Final yayınlanma tarihi: 30.03.2024 BU HİKAYEDEKİ OLAYLAR TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR. GERÇEK KİŞİ VE KURUMLARLA BİR İLGİSİ BULUNMAMAKTADIR.

Çekmece ağır bir sesle açıldı. İçeride sararmaya yüz tutmuş dosyalar, eski reçeteler ve köşesi hafifçe kıvrılmış, diğerlerinden ayrı duran bir zarf vardı. Üzerinde tek bir kelime yazıyordu. Daphne El yazısıydı. Babamın el yazısı. Bilinmezlik ile göğsüm sıkıştı. Zarfı elime aldığım anda kalp atışlarım hızlandı; sanki odanın havası azalmıştı. Açmak istemedim. Bir mektubun insanın hayatını bu kadar kolay ikiye bölebileceğini bilmek, korkutucuydu. Ama içimde bir yer, bunun yıllardır sessizce beni beklediğini fısıldıyordu. Zarfı açtım. Kâğıt titreyen parmaklarım arasında hışırdadı. Kağıtta yazanlar ise şunlardı. "Daphne... Sen bizim kızımız olarak doğmadın."

Elvin, öz bildiği ailesinde sorunlar yaşayar yine de en büyük abisinin varlığının verdiği huzur ile o ailede yaşamaya devam eder daha ki abisini bir kaza da kaybedene kadar. Efser Elvin Erçil; bu benim hayatım. 03.01.2025 🍪