"Fazla vaktinizi almayacağım, direkt konuya gireceğim. Birçok şeyin farkındayım. Bana karşı beslediğiniz duygularınızın da, her görev emrinde dönüşümü beklediğinizin de, her yara aldığımda acı çektiğinizin de hepsinin farkındayım." Gözlerini gözlerimden ayırmadan sıkıntılı bir nefes çekti ciğerlerine. Kelimelerini özenle seçtiği o kadar belliydi ki, söyleyeceği şeyi söylemek aynı zamanda da bunu beni kırmadan yapmak için kendisini frenliyordu. "Kendinize bunu yapmayın. Size defalarca söyledim, benim hayatımda böyle bir şeye yer yok." Birkaç gündür ağlamaktan kuruyan gözlerim son cümlesiyle tekrar dolarken ona belli etmemek için başımı yere eğdim. Zorlamayacaktım, onu sevmem için onun sevgisine ihtiyacım yoktu. Ben onu, onsuz da severdim. "Anladım." dedim fısıltıyla. Eğer yüksek sesle söyleseydim ses tellerimin titrediğini anlardı. Karşısında sevgi dilenen aciz bir kız gibi durmak istemiyordum. Birini sevmek hiçbir zaman acizlik değildi. Zaaftı, her insanın tadamayacağı ama tadanın da binlerce kez şükredeceği bir duyguydu. Yaşamı boyunca bir insan için olup olabilecek en güzel zaaftı sevgi. "Başka bir şey yoksa eğer.. İyi günler." Dolu gözlerimi görmesin, bana acımasın diye başımı kaldıramadım. Yanından geçeceğim sırada kolumu tutan iri kemikli, nasırlı elleri tüm vücudumu ateşe vermiş gibi titretmişti. Sesli yutkunuşunu ve kolumdaki elinin titrediğini hissettim. Baş parmağı kolumun üzerini bilinçsizce okşarken yerde olan gözlerim kolumdaki elini buldu. Bir an için fikrini değiştirdiğini sandım ama o bunu fark ettiği gibi elini hızlıca geri çekti üzerimden. "Vazgeç.." diye mırıldandı acı çeker gibi. Sesi kısık ve pürüzlüydü. "Beni sevme. Ben ruhu olmayan, yaşamayı bilmeyen, acı hissetmeyen bir adamım. Sana acı vermek, bu hayatta isteyeceğim en son şey bile değil." 🔴 (Minimum Aksiyon/Bol Aşk)

-Bu çok acımasızca,neden ben Allah'ım neden. -sen bir çiçeksin gül güzelim çölümde de açan eşsiz bir çiçek. Koskoca şehirde ülkede her yer ona çalışıyor du nasıl kaçacaktım ben Allah'ım yardım et nolur. Taştan duvarları olan sokakta koş koş bitmiyor du yol nefes nefese kalmıştım artık saçlarım yüzüme yapışmıştı ayaklarım artık beni taşıyamıyordu. Bir gürültü koptu sonra ve o ses kabusum olan o ses beni bulmuştu artık bitti bitmişti!!! -Nereye böyle gül güzelim!! Artık hasret bitti!!! Vakit kavuşma vaktidir!!!! İşte o zaman benim kabusum başladı karanlığım başladı...... Meriç Arman Malik & Meyra Bulur

(Düzenlendi.) (Final.) Dram yok, üzülmek yok! Biz burada sadece gülüyoruz. Çıtır çerez, belki bir tutam da klişe bir aşk hikayesi arayanları içeride cümbüş bekliyor!

"Sakin bir çift gibi davranabiliriz diye düşünüyorum artık Duru." Ne dediğini bir an anlamadım ama ardından bunun geldiğimiz evdeki davranışlarım olduğuna kanaat getirdim. "Üç yıl oldu evleneli, artık ilk günkü heyecanımız varmış gibi davranmanın bir anlamı yok, zamanla alışırlar." Başım olumlu anlamda sallandığında, gözlerimin yandığını hissettim. Göğsüm ağrıdı, o işte bu kadar soğuk bir adamdı. "Ama sen de.." demiştim ki, lafımı kesti. Belki de bu bir ilkti. "Babanın ve annenin gözünün önünde, hiç ilgisiz davranamam canın acıyorken." Kuzeyden Adamlar Serisi, 1.

Dağhanlar Şirketlerinin ilk varisi Bartu Dağhan. Mesleğini eline aldıktan sonra babasının devrettiği şirketlerin başına geçmiş genç, yakışıklı bir iş adamı. Yaptığı işlerle ün salmış adını ülkesine ve dünyaya duyurmayı başarmıştı fakat bir yandan da herkesten sakladığı bir sırrı vardır.. Kızıl saçları tüm dikkatleri üzerine çeken deli dolu bir kız ; Aslı Güner Hayalindeki tek amaç Dağhanlar Şirkette çalışmaktır çünkü tam bir Bartu Dağhan hayranıdır. Hemde öyle böyle değil. Magazinler, dergiler, her türlü röportajlardan Bartu'yu izler, fotoğraflarını saklar. Hayatının dönüm noktası ise Bartu'nun sırrının içine bomba gibi düşmesi ve ağzından çıkan iki kelime olmuştur. Mafya'nın Bakıcısı kitabında ki Bartu'nun hikayesidir. Ayrı ayrı okunabilir. İyi okumalar 💓 Serinin 2. Kitabıdır. İlk kitap Mafyanın Bakıcısı 💙

"Ki ben artık herşeyini kaybetmiş bir kızdım. Her bir yanım kimsesizdi. Ailem gitmişti benim. Ve bizi ayıran ölümdü. Ölümün çaresi yoktu ki." Liya bir gün dayısıyla kavga eder ve tek sığınağı olan mezarlığa,ailesinin yanına gider. Oradan ayrılırken bir şehit mezarı görür. Abisinin de asker olmak istediğini hatırlar ve gözleri dolar. Elinde kalan çiçekleri o mezara bırakır. O sırada ise yüzbaşı ve tüm tim onu izlemektedir. "Bu kız kim ve neden kardeşimin mezarının üstüne çiçek bırakıyor."der Yüzbaşı. Yüzbaşının hiç akrabası yoktur. Kıza baktığında birşeyler anımasamaya çalışır fakat olmaz. Birkaç yıl önce işkenceye uğradığı için hafıza kaybı yaşamaktadır. Liya ve Yüzbaşının geçmişi bir tarafta dururken gelişen tatsız bir olay onları tanıştırır. Hoşgeldiniz benim biricik dünyama. Dünyamıza...

Sen yaz saati uygulaması, Ben kış saati. Ortak bir takvimimiz bile olmadı. Seni bir saat ileri almışlar, Beni bir saat geri. Bu zamanlar yoksa bize düşman mı?

Özet: Bisan, hayalini kurduğu hayatı yaşamak ister; eğitimini tamamlamak, özgürce kararlar almak ve kendi yolunu çizmek... Ancak babası Khalil, onu kız kardeşi gibi evlendirmek istemektedir. Bir adım, bir şirket ve gizemli bir yönetici... İlk karşılaşmada kalbini çalan Yzen, hayatını tamamen değiştirir. Hayaller, aşk ve aile baskısı arasında sıkışan Bisan, cesaretini toplamak zorundadır. Yzen'in etkileyici dünyası, güçlü karakteri ve gizemli tavırları, Bisan'ın yaşamını altüst eder. Bir bakış, bir tesadüf, tüm kaderi değiştirecek bir hikâyeye dönüşür. Aşk, sırlar ve mücadele dolu bir yolculuk başlıyor...

Hayatının alt üst olduğu gecede evlerine sık sık gelen Devrim Kozan'ın evlilik teklifini kabul eden Ayperi artık yeni bir hayata adım atmak zorundadır. Evliliği kabul ederek hiç bilmediği bir ailenin evine, İstanbul'dan Trabzon'a taşınmak zorunda kalır. Basit bir oyun sandıkları bu evlilik gerçeğe dönerken yaşadıkları aşk geçmişinin sır perdesi aralayacaktır. *** "Kırmızı uçurtma," dedim canım acısa da konuşmaya devam ederek. "Pembe balon sendin. Anlıyor musun? Sahip olamadığım her şey sendin." "Ellerin," dedim avuç içimdeki merhemi ellerine, soyulmuş parmakalarının üzerine bırakırken. "Ellerini iyileştir çünkü kalbindeki kötülüğü hiçbir zaman iyileştiremeyeceksin. Sen yalancı bir adamsın ve bunun üzerini hiçbir şeyle kapatamayacaksın. Kalbin dursa dönüp bakmayacağım sana."

Karşımdaki adamın ne olduğunu anlamaz bakışlarına karşı döndüm ve dedim ki: "Beni kaçır." "Sen ne dediğinin farkında mısın?" "Sence farkında olmasam burada mı olurum? Hem sen benimle evlenmek istemiyor musun? Neden gelip beni babamdan istedin o zaman?" "Doğru seninle evlenmek istiyorum ama benimle gelirsen bunun geri dönüşü olmayacağının bil. Farklı bir ülkede , dilini yaşamını bilmediğin bir yerde ailenden uzakta yaşayacaksın aileni bu durumda görüp göremeyeceğin bile belirsiz bunları kabul ediyor musun?" Anlattıklarının ağırlığı yüreğimi sızlattı. Bunları yapabileceğimden emin bile değildim ama burada da kalamazdım. Soğuk havadan derin bir nefes içime çektim. "Kabul. Ama benimde bazı şartlarım var-" sözümü bitiremeden karşıdaki arabadan arkadaşı kafasını çıkarıp ona gürcüce bir şeyler söyledi. Arkadaşına cevap verdikten sonra elini uzattı. "Gel დეკა * yolda şartlarını söylersin." Sonunun ne getireceğini bilmeden o eli tuttum ve yeni hayatımın ilk adımın attım. *ormangülü