Ben yürürüm. O kaçar. Bu şehirde her adım bir sır, her köşe bir yalandır. Bir adam karanlıkta iz bırakmadan ilerlerken, bir kadın geçmişinden kaçamayacağını bilerek nefesini tutar. Biri acıyı yönetir, diğeri acının içinde boğulur. Polis, iki siluet arasında sıkışıp kalmıştır: biri gerçeği saklayan, diğeri gerçeğin bedelini ödeyen. Katil kendini adaletin sesi sanırken, kurban suçun gölgesinde hayatta kalmaya çalışır. Her cinayet bir itiraf, her kaçış yarım kalmış bir çığlıktır. Çünkü bu oyunda masumiyet bir savunma değildir. Acı değişmez; şekil değiştirir. Ve bu yolda yürüyen herkes, biraz kaybolur. Katil ile kurbanın aynı karanlıkta buluştuğu, soluksuz bir polisiye.