𝓚𝓾𝓻𝓽𝓾𝓵𝓾ş𝓾𝓶 𝓰𝓾̈𝓷𝓮ş𝓽𝓮 𝓶𝓲? Tuğrul: İçinde o iyi tarafın hâlâ var olduğunu biliyorum, sadece ortaya çıkarmama izin ver. 𝓨𝓸𝓴𝓼𝓪 𝔃𝓲𝓯𝓲𝓻𝓲 𝓴𝓪𝓻𝓪𝓷𝓵ı𝓴𝓽𝓪 𝓶ı? Ruhan: Seni değiştirmelerine izin veremem Eysare, sen olduğun hâlinle zaten her şeyden güzelsin. 𝓢𝓪𝓱𝓲 𝓷𝓮𝓭𝓲𝓻 𝓼𝓮𝓿𝓶𝓮𝓴? Bir muma 𝓪𝓽𝓮ş 𝓸𝓵𝓶𝓪𝓴 mı, Yoksa yanan 𝓪𝓽𝓮ş𝓮 𝓭𝓸𝓴𝓾𝓷𝓶𝓪𝓴 mı?

Ben yürürüm. O kaçar. Bu şehirde her adım bir sır, her köşe bir yalandır. Bir adam karanlıkta iz bırakmadan ilerlerken, bir kadın geçmişinden kaçamayacağını bilerek nefesini tutar. Biri acıyı yönetir, diğeri acının içinde boğulur. Polis, iki siluet arasında sıkışıp kalmıştır: biri gerçeği saklayan, diğeri gerçeğin bedelini ödeyen. Katil kendini adaletin sesi sanırken, kurban suçun gölgesinde hayatta kalmaya çalışır. Her cinayet bir itiraf, her kaçış yarım kalmış bir çığlıktır. Çünkü bu oyunda masumiyet bir savunma değildir. Acı değişmez; şekil değiştirir. Ve bu yolda yürüyen herkes, biraz kaybolur. Katil ile kurbanın aynı karanlıkta buluştuğu, soluksuz bir polisiye.