"Unutmak istedim" "Ben seni kaç yıldır istesemde unutamamışım Deniz kızı sen beni nasıl unutacaksın"

Deniz Soysal, kalbinin asıl sahibi olduğunu düşündüğü Aras Öztürk yerine babasının zengin bir iş adamıyla yaptığı evlilik anlaşmasına boyun eğmek zorunda kalmıştır. Ancak bu zoraki evlilik kapalı kapılar ardında iki sarsılmaz iradenin büyük güç savaşına dönüşür. Teoman Akkaya, karısının zihnindeki başka bir adama ait gölgeyi silmek için yanarken Deniz onun yoğun arzusuna rağmen gururundan ödün vermeyi reddeder. Kıskançlık ve öfke dolu bir gecede Teoman karısının tüm duvarlarını yıkarak ondan tek bir şey talep eder. Gururunu ayaklar altına alıp kendisine yalvarmasını...

"Dünya tersine dönse, tüm denizler kurusa bile peşini bırakmayacağım Deniz kızı. Sen benim bu karanlıktaki tek gökyüzümdün... Ve ben gökyüzümden asla vazgeçmem." TeoDen

E: Deniz bugün aldığımız bikiniyi denedin miii?😝😝 T: Kamp listesini atsana seri "Bir fotoğraf gönderildi." T: hassiktir Çadırı erken kurdum senin yüzünden. // # not: tüm karakterler reşittir

Deniz, eski sevgilisi Teoman ile kendini resim defterinde +18 olarak çiziyor. Teoman ise bir gün bu resimleri görüyor. bu fic cinsellik barındırır.

artemisia_17: Bodrumun en yalnız adamı olmak nasıl hissettiriyor? Sarsıcı bir olayın ardından ailesiyle Bodrum'a taşınan Deniz, son senesinde güzel sanatları bırakıp abisinin lisesine geçiş yapmıştır. Abisi Aras'ın takım arkadaşı Teoman'a beslediği nefret, ona anonim hesaptan yazmasıyla kirli bir oyuna dönüşür.

Deniz kendini çizgilerle korumayı öğrenmiştir, Teoman ise çizgilerin kendisi olmayı. Okul bahçesinde sessizce başlayan bakışlar, aralarında kurulan bir anlaşmaya dönüşür: Teoman Deniz'e hoşlandığı çocuğu elde etmesi için, Deniz ise onun derslerini geçmesi için ona yardım eder. Kimse bilmez, kimse görmez ve ikisi de bunun sadece bir anlaşma olduğunu sanır. Ama Deniz, okulda en çok nefret ettiği kişiye kalbini kaptıracağını bilmiyordu.

"bedeni nefretle dolu bir kıza göre çok kırılgansın." daha17 teoman&deniz fanfic.

"Allah belanı versin!" "Amin, canım." Aras, kalbinin bir anlığına durmasına neden oluyordu. Teoman ise ona nefes almayı unutturuyordu. Biri masum bir hoşlantıydı. Diğeri ise kaçamayacağı bir felaket.

Sessiz ağlıyordu.. Bir insan sessiz ağlayabilir miydi? Ona sessiz ağlamayı kim, nasıl öğretmişti? Kahkahalari ve alaycı tavrı içine gömduklerinin maskesi miydi?