Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.

TAMAMLANDI! Terk edilmenin yakıcı gerçekliğini avuç izlerinde taşıyan, bir tek geçmişinin sahibi olan Milay Karan, günün birinde onu gerçeklerinden ayıran iki kişiyle tanışır. Gerçekler olmadan hayat çok daha güzeldir, çoğu zaman bir şeyleri bilmemek insanı yaşatır, masallar bazen göz kamaştırıcı. Fakat günün birinde Milay'ın en yakınım dediği kişi sadece onun yapabileceği ve hayatını iki farklı noktaya ayıracağı seçimle karşı karşıya koyar onu. Arkadaşını kurtarmak adına çıktığı bu yolda güveneceği tek kişi de onu gerçeklere götürecek yolları bilen Ayaz Alizade'den başkası değildir. "Gitmek veya kalmak değil önemli olan. Önemli olan ne biliyor musun? Kimin için gittiğin ve kimin için kaldığın." romantizm #1 ©Hayale Aliyeva, 2020

Hər şey ani bir qərarla başlamışdı.Hər zaman buludların üzərində olmaq istərkən mən onlardan yuxarıda olmuşdum bir anda.Bu mənim qərarım qətiyyən deyildi.Sarmaşıqların arasından çıxıb Günəşə uzanmaq istəmişdim mən.Necə də çətin idi o sarmaşıqları yolmaq! Sevgisizliklə yoğrulan o kiçik qız uşağı böyümüşdü.Özünə verdiyi sözü yerinə yetirərkən aşiq olmuşdu o keşməkeşli yollarda.Ayağına çox daşlar dəymişdi.Çox qanatmışdı onlar onu.Ancaq heç vaxt əzilmədi.Dimdik bir qaya kimi sipər oldu özü -özünə.Öz qalxanını öz dəbilqəsini özü yaratdığı kimi.Səhər o kimsəsiz ruhu böyüdərkən gecələr ona acımağı buraxdı.Ayın işığı onu yönləndirərkən heç gözləmədiyi an qarşısına Günəş çıxdı.O Günəş ki,Ayın işığı ilə tanış olmadı.Onun qaranlığına şərik olmaq istədi.Amma o qaranlığ qapılarını illər öncə ona xəbər vermədən bağlamışdı.

Ən əsası da keçmiş yaraları sarmaq idi.Küləyin illərdir əsdiyi istiqaməti dəyişmək, buzlaqları qəlbimizdə əritmək idi məqsəd.Qanlı əllər ilə yox olarkən qan kimi saf rəngə boyanacaqdım.Şəffaf,saf rəngə.Silah səsləri ilə dəyişəcəkdir yerini qəlbimin hərarəti.Nə qədər xəyal kimi görünsə də.Nə qədər özümüzü buludlardan yuxarıda hiss etsək də.......