Hər şey ani bir qərarla başlamışdı.Hər zaman buludların üzərində olmaq istərkən mən onlardan yuxarıda olmuşdum bir anda.Bu mənim qərarım qətiyyən deyildi.Sarmaşıqların arasından çıxıb Günəşə uzanmaq istəmişdim mən.Necə də çətin idi o sarmaşıqları yolmaq! Sevgisizliklə yoğrulan o kiçik qız uşağı böyümüşdü.Özünə verdiyi sözü yerinə yetirərkən aşiq olmuşdu o keşməkeşli yollarda.Ayağına çox daşlar dəymişdi.Çox qanatmışdı onlar onu.Ancaq heç vaxt əzilmədi.Dimdik bir qaya kimi sipər oldu özü -özünə.Öz qalxanını öz dəbilqəsini özü yaratdığı kimi.Səhər o kimsəsiz ruhu böyüdərkən gecələr ona acımağı buraxdı.Ayın işığı onu yönləndirərkən heç gözləmədiyi an qarşısına Günəş çıxdı.O Günəş ki,Ayın işığı ilə tanış olmadı.Onun qaranlığına şərik olmaq istədi.Amma o qaranlığ qapılarını illər öncə ona xəbər vermədən bağlamışdı.

Ən əsası da keçmiş yaraları sarmaq idi.Küləyin illərdir əsdiyi istiqaməti dəyişmək, buzlaqları qəlbimizdə əritmək idi məqsəd.Qanlı əllər ilə yox olarkən qan kimi saf rəngə boyanacaqdım.Şəffaf,saf rəngə.Silah səsləri ilə dəyişəcəkdir yerini qəlbimin hərarəti.Nə qədər xəyal kimi görünsə də.Nə qədər özümüzü buludlardan yuxarıda hiss etsək də.......