arkadaşına yazdığını sanarak bir ASKERE yazar askerde bu oyunu devam ettirir ...

Bir mühür her şeyi bitirmeye yeter miydi? On sekiz yılın hatırasını, çocukluk yeminlerini ve iki krallığın geleceğini bir kağıt parçası silebilir miydi?" Britanya Prensesi Lavinia Valerius için dünya, on sekizinci doğum gününde durdu. Hayallerinde beyaz bir gelinlik ve İspanya Prensi Asil Vargos ile birleşecek bir taht vardı. Ancak o sabah saray kapısına dayanan, bir aşk mektubu değil, soğuk bir infaz emriydi: İttifak bozulmuştu... Asil, arkasında ne bir veda ne de bir açıklama bırakarak sessizliğe gömüldü. Britanya'nın kalbi o gün mühürlendi; Lavinia'nın masumiyeti ise bir ulağın getirdiği o karanlık haberle can verdi. İki yıl süren o karanlık sessizliğin ardından, şimdi karşı karşıyalar. Ama bir saray odasında değil, kan kokan bir savaş meydanında... Aşkın ihanetle, sadakatin ölümle sınandığı bu savaşta; Lavinia ya tacını feda edecek, ya da karanlığın tahtına bizzat oturacaktır...

Bade Demirkan'ın hayatına hoş geldiniz. kızıl saçlı, mavi gözlü, tatlış bir edebiyat öğretmeni olur kendisi.

Lumora ikiye bölünmüş bir şehir. Bir taraf sıcacık yataklarda uyurken, diğer taraf soğukta hayatta kalmaya çalışıyor. Elara bir Akir. Yoksulluğun, adaletsizliğin ve suskunluğun içinden geliyor. Merhameti ona öğretilmiş tek lüks. Fısıltı Sokağı'nda yaralı bir kadın bulduğunda, bunun bir Ravenor olduğunu bilmiyor... ya da bilmek istemiyor. Çünkü Lumora'da merhametin bir bedeli var. Ve bazı karşılaşmalar, bir şehrin kaderini değiştirir. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu, sınıfların, sırların ve hayatta kalmanın hikâyesi. Lumora'da adalet yok. Ama bazen biri, sessizliği bozar.

İki cihan birleşirse kalbini dolduramayan insanlar en büyük günahı üstlenirmiş. En çok can yakanlar onlar, en az canı yananlarda onlar olurmuş. Onlardan biri olan deniz kızının kalbini onu insanlardan koruyan dağlardan çıka gelen avcı Dağhanın diğer insanlardan farklı olarak bitmek bilmeyen sevgisi doldurmaya çalışmış. Avcı Dağhanın kalplerini avlamasını bekleyen kızların yerine kalbi olmayan Deniz kızının kalbini avı bilmişti. Bu kalbi doldurmak için her eziyete göğüs geren avcının uzun hikâyesi dağlardan hayvanlara, hayvanlardan insanlara kulaktan kulağa yayılmış. Deniz kızını öğrenen halk onu o alışık olduğu sulardan çıkarıp en acı şekilde, yakarak öldürmüşler. Bunu öğrenen Dağhan sevdalısını aramaya giderken külleriyle karşı karşıya kalır. Bedeni tamamen yok olan deniz kızının bir tek kalbi yanmamışmış. Çünkü kalbi keskin ama bir o kadar da değerli pırlantadanmış.

Beyin unuturdu. Bir şeyi hafızasından tamamen siler, onu hiç yaşanmamış sayardı. Ama kalp unutmaz, hatırlardı. Unutamazdı, yapılan küçücük bir iyiliği, dudaklarında gülümseme oluşturan bir olayı ve en çok da ruhuna dokunan değerli bir kişiyi. Kalp unutmayı çalışır, görmezden gelir kendini kandırdı. Ama hissederdi, tanıdık bir dokunuşu, bir kokuyu veya bir bakışı. İşte kalp ve beynin savaşı burada başlardı. Kimin kazanacağı hiçbir zaman bilinmezdi. Onların hikayeside tam bu noktada başlamıştı. Birbirine sevgi ve aşk ile bağlı olan iki ruh vardı. Bu tutkulu ve aşk dolu bedenler en uzak notaların en uyumlu nağmeleriydi. Biri hatırlamayı seçmiş diğeri unutmaya zorlanmıştı. Ama ikisininde kaderleri birbirine mühürlüydü. Akıl unutsa bile kalp hissederdi...