"- Wasz świat jest głośny. Krzyczy w oczach, w ustach. W tych małych, świecących zwierciadłach, które nosicie w dłoniach. Tego hałasu jest tak dużo, że zaczynacie się zagłuszać i nie słyszycie tego co dzieje się naprawdę. Zuza poczuła, jak serce przyspiesza. - Kim jesteś? - Jestem tym, którego zapomnieliście. - Jego głos nie był ani groźny, ani łagodny. Był... pewny. - Jestem strażnikiem tego miejsca. Królem tych, którzy dla większości są niewidzialni. Ja ich widzę, a oni widzą mnie. Słowo "królem" zawisło w powietrzu ciężko i powoli. - Królem... czego? - wyszeptała. Wtedy światło wokół niego rozjaśniło się nieznacznie. W cieniu drzew Zuza dostrzegła drobne ruchy. Jakby maleńkie sylwetki przemykały między korzeniami. Jakby oczy błyszczały nisko nad ziemią. - Elfów - odpowiedział spokojnie."

To nie jest nowa historia. To jedno z tych fanowskich opowiadań, które mogły powstać tylko w czasach blogów, nocnego czytania „Zmierzchu" i pisania własnych (albo zapisywanie cudzych) tekstów z czystej ekscytacji i potrzeby trwania dalej w tym uniwersum. „Jak Esme dostała swoją wyspę" to spokojna, romantyczna opowieść o miłości, która nie ratuje świata - ale ratuje człowieka. O Carlisle'u, który zamiast wielkich słów wybiera gest. O Esme, dla której bezpieczeństwo i czułość znaczą więcej niż wieczność. O deszczu w Forks, tęsknocie za słońcem i miejscu, które z czasem staje się symbolem intymności, zaufania i domu. To historia o traumie i ukojeniach, o zazdrości i oddaniu, o rodzinie, która nie zawsze jest dana, ale bywa wybrana. O nadziei - tej cichej, nieefektownej, ale trwałej. Opowieść jest zamknięta i kompletna. Do przeczytania jednym wieczorem - jak list znaleziony po latach między kartkami starej książki. Disclaimer: Nie jestem w pełni pewna swojego autorstwa. Tekst znaleziony w folderze na starym komputerze bez oznaczenia autora, wiec może być tłumaczeniem lub zapisem fanfików odnalezionych przed laty na blogach. Nie roszczę sobie żadnych praw, a publikacja ma charakter czysto archiwalny i nostalgiczny.

Wiersze. Nieidealne. Zapisane w starych kartkach. Mroczne. Bolesne. Słoneczne. Radosne. Wiersze. Pisane dla tych, którzy nie potrafią powiedzieć, że boli. A przede wszystkim, pisane dla serca, które cierpiało za bardzo.

On żyje tylko wtedy, gdy otwierasz książkę. Czuje Twoją obecność jak ciepło na skórze, jak oddech między słowami, jak letni podmuch wiatru. Najpierw tylko Cię wyczuwa. Potem zaczyna pisać dla Ciebie. Zmienia zdania, zostawia ślady, czeka. I zakochuje się w kimś, kogo nigdy nie zobaczy. Bo kiedy zamkniesz książkę, jego świat zgaśnie. A jedynym sposobem, by być bliżej Ciebie, jest sprawić, żebyś czytała dalej.

Czasem najtrudniejsza rozmowa, to ta, którą dzielisz sama ze sobą. Jedna noc. Dwie nici. Tysiące niewypowiedzianych słów. Czy można wrócić, żeby się nie zgubić?

To zbiór wierszy o pustce, która jest ciemniejsza niż noc. O ciszy, która krzyczy głośniej niż słowa. O przyjaźniach, które kończą się nagle. Każdy wers to szarpany oddech, każdy wers to echo bólu i samotności. Nie ma tu lukru, tylko prawda o życiu, które boli, o sercach, które nie znajdują spokoju, o wspomnieniach, które zostają na zawsze. Tu nie znajdziesz happy endu. To miejsce, w którym twój cień może się spotkać z moim.

🍂Jesienna historia🎃 |zbiór opowiadań i wierszy różnych dusz i historii, ale z takim samym wielkim bólem| Klon życia to opowieść inna niż wszystkie. Łączy w całość- wiele historii, złamanych serc, obietnic i dusz. Mieści w sobie tyle smutku, że aż trudno to sobie wyobrazić. Zajrzyj tu na moment. Zatrzymaj się. Poczuj i pozwól, aby dusze pokazały swoje historie i... Daj im odejść. Pozwól im nie cierpieć. Niech nie gniją w zawieszeniu, tylko niech odejdą. Dajmy im tak bardzo wyczekiwane wytchnienie, na które zasługują- co prawda niektóre mniej, ale też. Swoje już wycierpiały.