KİTAP YARIM BIRAKILMIŞTIR 0536***: ulan bak ben dayanamıyorum çabuk gel beni kaçır 0536***: çabuk gel camın altına atlıycam çabuk lan çabuuuk 0533***: sanırım yanlış numaraya yazdınız 0536***: inan hiç farketmez yeter ki beni kaçırın! ^*^ 24.09.22-Macera-2.numara ^*^ 17.05.23-Mizah-1.numara

𝑨𝒔̧𝒌, 𝒃𝒊𝒓 𝒅𝒖̈𝒔̧𝒎𝒂𝒏𝒅𝒂𝒏 𝒅𝒂𝒉𝒂 𝒕𝒆𝒉𝒍𝒊𝒌𝒆𝒍𝒊 𝒐𝒍𝒂𝒃𝒊𝒍𝒊𝒓; 𝒉𝒆𝒍𝒆 𝒌𝒊 𝒃𝒊𝒓 𝒂𝒔𝒌𝒆𝒓𝒊𝒏 𝒚𝒖̈𝒓𝒆𝒈̆𝒊𝒏𝒆 𝒔ı𝒛𝒂𝒓𝒔𝒂. Demir, o güne kadar yüzlerce operasyona girmiş, sayısız pusudan sağ çıkmıştı. Biliyordum. Ama dosyadaki o isim, sevdiğim adamın kurşun geçirmez yeleğinin altındaki tek zayıf noktayı bulmuştu işte. Tam o an, İstanbul'un tüm ışıkları benim için söndü. Hayallerim bavulumda biçare kalmışken çıkarıp itinayla bir daha bir daha ütüleyeni yoktu artık. Hayatın sillesini hep garipler mi yerdi? Loş bir odada gözlerimden yaşlar boşalırken nasırlı elleriyle parmaklarımı sıkıca kavradı Demir. "Ben nefes aldığım sürece," dedi bakışları içime içime işlerken. Sesi ona yakışmayacak kadar yumuşak ama bir o kadar da kararlıyken yüzünde hiçbir ifade yoktu. "Yüzüne gölgenin bile düşmesine izin vermeyeceğim. Vermem!" Gülümsedim. Ancak buruk bir gülümsemeydi bu. Bizim için mutluluk bir hayal ürünüydü şimdilerde. Sahi ben bir daha ne zaman mutlulukla gülecektim? Gülebilecek miydım? Evet, aldığım yanlış bilet beni hayatımın aşkına götürmüş olabilirdi ama dönüp baktığımda biletin üzerinde kurşun izleri görüyordum, delik deşik etmişti biletimi. Kullanılamayacak derecede delik.... Hakkari'nin karlı tepelerinde başlayan bu tesadüf, İstanbul'un kuytu köşelerinde ölümcül bir oyuna dönüşmüştü artık. Zaman, hoyrat bir yel gibi ilerliyor bizi altında bırakıyordu. Ya aşkımızın zaferiyle sonlanacaktı bu oyun ya da kurşun damgalı zarfın içindeki o son kurşun.... Bu hikayenin kuralları yok, kazananı da! .... KADERİN BİLETİNİ ALDIM. 📌ÇALINMASI HALİNDE YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR!!📌 .... #wattpad #wattpadturkey #asker

Bedenini öne doğru büktü ve koyu kahvelerini kısarak dudaklarını büyük bir yavaşlıkla alnıma dokundurdu. Tam da o anda midemin aniden kasıldığını hissettim. "Eğer benden istediğin gerçekten buysa, abin olurum." Sarfettiği sözler ile kulaklarımda bir uğultu ve hemen ardından boğazımda bir yanma meydana geldi. Onu göğüsünden tutup kendimden uzaklaştırmak ve bu yakınlığın gereksiz olduğunu savunmak istedim ancak dudakları temasını kesmeden ve onu itmemden gram etkilenmeden sürtünerek burnumun ucuna kadar indi. "İhtiyaç duyduğunda, baban olurum." Dudakları burnuma küçük bir baskı uygulayarak kısa süreliğine tenimden ayrılırken çok geçmeden sıcak dudaklarının varlığını yanan yanaklarımda hissettim. Göğüsümde binbir çabayla canlı tutmak için çabaladığım, özenle sakladığım o minik kuşun kanatlarını delicesine çırptığına şahit oldum. Yutkunuşlarım arttı. Nefes alış verişlerim hızlandı. Dudaklarını aralayıp kısa bir nefes aldığı esnada burnunu bir kedi misali usulca yanağıma sürttü. "Sığınmak isteğinde, liman olurum." Ilık nefesini sertçe dışarı bırakarak aralık dudaklarımın arasından içeri sızmasını sağlarken kollarının arasında titredim. "Korktuğunda, kalkan olurum." Dudakları temasını kesmeden bir yol izlercesine dudaklarımı es geçip çeneme ilerledi ve bir sonraki durağında yumuşak bir baskıyla çeneme yaslandı. "Ne olmamı, neyin olmamı istiyorsan o olurum." Başını aşağıya eğmeden hemen önce bakışlarını gözlerime çevirerek yüz ifademi dikkatle inceledi. Rahatsız olup olmadığımı kontrol ediyor olmalıydı. Değildim. Biraz garip hisler içindeydim ancak bu senelerdir hissettiğim huzursuzluk, rahatsızlık ya da korku hislerine hiçte benzemiyordu. "İhtiyacına, isteğine göre şekillenirim ama bu durum kocan olduğum gerçeğini değiştirmez."

( Bu kitap asla sevilmeyeceğini düşünen bütün herkese ithaf edilmiştir... ) ( Zamanında acemice yazıldığı için yanlışlar olabilir bunu bilerek okuyunuz) Bilinmeyen Numara : Kader mi bizi bağlayan yoksa gözlerim mi seni her yerde arayan

"Ki ben artık herşeyini kaybetmiş bir kızdım. Her bir yanım kimsesizdi. Ailem gitmişti benim. Ve bizi ayıran ölümdü. Ölümün çaresi yoktu ki." Liya bir gün dayısıyla kavga eder ve tek sığınağı olan mezarlığa,ailesinin yanına gider. Oradan ayrılırken bir şehit mezarı görür. Abisinin de asker olmak istediğini hatırlar ve gözleri dolar. Elinde kalan çiçekleri o mezara bırakır. O sırada ise yüzbaşı ve tüm tim onu izlemektedir. "Bu kız kim ve neden kardeşimin mezarının üstüne çiçek bırakıyor."der Yüzbaşı. Yüzbaşının hiç akrabası yoktur. Kıza baktığında birşeyler anımasamaya çalışır fakat olmaz. Birkaç yıl önce işkenceye uğradığı için hafıza kaybı yaşamaktadır. Liya ve Yüzbaşının geçmişi bir tarafta dururken gelişen tatsız bir olay onları tanıştırır. Hoşgeldiniz benim biricik dünyama. Dünyamıza...

Üzerimdeki gelinlikle çok yabancı olduğum bir şehirdeydim ve yanımda hiç tanımadığım bir adamla birlikte, protesto yapan gurubun arasındaydım. Kimin aklına gelirdi? Mesela bana sorsanız, aklımın ucundan bile geçmezdi. Birkaç hafta önceye keçilerimi otlatırken deselerdi ki, '2-3 hafta sonra nerede olacaksın? Kiminle olacaksın?' 'Kiminle olacağım canım? Yine keçilerimle olacağım' derdim. Ama bir de şu halime bak. Gelinliğimle birkaç saatlik yol arkadaşımla, İstanbul'da protesto yapıyordum. İnanması güç ama gerçek olan bir andı... Üstelik peşimizde babam ve Ersin amcalar da vardı! Ali ve Ayşegül'ün kaçış hikayesi! Birlikte çıktıkları bu yolda başlarına geleceklerden habersiz aşk dolu uzun bir serüven! //Dikkat bu kitap fazla aşk, komedi ve dram içerir!// //Kapak tasarımı @Algoritmalar_ //