Boşandıktan 2 ay sonra hamile olduğunu öğrenen kadın. Kocası geçirdiği kaza sonrası bilinmeyen bir sebepten ötürü boşanmak ister. Kadın dil dökse de boşanmak zorunda kalır. Boşandıktan sonra birden hamile olduğunu öğrenen kadın kocasına ulaşmaya çalışır ama kocası yer yarıldı da içine girmiş gibiydi. Yok olmuştu bir anda. Tabi görümcesinin düğünü çok yakındaydı. Kadın oraya canlı bir şekilde gidip her şeyi canlı bir şekilde gösterecekti.

#mizah 1(31.03.2026) #duygu 1(31.01.2026) #aile 1(24.01.2026) "Bu saçmalığa son vermezseni-" adam bi adım bana yaklaştı. O an içimde fırtınalar kopmaya başlamıştı bile soğuk sesiyle fısıldadı "Senin soyadın Aksay. Sen Derin Kaya Aksaysın" dedi. Yüzüne tükürdüm "Bir daha bana Aksay dersen o ağzını yerinde bulamazsın" dedim hırsla. İki adam beni tutuyodu debelensem bile fayda etmedi. AKSAY KONAĞI denen yere gelmiştik. "Bırakın beni" derken bile bütün Mardini inletmiştim kapılar açıldı ve beni zorla içeri götürdüler Etrafımda insanlar vardı bana kınayıcı gözlerle bakanlar, ters bakışlar,heyacanlı bakışlar her türden üstümde gözler vardı. Karşımda 7 kişi duruyodu, bunlardan 5 abim yaşında kişiler , 1kadın ve 1 adam vardı. "Bırakın ula size demedim mi saçının teline bile zarar gelmicek" diye bağırdı esmer bi genç. Kollarımı bırakınca derin nefes aldım "Derhal beni bırakıyorsunuz kimsiniz siz, sizin bu yaptığınız şeye adam kaçırma derler" diyerek haykırdım Adam bi adım atınca bende otomatik geri adım attım. Bunu görünce yüzü düştü "Herkes beni iyi dinlesin. Derin Kaya benim öz be öz kızımdır, ona saygısızlık eden bana etmiş olur duydunuz mu beni" diye bağırarak konuştu Güldüm "Ben senin kızın falan değilim,asıl siz anlayın şunu. Ben yıllar önce babamı kaybettim , şimdi ise gelmiş karşıma ben senin babanım şaka mısınız siz". "BEN DERİN KAYA ÖZTÜRKÜM. AKSAY DEĞİL ÖZTÜRK ÖLEN ANNEMİN SOYADINI GURURLA TAŞIYAN Bİ KIZIM. HERKES ASIL BUNU ÖĞRENSİN" herkeste fısıldamalar başladı.....

2000 senesinde kurulan ve sekiz üyeden oluşan Akrep Teşkilatı'nın geçmişe dayanan iki düşman üyesi, evlatları üzerinden yeniden karşı karşıya geliyor. Onların düşmanlığı ve güç hırsları, Aslan ve Nefes'in zorlukla dolu aşkının üzerine karanlık bir sâye gibi çökerken, nelerle karşı karşıya gelecekler? Aşk ve güç savaşsaydı, hangisi olurdu kazanan? Önlerinde iki yol vardı: Ya geçmişin ve zehirli gücün aşklarının üzerine çöken karanlık sâyesinden kurtulacaklardı ya da o sâyeye hapsolup yüreklerindeki kor ateşte yanacaklardı. Ancak ya yanıp kül olmak, o sâyeden kurtulmaktan daha kolaysa?

"Ölmekten korkma. Asıl korkman gereken şey, burada yaşamaya mecbur kalmak." Gözlerini açtığında kendini soğuk, metalik duvarlarla çevrili bir odada buluyorsun. Kaçırıldın. Bir deneyin parçasısın. Burada herkesin bir kod adı var. Senin adın Z. Ve artık hayatta kalmak tamamen şansa ve zihin gücüne bağlı. Dondurulmuş insanların bilinçaltına girip bilinçaltı olaylarını yönetmek zorundasın. Ama unutma-burada ölen, gerçekte de ölür. Korkular canlanır, rüyalar kabusa dönüşür, her an bir ölüm tuzağına dönüşebilir. Kaçmak mı? Sistemin derinlerine indikçe bunun imkansız olduğunu göreceksin. İntikam mı? Belki de tek çıkış yolu budur. Ama bir şey kesin: Burası hayallerini öldürmeden sen oradan çıkamayacaksın. "Gerçeklik mi daha acımasız, yoksa rüyalar mı?"

Bir gün uyandığında, hayatının artık iki bacak üzerinde değil, iki teker üzerinde devam edeceğini öğrendi. Belkıs Asel Erden... 21 yaşında, hayalleri öğrencilerinin sesinde gizli bir sınıf öğretmeni. Bir kazayla hayatı ters yüz oldu; bacakları artık onu taşımıyordu. Annesiz büyümüş, hep güçlü olmak zorunda kalmıştı. Ama bu kez güç yetmiyordu. Hastanede geçen sessiz günlerde, bir an, yabancı bir bakış içini ısıttı: sargılı koluyla dimdik duran, suskun, keskin bakışlı bir asker. Kader onları yeniden bir göl kıyısında karşılaştırdı. O an anladı: bazı bakışlar kazayla değil, kaderle çarpışır. O bir asker... Yeminli, savaş görmüş, kalbi yaralı. Ve şimdi, en zor nöbeti başlıyor: bir kızın kalbini ve kendi kırılmış ruhunu korumak. Belkıs, düşmekle bitmeyen bir hikâyede... Ayağa kalkamasa da kaderine direnecek. Kimi savaşlar cephede değil, kalpte kazanılır.

Karanlık bir gökyüzü vaad etti bu hayat bana. Ben ne kadar gülersem güleyim, doğmayan bir güneş... Evlatlık geldiğim ailem gerçek kızlarını bulursa? Peki ya şimdi bana ne olacak? Senelerdir benden nefret eden abilerim beni tamamen silecekler mi? 🪽🪽🪽 Klasik abilerim kurgularından daha farklı bir hikaye. Yeni ve farklı bir şeyler okumak istiyorsanız aradığınız tam olarak bu💫💫. Sizi yapayalnız büyümüş olan İlkim'in yolculuğuna davet ediyorum... Güncel olarak yeni bölümmleerr💕💕💕💐💐💐☀️☀️

"Hazır ol, gelin hanım... En fazla bir saat sonra evleniyoruz. Ve karım olduğun andan itibaren sana ağlamayı yasaklıyorum. Çünkü sana hiç yakışmıyor." Bir gün, tanımadığı bir adamın evlilik teklifi etmek zorunda kalacağını söyleseler, gülüp geçerdi... Ama kader, Lavinia'yı tam da bu noktaya sürükledi. Kırık pusula... Ve kırk bir günlük bir oyun.Gerçek suçlu kim? Kim hayatta kalacak, kim yok olacak? Her sayfa, sırları bir bir ortaya çıkarıyor. Ve unutma: Ölüm Çiçeği'nin laneti, seni izliyor... Kırık pusula seni karanlığa sürüklerken, Ölüm Çiçeği kaderini belirleyecek. Varlığı, annesi için hiçlikten ibaret olan tüm kız çocuklarına... Veteriner:1. Sırada Lavinia: 1. Sırada 🧭⚓

Geçmişte yaşadığı bir travma yüzünden hayata küsen. Kimse deli olduğunu bilmesin diye kendini odalara kapatan bir adam.. Diğer tarafta dillere destan güzelliği ile herkesi büyüleyen yörük köyünün güzeli Nazlı Korkmaz. Peki bu ikisinin hayatları birleşirse neler olur? Biri deli biri korkusuz olunca neler olmaz ki! Heyecan ve merak uyandıran bir hikaye sizi bekliyor...

Acının ve dengesizliğin etkisiyle sırtüstü sertçe yere düştüm. Acıyla inledim. "Ah!" Sırtım ve kalçam çok acımıştı. Başım kaldırıma çarptığında dünyam sarsıldı, görüşüm bulanıklaştı. Şapkam başımdan koptu, saçlarım bir örtü gibi yere yayıldı. Yağmur damlaları yüzüme çarparken baş ucumda dikilen devasa silüetin karaltısı gökyüzünü kapattı. Bana üstten bir bakış attığını hissettim ama acıdan yerde kıvranıyordum. Bileğim çok acıyordu, başımın içinde bir uğultu vardı. ​Adam, ayaklarımın ucunda bana bakarak ceketinin kol düğmesini sakince ilikledi. Eğilmedi, elini uzatmadı. Sadece o buz gibi, ruhsuz sesiyle sokağın sessizliğini parçaladı: ​"Bugünü günlüğüne yaz küçük katil." Söylediği sözler bedenimin baştan aşağı titremesine sebep oldu. O yağmurun altında yerde sırtüstü iki büklüm yatarken kulağıma gelen sesler tenimden yayılıp kalbimin içine girdi. Kolunu kaldırarak kol saatine göz ucuyla baktı ve ardından gözlerini tekrardan bana çevirdi: "Bugün 24 Ocak 2026, saat 21.43." ​Bana doğru bir adım daha attı. Başımın ucuna doğru geldi ve durdu. Hafifçe eğilerek gözlerimin içine baktı. Gölgesi üzerime bir kefen gibi serildi. ​"Bugün celladınla karşılaştın." ... Nefsi müdaafanın sonucu ölüm oldu. Bir çocuk öldü. Günah keçisi ilan edilen kadın, ölen çocuktan daha masumdu. Ama kader ondan yana değildi. Sonuçları ağır oldu; geride kalan şey, saçlarının yerde bıraktığı enkazın izleri oldu. Celladının ölüm kokan gözleri merhametsizdi; kadın intikam ateşinin cayır cayır yandığı celladının kollarına sığındı, kül oldu. Adam yerdeki enkazına baktı, intikamın verdiği hazla izledi yerdeki kadını. Artık onun istediği portreye yerleşmişti, ona bağımlıydı. Yeni kimliğini o yaratmıştı.