​Tür: Fantastik & Erotik Uyarı; bu hikaye 18+ sahneler barındırır. Başlangıç Tarihi; 08.02.2026 Final Tarihi; 06.05.2026 "Tenindeki o kavurucu nefreti her hücremde hissediyorum Kadın... Ama diz çöktüğünde ve vahşi arzum seni esir aldığında, dudaklarından dökülen tek şey intikam olmayacak. Ruhunu teslim ederken adımı bir ibadet gibi sayıklayacaksın." Bedenini bedenime daha sıkı yasladı. Varlığını olduğu gibi hissedince yutkundum. Dudaklarımın üzerine doğru sıcak nefesi ile tekrar fısıldadı. "​Gecenin karanlığında yankılanan o bitmek bilmeyen zevk feryatların benim zafer çığlığım olacak." 11.03.2026 17.05.2026 'Canavar' kategorisinde 1. Sıraya yerleştik. 21.04.2026 'Gelin' kategorisinde 1. Sıraya yerleştik. ​Tüm hakları saklıdır. İzinsiz kopyalanma durumunda yasal işlem başlatılır.

Lise son sınıf öğrencisi Afra, numaraların karıştırılması sonucu Ateş'e yazar ve Ateş'in üniversite hayatına ani bir giriş yaparak kendisini bambaşka bir noktada bulur. * Loş mor ışığın gölgesi yüzüne düşüp suratının bir yanını kapatırken parıldayan ela gözleri çehremde gezindi. Kemikli ellerinin ince iki parmağı çeneme dokundu ve hafifçe yukarı kaldırdı. Parmakları tüy gibi bir hafiflikle alt dudağımı okşarken "Ineffable," diye fısıldadı. "Kelimelerle anlatılmayacak kadar muhteşem olan, anlatılamayacak güzellikteki şey. Senin bende bıraktığın etki güzelim, tam olarak bu."

Adelya: Kötü çocuklar iyi kızlara aşık olur Adelya: ama bir problem var Adelya: benim iyi hiçbir tarafım yok amk ebu cehilin premium üyesiyim

"Numaramı almak için böyle saçma oyunlara gerek yoktu söylesen de verirdim." sesim oldukça düz bir şekilde çıkarken Korhan'ın verdiğim cevapla birlikte afalladığını hissedip yavaşça gülümsedim. O cevap vermediği her saniye gülümsemem artarken Korhan sonunda kendini toparlayıp konuşma kararı aldı. "Verir miydin? Boğazıma yapışırdın hangi hakla telefonunu istiyorum diye." Korhan numaramı vereceğime inanmadığını gösterircesine konuşurken söylediği şeyle birlikte gülümsememi daha da artırıp hiçbir sorun yokmuş gibi konuşmaya devam ettim. "Niye boğazına yapışayım? Kimsin ki sen?" "Kimim ki ben?" Korhan dümdüz söylediğim cümleye karşılık gerçekten dağıldığını gösteren bir tonda konuşurken yüzümdeki gülümsemeyi daha da artırıp cevap vermeye hazırlandım ancak tam o esnada önümde beliren koca gölgeden onun arkamda olduğunu algılayarak telefonu kulağımdan çektim ve yüzümdeki gülümsemeyi silip yüzümü normal bir şekle sokarak ona doğru döndüm. Ardından da kahverengi gözlerimi onun hala yeşil olan gözlerine çevirerek son darbemi indirircesine mırıldandım. "Hiç kimse."

"Bak gelirken senden bahsettiklerini duydum. Peçe takma sebebinden bahsediyorlardı. Kimsenin seninle evlenmek istemediğini söylediler. Babanın öfkesine de kendi gözlerimle şahit oldum zaten. O yüzden sana bir önerim var." adam tüm patavatsızlığıyla konuşurken daha fazla dayanamayarak hışımla elimdeki bardağı bıraktım ve öfkeyle konuşmak için ağzımı açtım ancak adam beni durdurdu. Onun elini havaya kaldırmasıyla bende hızla sustuğumda adam yakınlığımızı fark ederek bir adım geriledi. "Benim lösemi hastası bir kızım var ve onun bir iliğe ihtiyacı var. İlik içinde bir kardeşe. Sen eğer benimle evlenip kızıma bir kardeş verirsen bende seni bu hayattan kurtarırım. Hem herkesin ağzı kapanır hem de babandan kurtulursun. Hemen cevap verme düşün olur mu?" adam fütursuzca konuşup sinirlerimi iyice gererken daha fazla katlanamayarak hızla adama bir tokat attım ve bir saniye bile düşünmeden bu iğrenç teklifini reddederek mutfaktan çıktım. Mutfaktan çıkmadan hemen önce adam son bir kez daha bana hitaben konuştu. "Yarın. Yarına kadar düşün. Yarın bu eve son kez geleceğim."

Bir adam tanıdım. Önce kalbimde hissettim nefesini. Sonra ondan öğrendim hassas kalplerin de dünyadaki cehennemden kıl payı sıyrılabileceğini. Bir gece ansızın hayatıma giren bu adamın önceden de hayatımın uzak bir köşesinde yer aldığını bilmiyordum. Kalan bütün hayatımın tam merkezine yerleşeceğini de bilmiyordum. Hayatım gözlerimin önünde şekillenecek ve ben mantığımın büyük bir kısmını arka plana alarak yaşananların sadece seyircisi olacaktım, bu yaşıma dek birçok kez yaptığım gibi. Yaşananları seyrederken ve hayat akışımın yönlendirilişinde kendimin yanında o adamın da yer almasına izin verirken mantığım hep benimle miydi? Hayır. Korkuyor muydum? Evet. Pişman olacak mıydım? Bilmiyorum. Bilemiyorum. Belki evet, diyor hislerim, belki de hayır. Bekle ve izle. Ya da geriye dön kaç.

12A Sınıf Grubu Helin: Olanları duydunuz mu? Elif: Ne olmuş? Helin: Reyal'le Burkay'ın olayını Defne: Duydum Defne: Şaşırmadım, kızın tipinde var zaten onları yapacak o*ospuluk Berivan: Bence iftira ya Berivan: Burkay'ın nasıl bir insan olduğunu hepimiz biliyoruz Helin: Konuşmalarını ve kızın fotoğraflarını falan göstermiş Berivan: ve böyle bir şey yaparak o şerefsiz olmuyorken, Reyal kaşar oluyor öyle mi? Defne: Of, ahlak bekçisi kesilme yine başımıza Defne: kız tüm bunları yaparken düşünseymiş Arya: Yalnız Reyal'de grupta farkındasınız demi? Helin: Napalım Helin: Tüm okul konuşuyor ona bakarsan Helin: Bizimki mi batıcak sanki Helin: Gerçi durumdan şikayetçi olduğunu bile sanmıyorum ya neyse. (Görüldü)

Özgür'e mesaj atmıştım. Öylece. Birden. Gecenin bir vaktinde. Ve bu korkunç hatayı düzeltmemek için telefonumu kapatmış odanın uzak bir köşesine fırlatarak başımı geri yastığa koymuştum. İroni bu ya, yaptığım bu korkunç hata beni birkaç dakika içinde uykuya dalacak kadar hafifletmişti. 🦑: Evlenelim mi, bıçağın ucuyla elma uzatırım sana. 🦑🦑🦑🦑🦑🦑 YAZAR NOTU: Burada olman kadar mucizevi bir şey daha olmadığını bilmeni istememin yanında bir şey daha var. Biraz sonra bir şans verip kütüphanene ekleyeceğin bu hikayeyi başta texting olarak kaleme alıp final yapmış ancak doyamayıp roman olarak tekrardan kaleme almaktayım. Ne yapayım, doyamadım?

Öfkeyle motoru çalıştırdım ve son gaz uzaklaştım o restorandan. Uyuşturucuyu bırakmaya çalıştığım yıldan bu yana sakinleşmek için hep gittiğim o yere gittim. Burası; kocaman şehir ayaklarımın altındayken o şehirdeki bir kızın düşüncesiyle sakinleştiğim tek yerdi. Ve bu günün ikinci farkı beni sinirlendiren de sakinleştiren de aynı kızdı. Arabadan inip önüne çöktüm ve sırtımı kaputa yasladım. Mesajı açıp tekrar tekrar okudum. Ta ki yazılar buğulanıp titreyene kadar... başımı geri atıp yıldızlarla aydınlanan gökyüzüne çevirdiğim sırada bir ışık öylece geçip kayboldu gökyüzünden. Yıldız kaymıştı. Küçük bir tebessüm dudaklarımda yer edinirken gözlerimi yumdum ve dileğimi tuttum. Lütfen ikimizden birisi vazgeçsin. 🖤👻🖤👻 👻: Seni Seviyorum. İlya: 45. kez tekrarlayınca bir anda dalga geçmediğine inanmıyorum. 👻: Asrın'da 45. kez onu sevdiğini söylemene rağmen bir anda niyetinin arkadaşça olmadığına inanmadı.

053...: Yine önlüğünü bağlamayı unuttun. Mihra: Beni mi izliyorsun? 053...: Biraz önce lattesini verdiğin sarışını kesiyorum. Mihra: Güzel kız. 053...: Hayır, değil. Mihra: Neden kesiyorsun öyleyse? 053...: Çünkü sadece onun arkasındaki camdan görebiliyorum seni. ??? *Aware (Japonca) - kısa ve geçici ancak olağanüstü güzellikte bir anın hem güzel hem de acı verici olması.