Yer çökecek. Gündüz, karanlığa bürünecek. Ay batacak. Ve bir yıldız düşecekti. °°° Elîm olayların başlangıcına davetiye çıkartan sessizliğin alameti, gelen şok edici haber neticesinde son bulmuştu. Baş tanrının aldığı korkunç kararla birlikte Avyon'a zarar verdiği ve prensiplerini çiğnediği gerekçesiyle Alba elçileri vasıtasıyla yönetimin dönüşümlü olarak devredileceğini duyurdu. Alınan bu karar ise, Avyon ve tanrıların sonlarını ilelebet değiştirmişti. Tanrıların arasındaki sessiz rekabet yıkıcı bir savaşa dönüşmeye başladığında güç sınırları aşılmaya başladı. İktidarlık mücadelesi ön görülemez boyutlara evrilmeye başladığında sarsıcı bir olay vuku buldu. Gökyüzü tanrısının korumasındaki kristal çalındı. Gaspın perde arkasında hangi tanrının ya da tanrıçanın olduğu bilinmiyordu ancak sonuç ortadaydı: denge bozulmuş, düzen yıkılmıştı. Şüpheler yayılırken, tanrılar birbirine düşüyor, ittifaklar hızla parçalanıyordu. Bu karmaşanın ortasında ise, bir isim fısıldanıyordu; hırsı kadar keskin, gücü kadar tehlikeli biri. Avyon'un en güçlü savaşçılarından, düşüşe en yakın kişi... *** Avyon Destanı Serisi'nin birinci kitabıdır. Seri güncel olarak İnkspired platformunda yayınlanmaktadır.

Alnını, alnıma yasladı. "Burdayım güzelim. Seni asla bırakmam. Sana bir daha zarar gelmesine de izin vermem " Dedi. Yanaklarımdan dökülen gözyaşımı öptü. Titrek bir nefes aldım. Göz yaşlarımı öperken bir damla yaş dudağımın çok yakınına süzüldü. Ürkekçe orayı da öptü. Göz göze geldiğimizde kollarımı boynuna sardım. Dik duracak gücü kendimede bulamıyordum. Bir anda dudaklarıma gömüldü. Korkarak öpüyor gibi dudaklarını bastırmıyordu. Karşılık vermiyor, öylece duruyordum. Gözümden bir yaş daha aktığında dudaklarımdan ayrılıp o yaş yere düşmeden dudaklarını göz yaşlarıma bastırdı. O, her göz yaşımı öptüğünde içimde kabaran farklı bir his oluşuyordu. Gözlerimi yumdum ve saçından tutarak onu kendimden uzaklaştırdım. Bana öylece bakarken yutkundum. Hâlâ kucağında oturuyor, varlığını bacak aramda hissediyordum. Kollarını belime doladı ve başını göğüsüne yaslayıp, bana sarıldı. Çektiğim saçını yavaşça bıraktım ve yavaşça saçını okşadım. Öylece dakikalarca bekledik. O benim kalp atışımı dinliyor, ben işte omzuna çenemi yaslamış, saçlarını okşuyordum. "Uyumak ister misin?" Dediğinde vücuduma çöken yorgunluğu hissettim. Başımı salladığımda bir bebeği yatırır gibi dikkatle beni yatağa yatırdı. Yorganı üzerime çektiğinde ona baktım. Sırtını dönecekti ki korkuyla bileğini tuttum. "Arkanı dönme. Bana sarılır mısın? En azından ben uykuya dalana kadar." Dedim titrek bir sesle. Hiçbir şey söylemeden yanıma uzandı ve dikişlerime dikkat edecek şekilde bana sarıldı. Bana sarıldığı koluna sarıldım ve başımı göğsüne yasladım. "Seni seviyorum." Diye mırıldandığında cevap vermedim. Kokusu eşliğinde uyuyakaldım.

Berfin, sessizliğe sığınmış bir kızdı. Bir söz, bir töre, bir evlilik... Hiç tanımadığı bir adamın - Serhat'ın - karısı oldu. Serhat'ın kalbinde başkasının adı, Berfin'in kalbinde hiç duyulmayan cümleler vardı. Ama zaman... en kırık kalpleri bile yavaşça onarır. Bir gün Serhat, Berfin'in sessizliğinde huzuru buldu. Ve anladı; bazen en büyük aşk, hiç söylenmeyen kelimelerin içinde gizlidir. Bu hikayede sessiz kalmak zorunda bırakılan Berfin ve gönlü yaralı Serhat ağanın hikayesini okuyacaksınız

"Gidiyorum," dedim, burnumu çekerek. Gözyaşlarımı elimin tersiyle sildim; ona belli etmemeye çalıştım. "Git," dedi düz bir sesle. Vazgeçmiş gibiydi... Benden, bizden, bize dair her şeyden. "Bir daha asla dönmeyeceğim buralara," dedim. Mavilerinin içine bakarken dudaklarım titriyordu. Ağlıyordum. O ise bu hâlime hüzünle bakıyordu. Gözlerinden bin türlü duygu geçiyordu ama yüzü sertti. Kendini tutuyordu. Belliydi; çoktan kararını vermişti. "Dönme," dedi keskin bir sesle. Boğazıma bir yumru oturdu. Konuşamadım. Sadece baktım... Ve ilk kez, gerçekten kaybettiğimizi anladım. "Seni hiç özlemeyeceğim!" dedim. Sözlerim dudaklarımdan çıkarken bile yalandı ama ona acı vermesini istedim. Bana baktı. Gözlerinde kırgınlık vardı; öyle derin, öyle sessizti ki insanın içini parçalayan cinsten. "Özleme," dedi. Ama Biranda beni kendine çekip öyle bir sarıldı. Sarılışı her şeyi yakıp kül ediyordu. Beni öyle sıkı sardı ki, sanki bırakırsa yok olacağımı biliyordu. Gitmemi istemiyordu. Belli edemiyordu. Ama bedeninin titremesi ele veriyordu onu. "Affetmeyeceğim de!" dedim. Kollarım ona daha da kenetlendi. Gözyaşlarım göğsünü ıslatıyordu. Son kez kokusunu içime çektiğimi iliklerime kadar hissediyordum. Burnumun direği sızladı. Bu, onun içimde bıraktığı son izdi. "Affetme," dedi. Sesi sertti ama öfkesi bana değil, çaresizliğeydi. Bizi buna mecbur bırakan her şeye... Ve biraz da bana. O da affetmeyecekti. Kendini de, beni de. "Artık sevmeyeceğim!" dedim. Acım o kadar büyüktü ki, onu sevdiğimi inkâr ederek itiraf etmiştim. Dudaklarının kenarı titredi. Öpücükleri saçlarımda dolaşırken boğazından kopan o kırık sesle- "Sevme," dedi. İkimiz de yanıyorduk. Aynı ateşin içindeydik. Ama o, kül olmayı sessizce öğrenmişti.Son kez baktım yüzüne. Bu kez gerçekten sondu.

Bir yanda köklü sırlar, diğer yanda dizginlenemeyen arzular... Siyah ve beyaz birbirine karıştığında geriye sadece gri bir yıkım kalacak... Hayatı sadece babasının gölgesinden ibaret olan bir mafya kızı: Nur Sâye Kozan. İsmi gibi ışıkla gölge arasında sıkışmış.. Diğer tarafta adalet için çarpışan bir adam: Rivan Akay. Tek amacı Nur Sâye'nin ait olduğu dünyayı yerle bir etmek. Peki yıkmak için geldiği o dünyanın kızı, kalbinin tek sığınağı olursa? Zıt kutuplar birbirini çeker ama bazen bu çekim her iki tarafı da kül eder.

Hiç kapanmamış bir dosya gibiydi Sinem'in geçmişi. Üzeri tozlanmış, adı anılmayan, ama hep orada bir yerlerde duran... O gece acil servise giren yaralıyla birlikte, yıllar önce saklanan her şey bir anda yeniden can buldu. Bir isim... Bir bakış... Ve susturulmuş bir hikâyenin yeniden başlaması. Doğukan, geçmişi sırlarla örülü bir adam. Sessiz, kararlı, tehlikeli. Ateş... Sinem'in çocukluğundan kalan tek iz. Ve Sinem... Yaraları saran ama kendi içindeki yaraya yıllardır dokunmayan bir kadın. Kaybedilen hayatlar, örtbas edilen suçlar, gömülen anılar... Birlikte çözülen bir bilmece değil bu, parça parça açılan bir geçmiş. Her adımda biraz daha yaklaşan tehlike. Her göz temasında biraz daha derinleşen hikâye. Bu bir hesaplaşma. Ve bazı gerçekler, sustukça daha da acıtır.