Ruhu hep başka bir bedeninkine sıkışıkken yaşamak zordu. Başka hayatlar, başka tecrübeler... Ama sonuç hep aynı. Ölümsüzlük değildi bu, aksine, sürekli o acı gerçeği yine, yeni, yeniden yaşamaktı. Aslında bu eski bir alışkanlıktı onun için, tıpkı kaybetmek gibi. Belki bir sürü hayat yaşamaştı fakat bu seferkini onun bile aklı almayacaktı. Damarlarında akan kan son damlasına kadar lanetliydi, şimdi kalbinin iyi, doğru ve kolay arasında bir seçim yapması gerekecekti. ********************************************** "Bir kez, bir kez olsun savaşma ve kabullen. Yalnızca bir kez geçmişinle debelenme ve gelecekle pazarlık yapma. Şu anda kal. Bunula yetin. Hayattan fazlasını almak için boğuşurken elindeki anları da kaybediyorsun Sirius. Bak burdayız işte, sen ve ben. Fazlası için söz veremem ama tam şu an yalnızca ikimize ait. Bırak akıp gitsin. Emin ol her şey sona erdiğinde elinde tutunabileceğin bir anın olmasını isteyeceksin." "Ben bir anıya tutunmak istemiyorum D," diye fısıldadı Sirius. "Ben sana tutunmak istiyorum." Diana güldü ama gülüşünde burukluk vardı. Acı çekiyor gibiydi. "Anılar zamandan çaldıklarımızdır Sirius," Gözlerindeki kabullenmişlik yine baş gösterdi. "Zamandan beni çalamazsın." "Çalacağım Reynolds, görüceksin..."

"Söz vermemi ister misin, küçük?" "İsterim, ama tutabilecekseniz, bayım." 14/04/2018 ~ 29/06/2018

"Biliyor musun Roma, bence sen iyi birisin." Roma bana bakmıyordu. Yeşil gözleri çeşmenin ucunda, suyu usul usul içen karganın üstündeydi. Boynunu hafifçe eğmişti. Buna rağmen belli belirsiz bir gülümsemenin, benden gizlenmeye çalışarak ortaya çıkmaya çalıştığını gördüm. "Ya?" Beni her zamanki gibi çok ciddiye almadan alaycı bir ifadeyle yanıtladı. Şaşırmamıştım fakat pes edecek de değildim. Biraz daha ona yaklaştım. Bunu beklemediğini çok nadir yakaladığım şaşkın, ne yapacağını bilemeyen bakışlarının arasında anladım. Ne zaman ona yaklaşsam bedenim beni ondan uzaklaştırmak istiyordu sanki. Vücut ısım düşüyor, ellerim titriyor, tenimi yakacağını bile bile bir alev topuna yaklaşıyormuşum gibi hissediyordum. Fakat yine de durmadım. Çeşmeyle arasına girdim. Gözlerinin içine korkmadan baktım. Ondan korktuğum falan da yoktu zaten. Yalnızca bana hissettirdiklerinden çekinmiştim bunca zaman. Sert yüz hatları gerildi. Şakağının altında, çenesinin yanındaki kemik oynayıp dururken iri gözleri yüzümde geziniyordu. "Ciddiyim. Kötü biri olduğunu düşünmüyorum." Hiçbir şey söylemeden beni izlemeye devam etti. Kalbim gümbür gümbür atarken ondan uzaklaşmamak için çok büyük bir çaba harcıyordum. Roma Vergilius'un karşısında böyle dimdik durmak benim için bir meydan okumadan başka bir şey olamazdı bir süre önce. "İnsanlar senin benden korkacağını bekler," dedi. "Çekineceğini, geri duracağını, yaklaşmayacağını." "Korkmuyorum," dedim kendimden bu kadar emin olmama ben bile şaşırırken. Başını salladı. Kalın kaşlarının arasına küllü, mat, kahve rengindeki bir tutam saç düştü. Yutkununca etrafta yağan kar tanelerinin kristalleri bile onun bu sesinde yankı yaptı sanki. Gözlerini benden uzun parmaklarına çevirdi. "Biliyorum. Ama sen beni korkutuyorsun."

"Yapamam," dedim gittikçe daha da ağırlaşan nefesimi düzenlemeye çalışırken. Panik bedenime hakim olmaya başlıyor, kontrolümü kaybediyordum. "Kim olduğu umurumda değil. Kimseyi öldüremem." Omuzlarımın üstüne kapanan eller bana hayatım boyunca hissetmediğim bir ağırlığı tattırdı. Uzun tırnakları tenimin üstündeydiler. "Yapmak zorundasın. İstediğin bu değil mi? Zafer? Güç? Liderlik?" Önüme bırakılan fotoğraftaki çocuğa tekrar baktım. Açık kumral saçları alnına doğru düşerken gülümsemesi onu tanımayan bir umutsuzu dahi rahatsız edecek kadar geniş ve mutluluk saçan cinstendi. Fısıltı kulaklarımda gidip gelirken soğuk odanın içindeki hava kendi kendini yiyordu sanki benim nefes almamam engellemek için. "O daha... çocuk." "Sen de öylesin. Ancak bazı fedakarlıklar yapılması gerekir. Güçlü olmak mı istiyorsun, korkak mı?"

Valery, besin zincirinin en altındaki bir ottan farksızdı. Hiç istemediği bir işte çalışıyor ve hayatı pek de hayal ettiği gibi ilerlemiyordu. Bir gün patronu ona hayatını yoluna koyabileceği bir teklif sundu: Ünlü oyuncu Tom Hiddleston'ın hayatına sızıp onunla ilgili bir skandal yaratmak. Valery, tüm ahlaki değerlerini bir kenara bırakıp bu teklifi kabul etti. Ama işler hiç de planladığı gibi gitmeyecekti. | 2021-2022 Watty Ödülleri Yarı Finalisti | | 25.03.21 tarihinde #tomhiddleston etiketinde 1. |

Kapak @leviseksual'e aittir.

Şehvetin, romantik ilişkilerin ve evliliğin yasak olduğu bir evrende Kim Taehyung isimli çaylak bir yönetmen, aşk hakkında bir film senaryosu çekmeye başlar. Bunu öğrenen iktidar partinin milletvekili Jeon Jungkook ise filmin çekilmesine şiddetle karşı çıkar. İkili, büyük bir tartışmanın içindeyken çiftlikteki geçmişleri ve beraberinde gün yüzüne çıkan kıyamet senaryoları birer birer ortaya dökülür. distopya!

Sirius'un yıkılmadan duran kararlı yüz ifadesi bir darbe almıştı. Diana gözünden bir damla yaş akarken yeniden gülümsedi. "Çocuğun olsun istemez misin birgün mesela? Bence sana bir kız çocuğu çok yakışırdı. Şöyle kuzguni saçlı gri gözlü bir kız çocuğu." Sirius'un gözlerinde o an oluşan harabeyi gördü ama durmadı. "Biliyor musun, babaları gerçekten kız çocuklarının ilk aşkıdır. O kadar severiz, o kadar hayran kalırız ki onlara tüm kaderimizi onların ellerine bırakırız istemeden. Babasının bile bırakıp gittiği bir kız terk edilmeye mahkumdur mesela. Ama eminim senden harika bir baba olur. Sen asla bırakmazsın kızını bence, o da senin küçük prensesin olur. Ama o iksiri içersen birgün çocuğun olursa eğer, onun ölümünü de izlemek zorunda kalırsın. Ona da geri kavuşamazsın. Ya bununla yaşamayı kabullenmek zorunda kalırsın ya da asla çocuk yapmazsın. Bununla yaşayabilir misin mesela?"

Belladonna bitkisinin bir damlası gözlerini etkileyici bir şekilde büyütür, seni hiç olmadığın kadar güzel gösterirdi. Fakat etkisine kapıldığın her damla senin ölümün olurdu. Belladonna onun için ekilmişti. O bir zehirdi, o etki altına almayı seviyordu, o bir yanılsamaydı. Zarar vermekten, katletmekten doyasıya zevk alıyordu. Yüzüne sıçrayan, kıyafetinden dökülen kanların görüntüsü hiç bu kadar hoş olmamıştı. Onu içten içe arzulamanın verdiği sonuçları düşünmedi. Yalnızca büyülenmişti, çenesine doğru uzanan siyah saçlar, erik kırmızısı gözler onun en büyük düş kapanı olmuştu. Düş kapanından çıkan ağlar, onun tüm bedenini sarmıştı. Direnmedi, çünkü görebileceği en güzel rüyayı görüyordu. "Bugün ölmem gerekiyordu. Dünyaya gelmek için hiçbir sebebim yoktu, inanın bana, neden doğduğuma bile anlam veremiyorum. Bana biçilmiş elbiselerin hiçbiri bana ait değilmiş gibi hissediyorum, uyuşmuş hissediyorum. Lütfen, bana şimdi bir iyilik yapın, bu gece öldürün beni."

Marigold 'Goldie' Ripley Londra'da yaşayan sıradan bir kızdır. Ancak hayatı sürpriz bir biçimde karşılaştığı kitapla değişmiştir. Gözlerini açtığında dünyasından çok uzakta, 1976 yılındadır. hayrankurgu #62 15.09.17 13.42 tamamlanma tarihi: 15.09.17 11.49