Zevk aldığı tek şey tarih kitapları okumak olan Kumsal, sonunda yıllardır hayalini kurduğu kazılara katılma şansını yakalamıştı. Hem de Anadolu'nun en güçlü devletlerinden olan Hititler'in başkenti Hattuşaşta. Ayrıca yıllardır hoşlandığı Anatolia da bu kazıdaydı. Her şey mükemmel gidiyordu ki o talihsiz olaya kadar. Uyandığında ise nerede olduğunu ve kim olduğunu bilmiyordu. Tek bildiği artık kendi zamanında olmadığıydı.

Aşk acısından öleceğimi sanmıştım. Sevdiğim adamı, prensesi öperken gördüğümde öleceğimi sanmıştım. Ama hayır. Hiç de öyle olmadı. Beni öldüren şey şehrimize saldıran bir canavar oldu. Sevdiğim adamın uzaklığı yüzünden bir kurt pençesiyle saniyeler içinde can vermiş oldum. Beni kurtarabilme ihtimali de böylece yok oldu. Kader mi yoksa kehanet mi bilmem, gözlerimi açtığımda ve zamanda geriye kaydığımda emin olduğum tek şey vardı; AŞK İÇİN 1 KEZ DAHA ÖLMEYECEĞİM!

Bir insan nasıl kendi ölümünü yazabilirdi ki? Bu çok saçma biliyorum fakat gerçekten olmuştu. Kendi elimle yazmıştım sonumu. Yazdığım romanın içine nasıl girebildim? Tanrım galiba deliriyorum... O kadar karakter varken neden kötü karakter olmuştum ki!

Mira boğularak öldüğünde kendini yıllar önce yaşayan bir kadının bedeninde buldu. Sosyetenin paramparça ettiği, unuttuğu, adını lekelediği Leydi Elowen Ashbourne artık yok. İntikam alacak, görmezden gelinmeyecek, susturulmayacak ve aynı hatayı yapmayacaktı. Bu kez, kimse onu yok edemeyecekti. Ve herkes, unuttukları leydinin nasıl yükseldiğini görecekti.

Siz heç ölümdən sonra oyanmısınız? Üstəlik, 500 il əvvəldə... 21ci əsrdə, məhəllə evində yaşayan, sıradan ailənin qızı olan Pəri keçirdiyi maşın qəzası nəticəsində həyatını itirir. Lakin, 16cı əsr Səfəvilər dövlətinin sarayında Şah qızı Pərixan olaraq yenidən həyata dönür. Səfəvi imperiyasının ehtişamı, xəncərlərin kölgəsində qurulan planlar və zamanı qabaqlayan bir zəka... Gələcəkdən keçmişə... Səfəvi sarayının ağır qapıları sizin üçün açılır.. 04.03.2026 Qeyd: Kitab Səfəvilər dövlətinin tarixindən ilhamlanaraq yazılmışdır.

"Herkes araf'a gelmez. Sadece senin gibilerden seçilmiş özel kişileri getiririz biz buraya." Hiçbir şey anlamıyordum. "Benim gibiler mi? Nasıl yani?" "Boşver, çocuk. Sen bunu anlamak için henüz çok toysun." hiçbir şey anlamıyordum dediklerinden. Ne demek toysun? Derin bir nefes aldım ve aklımdaki sorular başımı ağrıtmadan önce zihnimin musluğunu açtım. "Araf ne? Araf'a gelenlere neler oluyor? Araf bir çeşit işkence merkezi mi? Bu bir şaka mı?" aklıma gelen tek şey hastane odasından beni kaçırıp aylarca uyutarak yaralarımın iyileşmesini sağlanması daha sonra da beni bu şakanın ortasına koyarak benimle alay etmeleriydi. "Sırayla mı cevaplamalıyım?" diyen muzip sesini duydum. Ters ters baktım ona. "Tamam, ben cevabımı aldım," dedi ve derin bir nefes alarak ciddileşti. "Araf, cennet değildir. Ama cehennem de değildir. Araf, ucu bucağı olmayan bir ovadır, desem çok klasik olur ama zaten öyle de değildir araf. Reenkarnasyon'u biliyor musun?" diye sordu. "Biliyorum," dedim. "Ama araf ile ne ilgisi var?" "Araf bir çeşit reenkarne merkezidir. Bir şirket gibi düşün. Önümüzde tonlarca müşterinin dosyaları ve bilgileri var ama kime hizmet vereceğimizi biz seçeriz. Senin dosyan benim önüme geldi ve ilgimi çektin. Ancak arafa gelmek için ölmlin, en azından hayatî bir kaza atlatmalıydın. Bu da benim için çok kolaydı." hayretler içerisinde ona bakıyordum. -----------

Bir anda gözlerimi bu bedende açtığımda ne olduğunu kesinlikle anlamamıştım. Normalde Manhwa okumayı seven biriydim. Yani, önceki hayatımda demek istiyorum. Modern hayatın bütün güzellikleriyle gayet de güzel bir hayatım vardı. Sevdiğim bir ailem ve sevdiğim arkadaşlarım, hobilerim ve uğraşarak elde ettiğim biricik başarılarım... Sonrasında ne olduğunu anlamadan kendimi burada bulmuştum. Bir kocam vardı... Ama ben hiç evlenmemiştim ki? Ayrıca tarihi manhwa ortamı da ne böyle? Birde bu manyak kadının bedenine düşmüş olmamda cabası!

"Cehennemime hoş geldin, cennete ait olan." Ülkede oldukça tanınan ünlü yazar Adenya Ahravel, Kordelya adlı seri kitabında kendi elleriyle yazdığı şeytan kötü karakteri kontrolünden çıkıp geceleri sürekli rüyalarına girerek onu tehdit edip öldürmeye çalışıyordur. Bu psikolojik şiddete dayanamayan Adenya, en sonunda bu şeytanı öldürürse kabuslarının son bulacağını düşünmeye başlar. Ve bir gece yine aynı kabus ile uykusundan sıçrayarak uyanmasıyla bu düşüncesini gerçekleştirip şeytanı öldürür. Bundan sonra artık rahat edeceğini umarak yatağına uyumaya döner. Fakat geri uyandığında kendisini odasında değil, kendi yazdığı kitabın içinde, öldürdüğü şeytanın yatağında bulur. Ve artık her şey değişmeye, kitabını dışarıdan başka biri yönetmeye başlar.

Eğer Who Made Me A Princess'i ben yazsaydım?

"İsimler, bu duvarların arasında pek anlam taşımaz. Burası vakti unutanların yurdu, leydim. Ve siz... geç de olsanız, daveti kabul ettiniz."