Birinci Kitabım Gerçek Ailem Seriesi 1 Asker + Gerçek ailem

Gerçek ailem temalı, dram ağırlıklı bir hikayedir. - "Sen hep böyle kederli mi bakarsın?" - Üvey ailesinden kaçıp gerçek ailesini hiç aramayan Yazel, 19 yıl sonra yok saydığı gerçekle yüzleşir; Babası karşısındadır. Yazel, istemeyerek gittiği evde gerçek sevginin farkına varırken bir yandan da tekerrür eden geçmişiyle yüzleşmek zorunda kalır. Onu istemeyen abileri, GÜRELSOY ailesinin bir bir ortaya çıkan sırları ve geçmişin perde arkası...

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailem konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.

Bir öğretmen-öğrenci hikayesi. Sahiden bizi araya getiren şey sadece tesadüf müydü? (Kitapta yoğun bir şekilde +18, argo,madde kullanımı,olumsuz davranışlar bulunmaktadır. Dikkate alarak okumanızı öneririm.)

Platonik bir aşk uğruna ailesinden koparılan İlkim Zara'nın,gerçek ailesiyle 'ilk'lerine kavuşması. •🪷

Doğduğundan beri Rusya'da yaşamış olan o kız. Hemşirenin hatası ile hayatı daha da karmaşık hale gelir ve Türkiye'de tanımadığı bir ailenin yanında yaşamak zorunda kalır. #Bu hikayedeki herşey kurgusaldır gerçeğe bağlı bir hikaye değildir#

Bu hikaye de ki her şey kurgusal, hayalî üründür Lütfen 18 yaşından büyükler okusun! Ayrıca saçma ve mantıksız bir hikaye okumayın bence _____ "Sende senin yürüdüğün yolda yürümemi ister misin? Dağ güzeli?" Neden öyle sormuştu ki? "Yürüme, yürüyüdüğüm yolda benim fark etmediğim mayınlar olur, sonra sen zarar görürsün yiğit barış"

Leya Deniz, Türkiye derecesi ile kazandığı okuluna gelirken hem ilk aşkını hem de ilk kalp kırıklığını yaşayacağını tahmin edemedi. Ama en kötüsü kırık güvenini sarmaya başlayan ve aynı fakülteyi kazanmış, okulun kurucusunun torunu Batur Alp'in ona hayatının en büyük yalanını söyleyeceğini de... Ortak arkadaşları Yağmur'un telefonunda Leya'nın kendinden çekindiğini yazdığı mesajı gören Batur, Çağrı ile yer değiştirdi, Leya'nın kalbine Çağrı adına sıkışmak zorunda kalmış Batur Alp olarak girdi. Bunu yaparken her şeyi göze almıştı. Ama atladığı bir nokta vardı. Asla gerçeğe dönmeyeceğini bildiğin bir düş çıkmazına sıkışmak, insanın kalbine bir hançer gibi saplanır; yerinden kan değil, gözyaşı akıtırdı. Ve yalancının mumu eninde sonunda söner, sönerken kalpleri de söker.

Benim bildiğim tek hayat, 14 yıl boyunca yaşadığım ve gerçek sandığım ailemin gölgesiydi. Babamın öfkesi... ve yaptıkları... Vücudumun her köşesi, özellikle sırtım, onların izleriyle doluydu. O zamanlar bunu neden hak ettiğimi anlamaya çalışırdım; ama hiçbir mantık, yaşadığım acıyı açıklamaya yetmezdi. 14 yaşımda beni yurda bıraktılar. İlk başta korkmuştum; ama bir yandan da rahatlamıştım. En azından artık bir yerde zorla tutulmuyordum. Yurtta kendi küçük dünyamı kurdum: kitaplarım, pencereden yıldızlara bakışım ve sessizliği... Burada en azından nefes alabiliyordum. Ama 16 yaşımda her şey değişti. Gerçek ailem ortaya çıktı. Abilerim, ikizim... Onlar beni görmek istediler, ama ben onlara inanmak istemiyordum. Çünkü ilk bakışta önyargılıydılar. Ben, onların sıcak kucaklamalarını beklerken, aslında şüphe ve mesafe vardı. Her adımda geçmişimin acısı, yeni ailemin beklentileri ve içimdeki öfke arasında sıkışıp kalıyordum. Kimse anlamıyordu... belki de yıldızlar hariç. Onlar hep yanımdaydı, sessizce fısıldayan tek dostumdu. Ve işte o gün, kapımın önünde durduklarında, derin bir nefes aldım. Her şeyin yeniden başlaması gerekiyordu... ama bu sefer kendi kurallarımla.