Araba durdu. Koruma kapımı açtı. Adımımı yere attığım an çenemi her zamankinden daha dik tuttum. Ne olursa olsun, ben Lara Alvina Karahan'dım. Kimsenin önünde başını eğmeyen, kimseye teslim olmayan, her şeye rağmen başaran o kadındım. Herkes bana bakıyordu; artık bu bakışlara alışmıştım. Kimi boş, kimi nefret dolu, kimi merakla, kimi de nice farklı bakışlarla karşılaştım.Ama umursamadım. Eğer korktuğumu sanıyorlarsa, çok ama çok yanılıyorlardı. Yeşilin ve mavinin karışımı olan gözlerimi bir çift gri göze sabitledim. Biyolojik "babam"... Altay Arın Çeviker Onlar benim her şeyden bihaber olduğumu sanıyorlardı. Oysa her şeyi en başından bilen yine bendim, her zaman olduğu gibi.