"Bir varmış bir yokmuş,kaybedene ne olmuş?" Bu kitap,kusursuz aşkı,duyguları ve her şeyin sonunda iyiye giden kazananlar için yazılmadı.Geride bırakılanlar,vazgeçilenler ve kaybedenlere adandı. Zeran,kuzeyde bir ada ülkesidir ve şüphesiz halkın en sevdiği şeylerden biri artistik patinaj gösterileridir.Lakin içine girmeyen hiçkimse buzun sertliğini anlayamaz.İşte bu yüzden yaklaşan olimpiyatlara hazırlanan İlkay İrdoğan o buzu ikinci madalyonu yere atarak kırmak zorundadır.Lakin ikinci madalyon kırıldığında ortaya çıkacaklar ülkenin yöneticilerini bizzat ilgilendirir.

Yeni bir Draco Malfoy hikayesi ile burdayım. umarım beğenirsiniz.

Hogwarts'ın koridorlarında bazı isimler fısıltıyla anılır. Celestine Black ise genelde hiç anılmaz. Yıllarca yetim büyümüş, kimseye tam olarak ait hissedememiştir. İnsanlar ya ondan kaçınır ya da onu görmezden gelir. Sanki varlığı, taşıdığı soyadı kadar ağırdır. Celestine yalnızlığa,sessizliğe ve kendi kendine yetmeye alışmıştır. Her şey 3. yılda Harry Potter, Hermione Granger ve Ron Weasley ile tanıştığında değişir. Altın Üçlü'nün yanındayken o yalnızlık duygusu kaybolur. Ve yerini bir aidiyet hissi alır. Celestine'nin arkadaşlarını koruma içgüdüsü artar ve maceralara alışır duruma gelir.Kendi cesaretini, kendi ışığını onların yanında keşfeder. Fakat geçmişin gölgesi hâlâ peşindedir. Ve o gölgenin içinde bir isim vardır: Draco Malfoy. Draco Malfoy, Celestine'ye yıllarca zorbalık yapmıştır ve onunla dalga geçmiştir. Fakat yıllar geçtikçe Celestine artık bu durumu alışır ve zorbalıkları yada arkasından söylenen lafları umursamaz hale gelir. Ama 3.yılda Celestine daha çok Draco Malfoy'un dikkatini çeker. Başlangıçta aralarındaki her şey keskin ve soğuktur. Sözler sivri, bakışlar meydan okuyucudur. Yıllar süren bu düşmanlık bir süre sonra aşka dönüşür. Celestine bunu hemen anlamaz. Çünkü aşk, onun dünyasında en son beklenen şeydir. Hele ki Draco Malfoy'dan...

"İnsanlar iki kafa, dört kol ve bacaktan yaratılmıştı. Ancak bu hayatı yaşanılmaz kılıyordu. Tanrı ise buna bir çözüm buldu. İnsanlar artık tek kafa, iki kol ve bacaktan oluşuyordu. Ancak Tanrı tek bir şeyi ayırmadı. Ruhlarını. Böylece iki ayrı insan tek ruhu paylaşmaya başlamıştı. İnsanları artık zor bir serüven bekliyordu. Ya aynı ruhu paylaştıkları insanı hiç bulamayacaklarsa? Ve o günden sonra insanlar her an ruhunu tamamlayacak insanı aradı." Kız buna inanıyordu. Ancak Tanrı'nın ona sunduğu hayatta bu imkansız geliyordu. Hayata güzel başlamadı ve güzel biteceğine inanmıyordu. O geceyse hayatı onun karanlığını bölen aydınlık kadar zıttı ona. Bir gecede hayatı değişti ve o daha nice geceler görecekti hayatını değiştirecek. Bunun en büyük yemini artık hayatında olan Okyanustu. Ya o okyanusta yaşayacaktı ya da o okyanusta ölecekti. Ama hayat her konu da olduğu gibi yine ona bir seçim sunmamış, kader perdesini aralamış ve oyunu başlatmıştı. 21.01.2026 #Pansy birinci sıra 22.04.2026 #friendstolover birinci sıra