Rastgele bir numaraya attığım o utanç verici mesajın, ölüm fermanım olacağını nereden bilebilirdim? Bir doğruluk mu cesaret mi oyunu. Masum, aptalca bir şaka. Ve yanlış zamanda, yanlış kişiye giden o mesaj: "Kırmızı tangamın nerede olduğunu hatırlamıyorum, dün gece sende mi kaldı?" Ben sadece arkadaşlarımla eğlendiğimi sanıyordum. Ama mesajı attığım numaranın sahibi, tam o saatte cinayet işlemiş bir katildi. Ve daha kötüsü? O gece gerçekten birini öldürmüştü ve benim bu mesajımı, cinayeti gördüğüme dair bir şantaj sanmıştı. Şimdi peşimde sadece utanç verici bir yanlış anlaşılma yok. Peşimde; nefesimi kesmek, beni susturmak ve o "kırmızının" hesabını sormak isteyen bir adam var. O, beni susturmak için her şeyi yapacak bir avcı. Ben ise yanlışlıkla inine girmiş bir av.

❧Bir şeytanla aynı duyguları besleyemezdim ama ona duygular besleyebilirdim. ❧ Araf Adası'nda insanlar ikiye ayrılırdı bir yanda melek masumiyetini taşıyanlar, kalplerinde ışığı saklayanlar, diğer yanda ise şeytanın acımasızlığını ruhuna işlemiş, karanlığı nefesi gibi taşıyanlar. Aynı gökyüzünün altında yaşasalar da, aynı dünyaya ait değillerdi sanki. Ve bu keskin ayrımın ortasında, görünmeyen bir çizgide, sessiz bir soru yankılanırdı insanın içinde. Bir melek bir şeytana aşık olabilir miydi?

Aldatılmanın acısıyla yıkılan Jade, geçmişini silmek için tehlikeli bir karar alır. Bir büyücünün yardımıyla, sevgilisi Ethan ile tanışmasını engellemek üzere zamanda geriye döner. Jade'in bu zorlu görevi, geçmişteki hayatının ve tüm seçimlerinin yeniden yazılması demektir. Amacına ulaşmaya çalışırken, yepyeni bir yolda ruhunu derinden etkileyen gizemli bir yabancıyla karşılaşır: Rhys. Zamanın değişen akışında filizlenen bu beklenmedik ve yoğun yeni aşk, Jade'e Ruh Bağları'nın gerçekten ne anlama geldiğini gösterecektir. Ancak zamanın kuralları çiğnenmiştir ve Jade'in varoluşu, Chromos'un tehdidi altındadır. Yeni aşkı Rhys'i korumak ve arkadaşı Merri'yi kurtarmak için kendisinin zamanda bir gölgeye dönüşme riskine rağmen, Jade bu döngüyü kırmak için ne kadar ileri gidebilir? "TAMAMLANDI"

Gülsüm küçükken hayatını değiştiren korkunç bir olaya tanık olur ve annesini kaybeder. O günden sonra içindeki neşeyi kaybeder ve kimseye güvenmemeyi öğrenir. Yıllar sonra üvey babası onu Özkaya Koleji'ne gönderir. Gülsüm burada sadece sessizce okuyup hayatına devam etmek ister. Ama okulda herkesin korktuğu bir grupla karşılaşır: Yakup ve arkadaşları. Başta onlardan uzak durmaya çalışsa da kader onu sürekli onların yoluna çıkarır. Ve Gülsüm fark eder ki: Bu grubun da sakladığı karanlık sırlar vardır... Ve bazen en tehlikeli görünen insanlar, kalbinizi iyileştiren kişiler olabilir.

Bir gece kardeşinin ölümüyle yüzleşen Ledeyna Marsel, kasabaya yeni gelen üsteğmen ile antantlık sağlar. Bu anlaşmanın ardından Samhain Laneti Teşkilatı başlarına çok büyük tehlikeler açar. Teşkilatın içinde ki tüm bilgilerin peşinden koşan iki insanın yaşadığı engellere tanıklık edeceksiniz. Bu yolda Ledeyna Marsel kardeşinin ölümünü araştırırken sizde katılmak ister misiniz? ~Kesit~ Dudaklarımı onunkilere yaklaştırdığımda üçüncü kez yarıda kesilmesini istemiyordum. Artık hislerimi geri planda tutamazdım. "Öyle mi, benden etkileniyor musun?" diye sordum mırıltılı çıkan tınımla. "Etkilenmek mi? Senin uğruna köpek oluyorum, görmüyor musun?" dediğinde kendimi ona biraz daha bastırdım ve bu olabilecek en son seviyeydi. "Sensiz nefes alamıyorum ama sen yanımdayken de nefesim kesiliyor, Ledeyna." Sensiz nefes alamıyorum ama sen yanımdayken de nefesim kesiliyor Ledeyna... "Tek bir saniyem seni düşünmeden geçmiyor. Aklımı beraberinde götürüyorsun ve sesim çıkmıyor." Bir nefes aldı dudaklarının arasından. "Duymuyorsun değil mi?" "Neyi?" "Çarpan kalbimi... O gece, baloda güzelliğin kalp atışlarımı hızlandırırken gözlerin durduruyordu." Gözlerinde büyük bir yoğunluk vardı. "Beni her şeyinle öldürüyorsun ama bunlardan haberin bile yok." Kısık ve boğuk tınısında hapsoluyordum. "Bana, benim tarafımda olmadığını söylüyorsun ama anlamıyorsun... Dünyanın hangi ülkesine gidersen git yeterince uzakta değilsin ve bu beni çıldırtıyor. Sen, senin kollarında olmak ne demek, bilmiyorsun."

"Beni kendi inşa ettiğim o korkunç okullardan alıyor, uyuz Sokrates gibi sorular sorup konuşturuyor, sistemimdeki tüm karanlığı kendi kendime anlamamı sağlıyorsun." Gülümseyerek yanağını hafifçe okşarken gözlerim yanıyordu. "O itaatkâr karanlığın yanında senin ışıklarının kâfirlik olduğunu söylediğimde bana enfes resimler gösteriyor, aklımı alıyor; bir sahneye çıkartıyor ve kalbimi veriyorsun." Normalde kabul etmeyeceğim kadar yoğun duygular çenemin hafifçe titremesine sebep olurken onun dudakları hafifçe aralanmış, gözleri tamamen bana teslim olmuş bir vaziyette yüzümü izliyordu. "Omuzlarımda olduğunu bile unuttuğum o korkunç yükü çekip alıyorsun..." İç çekerek saçlarını bir kez daha okşadım. "Ama sistemim o karanlığa o kadar alışık ki yalnızca ışık değil, savaşma arzusu da getiriyorsun. Karşıtlıklar... Ortaya çıkarıyorsun. İçimde cadıları yakıyorlar, fikirleri suçluyorlar, çiçekleri izinsiz açtılar diye susuz bırakıyorlar... Yine de başımı döndürüyorsun, beni aydınlatıyorsun, elimden tutuyorsun ve aslında benim bahara ihtiyacım olmadığını, tek başıma baharı getirebileceğimi söylüyorsun. Sen geldiğinde gülümsemek istiyorum." Kısa bir an göz göze kaldık, yutkundum. "Anlıyorsun değil mi?" derken bir sarhoştan ziyade çaresiz bir divane gibiydim. Cevap olarak hafifçe yutkundu, elleri belime yerleşti. Sanki bu bir fitilmiş gibi ona doğru daha da yaklaştım, burnum yanağında bir çizgi çizerek sürtünürken derin bir iç çektim. Nefesi durdu. Sonra ellerimi yüzünden çekerek birini omzuna, öbürünü göğsüne yerleştirdim ve gözlerim yüzündeki en sevdiğim noktaya indi. Ne olduğunu bile anlayamadı, dudaklarım sus çizgisine yaslandı. "Benim rönesansım." Mart 2020 GENÇ YETİŞKİN

0542*: Nasıl yani, yönetici siz değil misiniz? Kemal Bey: Hayır. 0542*: Kemal Bey'de değilsiniz? Kemal Bey: Hayır. 0542*:kusura bakmazsanız, siz kimsiniz? Kemal Bey: 21. Kattaki o meşhur HİPODROMUN sahibiyim Kemal Bey: Ayrıca maalesef imza toplasanızda attıramazsınız. Kemal Bey: Bu EV benim. Kemal Bey: Ve şunu söylemeden de geçemeyeceğim, Kemal Bey: Eğer yöneticiliğe adaylığınızı koyarsanız oyum size (görüldü) siktir

"Fırtına ve Memleket gözlü kadın" Yedi yıl... Yedi sene boyunca bir kere bile adını anmadım, bir kere bile görüşmedik Ama her gece sesini duydum içimde. Şimdi karşımdaydı. Rüzgar aynıydı, dağlar aynıydı Ama biz başka kişiler olmuştuk. "Elinde ne varsa sık," dedim. "Sessizliğinden daha az yakar." Aşk, intikam, vatan ve Karadeniz öyküsüdür. ******* Dağhan İdris Tüfekçi & Zülal Arga (Yetişkin içerik) (Basılı eserdir ve kitap versiyonununda ek sahneler vardır)

"Bu avına âşık olan bir avcının skandalı değil... Hâkeza sen aslanın pençesine düşmüş zarif bir ceylan değilsin; kurdun inine düşmüş bir kuzu da değilsin." diye fısıldadığında, sıcak nefesi sus çizgime çarptı. Kül kokan parmaklarının tersi şakaklarımdan aşağıya doğru yavaşça sürtünüp, kirpiklerime takılmış uzun perçemlerimin bir tutamını kulağımın arkasına sıkıştırdı. "Sen sürüsü olmayan bir kar leoparısın, ben de seni yamacında saklayan uçurum." • • • *Kurgunun bütün hakları bana aittir! En ufak bir çalıntı durumunda, gerekli işlemler başlatılacaktır.

O gece yağan yağmur, yer ve göğün yerini değiştirmişti. O geceden sonra bir daha şafak sökmemeli, güneş doğmamalı, sabah olmamalıydı. O gece şafak söktü, güneş doğdu, sabah oldu. Olmamalıydı.