Düşman Kızı'nın devam kitabıdır. Hikaye 2024 yılında geçmektedir. İçerik 18 yaş ve üstündeki kişilere uygundur.

Uazım hatalarını takmayınnn

"Bizden anca bu kadar olur. İsimlerimiz dahi yan yana gelemez." Gözlerimden yaşlar akarken ona bakamıyordum. Kafamı anca kaldırabildiğimde gözleri dolmuş bir şekilde bana bakıyordu. "Bizim seninle bir hikayemiz olamaz, olmamalı." Hiçbir şey demeden sadece yanımdan geçip gittiğinde daha fazla dayanamayıp yere çöktüm. 'İsimsiz bir hikaye' diye söyledim kendi kendime. Bir isim dahi koyamamıştık.

İso'nun Fadime'yi kaçırmasıyla başlayan hikayeleri bol maceralı romantizmli heyecanlı geçicek.

"Ölümüm senin elimden olmayacakmış, Fadime Koçari..." "Yanlış çünkü senin kalbini ben durduracağım." Ve belki de en büyük savaş, düşman aileyle değil, kendi kalbiyle olacaktı. [SPOİLER VE DUYGUSAL İÇERİK BULUNUR!] Bu hikâye, [Taşacak Bu Deniz] evrenine ait karakterlerle yazılmış bir hayran kurgusudur. Karakterler bana ait değildir, hiçbir ticari amaç güdülmemektedir. Hikâye tamamen kurgusaldır, gerçek kişilerle bağlantısı yoktur.

Sana gelmek için on beş zemheri sabrettim, sende ölmek için on altıncısını seçtim. • ​​Babasının ölümüyle Trabzon'un kanlı düşmanlığını terk edip Ordu'nun sessizliğine sığınan küçük kız, on beş yıl sonra kalbinde büyüttüğü devasa kinle geri dönmüştü. Fakat içinde kaybolduğu şehir, sadece nefretini değil, on beş kış boyunca ayazda bıraktığı çocukluğunu da saklıyordu. Fadime Koçari gerçekleri öğrenince ne olacaktı ?

"O doğumhanede ağlayarak ölmüş bebeğimi doğurdum ben, kimse yoktu. Ne abim, ne Gezep abim, ne sen." Boğazındaki yumru gitsin diye yutkundu ama sanki o yumru daha da büyüdü. "Ne de o." Gözlerini silip devam etti, "Sadece ben ve ölü bebeğim." [ İsmail Furtuna × Fadime Koçari ] ©wasbcaa2026

"Hala anlamadın mı? Kül olduk, İso. Sen ve ben kül olduk. Kül tutmuş ateş yanar mı hiç?" Birbirlerine bakmaktan kaçınıyor, oturdukları iskeleden parlayan denizi seyrediyordu ikisi de. "Yanacak, harlayacağız gerekirse Fadime'm. Sen ve ben neler yaptık, bunu mu yapamayacağız?" "Bu sefer de yanarız." Yavru ceylanları andıran bakışlar İso'yu bulduğunda çocuğun canından can koptu sanki. "Ula yanacaksak yakar geçeriz." Sesler kesildi, aralarındaki hasret geceye karışırken ikisinin de kalbi sızlıyordu. Başaracaklardı, kavuşacaklardı.

Kağıda yazdığı cümleye bakmak için eğildim, kağıtta el yazısıyla "L'amour est la plus violente des tempêtes." yazıyordu. Evet, evet. Aynen bu şekildeydi ne demek bu? Sorumun akabinde gözlerimin içine bakıp dudaklarını kulağıma yaklaştırdı. Fısıldar gibi bir sesle "Aşk, fırtınaların en şiddetlisidir." dedi. Peki gerçektende öyle miydi?