Hawkins lisesine taşınan Jessica Lily Moore,bu kasabının çok sıkıcı olduğumu düşünüyordu. Peki ya haklımıydı?

"Kaçmadın çünkü ölmek istedin! Ama buna izin vermeyeceğim. Seni kaybedemem." Ama o gerçeği biliyor Herkes için kolay değil Kalbi ikiye bölünmüşken devam edebilmek Zaten donmuş O bir çocuk ama bunu hissediyor Bir yük gibi ama er ya da geç kırılacak İnsanlar "o hiçbirine değmezdi" diyecekler Zavallı burayı terk edemiyor bile Ama bir gün bir kere de olsa yapacak Ve ben Coraline'a büyüyeceğini söyledim Eşyalarını toplayıp gidebileceğini Ama o içerde onu tutan bir canavarı hissediyor Yoluna mayınlar döşeyen Ve ben Coraline'a büyüyeceğini söyledim Eşyalarını toplayıp gidebileceğini Ama Coraline yemek yemiyor , hayır Evet, Coraline yok olmak istiyor Ve Coraline ağlıyor Coraline korkuyor Coraline denizi seviyor ama sudan korkuyor Ve belkide denizi içinde taşıyordur Ve her kelime sırtında Bir balta gibi kesikler açıyor Taşan bir nehirde süzülen bir sal gibi Bir sal gibi süzülüyor Ve belki de nehir onun içinde, onun içinde Ateş ve buz olacağım Kış için sığınağın olacağım Soluduğun nefes olacağım İçinde neler olduğunu anlayacağım İçtiğin su olacağım İyiliğin varlığına kanıt olacağım Aynı zamanda bir asker olacağım Ya da bir akşam güneşi olacağım Ve karşılığında hiçbir şey istemiyorum Sadece bir gülümseme Her küçük gözyaşın yüzümde bir okyanus Ve karşılığında hiçbir şey istemiyorum Sadece biraz zaman Bayrağın olacağım, kalkanın olacağım Ya da gümüşten bi kılıç olacağım

Lena, üvey babasını kaybettiği gün baş aşağı dünya ve canavarlar hakkında her şeyi tanımadığı bir grup insandan öğrenir. Jane, doktor Brenner'ın projesi sayesinde, anılarını tekrar yaşarken Lena'nın gerçek babasının kim olduğunu hatırlar. Lena, aynı gün içerisinde hayatının bir yalan olduğunu ve dünyanın aslında hiçte düşündüğü gibi toz pembe olmadığını bir kaç yabancı sayesinde anlar.

Rachel.. O mucizenin tanımıydı, o mucizenin ta kendisiydi. Diğer adıyla; Denek 004. Doktor Brenner'ın bu kızdan ümidi yoktu, kesilmişti. Kız asosyaldi, çevresine yaklaşan diğer denekler, doktorlar nedense hep bu kızdan kötü, güçlü bir enerji alıyordu. Rachel her ne kadar reddetse bile güçlüydü, güçleriyle bütünleşmişti fakat bunu istemiyordu... Biliyordu başına gelecekleri. Steve Harrington X Rachel X Billy Hargrove

Hawkins'te herkes Steve Harrington'ı tanıdığını sanıyordu. Ama bazı hikâyeler, en sevmediğin kişiyle başlar. Nefret, sırlar ve istemeden atılan bakışlar... Çünkü bazen aşk, Upside Down kadar tehlikelidir.

"Kaliforniyada not ortalamanın çok iyi olduğunu duydum. Belki bana da ödevler konusunda yardımcı olabilirsin." "Sana yardım mı edeyim? Dalga geçiyorsun değil mi?" "Eğer bana derslerim konusunda yardımcı olmazsan, ailene sigara içtiğini söylerim."

"Hawkins'te hiçbir şey göründüğü gibi değildi; Elena Henderson bile." Elena Wiley öldüğünü sanıyordu, ancak kendini 1984 yılının Hawkins kasabasında, Elena adında bir kızın bedeninde buldu. Kendi dünyasında kitaplarla ve yalnızlıkla ördüğü duvarlar, burada birer birer yıkılıyordu. Artık sadece okulun popüler çocuklarıyla değil, geceleri ormanda fısıldayan gerçek canavarlarla da yüzleşmesi gerekiyordu... [Stranger Things] [Sezon 2-4] [oc×steve]

Her şey üvey annemizle babamızın evlendikten sonra yeni bir hayat için Hawkins kasabasına taşınmamızla başlar...

"Şakaysa hiç komik değil ama şaka değilse çok komik Daniela. Billy mi benden yakışıklı? Saçmalama!" Derken elini refleks ile saçlarına götürdü. Gözlerimi devirdim, "O her sabah senin gibi saçına sprey boşaltmıyor Harrington. Ve bir daha bana Daniela dersen senin o kemiklerini kır-" Bir anda sözümü bölüp, "Daniela." Dedi.

Lydia kendini bir anda annesi Eleanor'un yıllar önce terk ettiği ama şimdi ani bir fikirle dönme kararı aldığı Hawkins'de bulmuştu. Fakat burada bulacağı yeni dostlarından, bulacağı yeni aşktan, babasının gerçekte kim olduğunu öğreneceğinden, kendini güçlerini kullanmak zorunda kalacağı bir çok durumun içinde bulacağından henüz haberi yoktu. Peki bundan sonra ne olacaktı? . . . . . Stranger Things'i hepimiz biliyoruz. Fakat sizce Henry'nin en zayıf noktası olan iki yeni karakterle nasıl olurdu? . . . . . "Baba." diye fısıldadım sessizce. Onu yıllar sonra ilk defa bu kadar net ve yakın görüyordum. Mavi gözleri bana bakarken özlemle parlıyordu. O da fısıldadı; "Lydia, kızım..."