" Ateş y-yapma nolursun" dememe rağmen beni dinlemedi kemerle vurmaya devam etti Vucuduma değen bi kemer darbesiyle daha sanki etimden et koptu gibi hissettim " Ahhhh" seslice attığım çığlığa rağmen bu acımasız zalimin umrunda bile olmadı, - Sen kimsin lan benden kaçmaya çalışıyosun? Gebertmezmiyim seni burda seninle birlikte belanı sikmezmiyim ben! Dedikten sonra transa girmiş gibi durmadan vurmaya devam etti Neden peki neden bu işkenceyi bana görüyo uyguluyo? Sırf burdan kaçtığım için, sırf onu istemediğim için, sırf daha fazla eziyet çekmemek için, sırf bana dokunmasına izin vermediğim için, sırf...sırf özgürlüğümü istediğim için Daha 16 yaşındayım onu istemediğim dediğim her anda sanki bu zoruna gidiyomuş gibi daha fazla eziyet çektirip duruyodu bana, buda onlarda biriydi işte Kırmıştı işte, kız çocuklarının umutları kanatlarıdır, bir kez kırıldımı bidaha uçamazlardı, işte oda benim tüm umutlarımı yerle bir etmiş kanatlarımı kırmıştı, hemde bidaha asla iyileşemiyecek şekilde kırmıştı... Artık ellerimle kollarımla kendimi korumayı bıraktım, gelen her darbeye alıştı vucudum, nede olsa aralıksız saatlerdir aynı şeyi yapıyodu...

Yıllardır tutsa olduğu adamın elinden kaçan Malinda sığınacağı hiç bir yer yoktu.Üstelik hamileydi.Ne yapacaktı?O adama dönemezdi.Ölmeyi tercih ederdi ama o adama dönmezdi.İstanbul gibi büyük bir şehirde ne yapa bilirdi ki?beş parasız? kimsesiz? en önemlisi umutsuz?.

Neydi tesadüf? Tesadüf eseri dükkanıma girip beni tecavüz etmesi miydi? Yoksa tesadüfen kapıma gelip kurşun yemişken üzerime yığılması mıydı? Yoksa onu ölümden kurtarmam mıydı? Yoksa beni tecavüzden kurtarması mıydı?

Efsun Zorlu; atandığı Urfa'da mecburi hizmetini yapan tıp fakültesinden yeni mezun, çiçeği burnunda bir hekimdir. Daha mesleğinin ilk günlerinde, henüz on sekizine yeni girmiş bir hastanın intihar vakasıyla karşı karşıya kalır. Hastasının vücuduna bırakılan izler onu adım adım kendi geçmişine götürürken, geleceğini aniden tanımadığı insanların dudakları arasında bulur. Asla geçmemiş geçmiş, verilmiş sözler, kurtarılan hayatlar, doğrultulan namlular, yalanlar, fermanlar ve aşk. Devrim gibi bir kadın, Urfa'nın göbeğinde destan gibi bir sevdanın koynunda bulur kendini. Koca düzene baş kaldırıp o düzenin minnet ettiğine yenilmekse ne aklının ne de kalbinin kabulüdür. *** "Ağlarsam ölürüm." derken sesim düz, çoktan kabullendiğim bu gerçeği ilk defa dile getirişime rağmen sakindi. Çoktan. Saatlere dökülürdü ama bana şehirler aştıracak kadar çok gelen o vakit. Vücudumun ağrısı ruhumun sancısının çok altındaydı. Onun gözleri bende olsa da ben boşluğa odaklanmıştım. Üzerimde olan bakışlarının ağırlaştığını hissettim. Fetih bana çok ağır bakıyordu. Sırtıma yüklenen çuvallar biraz daha bel bükmeme sebep oldu. "Neden," dediğinde ne dediğimi çok iyi anlamış da yersiz bir sorgulayışa bürünmüş gibiydi. "serçe misin sen?" Kaşlarım hafifçe havalandı, başımın ağrısı belirginleşti. Uzun süreden sonra ona bakan ben oldum. Söylediği şeyin altındaki anlamı yakalamaya çalışıyordum ama buna çok uzaktım. Bunu anladı ve dudakları kıvrılacak sandım. Halbuki gülümsemeye çok uzaktık. "Serçeler," yüzünü hafifçe yüzüme yaklaştırdı. "Ağlayınca ölürlermiş. Bu yüzden mi bunca zamandır gözlerinin kuruluğu?" Bu konuşmadan sonra onun serçesi olacağımı, hatta olduğumu bilemezdim. Tıpkı bu topraklarda serçeyi öldürmenin kadını ağlatmak olduğunu bilmediğim gibi.

omzumun üstünden ufak bir bakış atıp tekrar önüme döndüm, adam gömlek giyiyordu ve bana göre oldukça uzundu çok kısa bakmıştım başka birşey yoktu. "umarım bugün tecavüze uğramam" dedim kısık bir sesle bugün istiyeceğim son şeydi ama içimdeki kötü hissin bu adamla bir ilgisi olduğu, arkamdan yaklaşan adım sesleriyle kesinleşmişti bu sefer cidden sıçmıştım. hatırladığım son şey ise adamın belimden tutup burnuma bastırdığı mendil, ve kulağıma fısıldadığı kelimelerdi "yeni hayatına hoş geldin ufaklık" ♤◇♧ elini havlundan içeri sokunca gerildim ama bir şey demedim sanki kontrol altında gibiydim bir şey yapamıyordum boynumdaki dili hissetiğimde başımı geriye attım demir elini yavaşça kasıklarma getirdi, oyalanmadan kadınlığımı tamamen avuçladığında inledim

Məğlub olanın öldüyü bir qəfəs döyüşündə bir ilk olacaqdı. Sevənlər qarşı-qarşıya gələrsə, bu döyüşdə bir deyil iki insan ölərdi... Bizimki kimsəsizlikdən çıxış yolu idi. Bizimki sevgi, eşq və eşqlə nifrət idi. O sevgiyi bilmir, biz eşqi anlamırdıq. Bizimki eşq idimi? İnsanların bu qədər ucaltdığı eşq bu qədər iyrəncliyin, çirkəfliyin içində ola bilməzdi. Bəlkə də tam əksi, bu qədər iyrəncliyin içində bizi yaşadan eşq idi. Yaşadan eşq, həyatda tutan intiqam alovu idi. Amma bizi "biz" etməyi bacarmayan isə biz idik... Artıq həyatımız sadəcə dörd sözdən ibarət idi: Sədaqət, intiqam, xəyanət, əmanət.

Bir insan neden başkalarına acı çektirmekten zevk alır ki? Neden bu hoşuna gider? Aşık olduğu adam için neden diğer insanlara acı çektirir? Ya da adam aşık olduğu kadın için neden başkalarına zarar verir? Adam kadının gözyaşına kıyamıyordu, onun bir saç teli için dünyayı yakardı.. Kadın ise adamın gamzesine aşıktı, o gülüşü kaybetmemek için canı pahasına savaşırdı.. Uçurum kenarındaydılar sanki.. "Sevenler bir adım öne çıksın" dediler. Acısı kalbinin en derinlerine işlemiş, yavaş yavaş diğer organlara bulaşan hastalık gibiydi. Ölümcül bir hastalık... Umudunu kaybetmiş, ölümü bekleyen çiçekler gibi bekliyordu sadece.. *** Yazardan: Bir İpek atasözü derki: "Bir yerde mutlu olabilmenin yolu oraya sıçabilmektir." Hadi o zaman yaşamaktan vazgeçme! Hayat felsefen bu söz olsun..❤ Kitabın başlangıç tarihi: 21.12.2017♥♥ Kitap kapağı yapımını üstlenen Okumak__ozgurluktur'e teşekkürler ❤❤

Liseli ve bir o kadar da sorunlu bir kız... Defne Acar sorunları sebebi ile bir önceki okulundan ayrılarak Selim Can Kara'nın olduğu okula kaydını alır. İkisinin karşılaşması akıl almaz bir halde ilerlemeye başlar. Çekişmeli ilerleyen karşılaşma bir süre sonra aralarında çekim kuvveti oluşmasına neden olur... Arkadaşlarıyla başını bir türlü beladan kurtaramayan Defne, hayatını normal düzende devam ettirmeye çalışırken kendisine, ailesi bildiği insanlar tarafından konuşan araba hediye edilmiştir... Konuşan arabası yani Suny, hemen hemen hayatının her kısmında yer almaya başlar. Peki üstüne bir de ajanlık teklifi edilseydi? ...

BU HİKAYENİN BİR ÇOK KISMINDA RAHATSIZ EDİCİ İÇERİK BULUNMAKTADIR. "Teninde bir ilkbahar havası ama için kar kış. Gözlerin yorgun, ruhun darmadağın. Korkuyla baktığın bu yollar senin kaderin, bu gözler senin lanetin." Bakışlarında bir kasvet, kehanet vardı. "Heja," dedi tenimi ürperten bir ses tonuyla. "Bu adam senin katilin."

Sena'nın tek hatası arkadaş sandığı çocuğun arabasına binmesiydi. +18 içeriklidir.