Wypadek, który wszystko zmienia. Tajemnica, która dotąd była uśpiona. I miłość, która wykracza poza ramy czasu i śmierci. Po pogrzebie rodziców do domu Anny wprowadza się jej starszy kuzyn Sai. Uruchamia to lawinę zdarzeń, która nieuchronnie prowadzi do końca życia, jakie dotąd znała. W coraz bardziej pogmatwanej rzeczywistości rozeznanie, kto jest wrogiem a kto przyjacielem, staje się trudne do zrealizowania.

Sefris weszła do pokoju devy. Jego oczy obwiedzione były sinymi kręgami, a skóra miała chorobliwy odcień. Na kołdrze, którą był opatulony, widniały jego ręce: jedna ciągle na temblaku, a druga w naczyniu z wodą i kostkami lodu. - Ponoć umiałaś kiedyś leczyć - powiedział cicho. - Kto ci to zrobił? - spytała ze łzami w oczach. To, co widać było spod kostek lodu, wyglądało potwornie: jego prawa dłoń kończyła się w miejscu, gdzie zaczynały się palce, a od krótkich kikutów ciągnęły się pasma skóry, resztki kości i bliżej nieokreślonej białoszarej masy. - Nawet rasathańska technologia nie dała rady, by uratować mi dłoń - rzekł smutno, ignorując jej pytanie. - Mówią, że już zaczęła gnić. Sefris wzdrygnęła się. Nawet śmierć, która oznaczała dla devy rozpad ciała na drobne cząsteczki, nie była tak straszliwa, jak to, co spotkało Lanisa. - Nie potrafię już leczyć - rzekła ze współczuciem, siadając przy jego nogach. - Tak mi przykro... - Przykro ci? I powinno być ci przykro - powiedział deva, z dziwną energią w głosie. - Bo to twoja wina! - Proszę... - To twój kochanek mi to zrobił, wywłoko! Wynoś się stąd! Obyś zdechła w męczarniach!!!