Bir İpek Mendil Hikayesi... Zeytinlikleriyle meşhur Hisarkale Kasabası, yeniliğe boyun eğmeye mahkum bırakıldıklarını düşünen insanlarla doluyken geçmişten süre gelen adetlerden bir tek ipek mendilleri vardı ellerinde. Şimdiyse o mendil, hiç olmadık bir çifti birbirine bağlayacaktı. Cesur Karahisar, parmaklıkların ardında geçen yedi senenin ardından özgürlüğüne kavuşurken Hanzade Hancı, geri döndüğü kasabaya mahkum kalacaktı. Karar keskin, aşk hiçlikti...

🔥 KÜL RÜZGARI Her yıkım, bir kıvılcımla başlar... Bir izmaritin ardında kalan yangının, sadece küle değil, geçmişin karanlığına da karıştığını hiç düşündünüz mü? Mira, kendi hâlinde bir pastane sahibiyken; gecenin bir vakti çöp atmaya çıktığında, hayatını sonsuza dek değiştirecek biriyle karşılaşacağını bilmiyordu. Adı bile yoktu onun... sadece "O'ydu." Yaralı, suskun ve karanlık. Ama bir bakışıyla Mira'nın tüm düzenini yerle bir edecek kadar güçlü. Yavaş yavaş gelişen bir bağ... Sessizlikle örülü cümleler, gözlerin dile geldiği geceler ve çözüldükçe derinleşen sırlar. Ancak geçmiş, yalnızca hatıralardan ibaret değildir. Kül rüzgarı estiğinde, yalnızca külleri savurmaz altına gömdüğünüz tüm acıları, korkuları ve gerçekleri de gün yüzüne çıkarır. Aşkın, sadakatin ve ihanetin birbirine karıştığı bu hikâyede; bir adamın sessiz çığlığına, bir kadının inancıyla cevap verebilir misiniz? Bazen en büyük savaş, kelimelerle değil; suskunlukla verilir...

Kamer ailesiyle yaşayan çok iyi bir üniversitede son sınıf mühendislik öğrencisiyken kendisi için ilk kez büyük bir karar vermek ister ancak bu kararı ailesi onaylamamaktadır. Aklının ucuna dahi gelmeyecek bir anda kaderi ona büyük bir tevafukla bir yol sunar. Bu yolu seçip hayatının anlaşmasını mı yapacak yoksa hayatının akışına devam mı edecek. Kamer ve Ömer'in hayatlarının en büyük kararlarını vermelerini birlikte okuyup onlarla mutlu olup onlarla üzüleceğimiz güzel bir serüven bizleri bekliyor.

"Ki ben artık herşeyini kaybetmiş bir kızdım. Her bir yanım kimsesizdi. Ailem gitmişti benim. Ve bizi ayıran ölümdü. Ölümün çaresi yoktu ki." Liya bir gün dayısıyla kavga eder ve tek sığınağı olan mezarlığa,ailesinin yanına gider. Oradan ayrılırken bir şehit mezarı görür. Abisinin de asker olmak istediğini hatırlar ve gözleri dolar. Elinde kalan çiçekleri o mezara bırakır. O sırada ise yüzbaşı ve tüm tim onu izlemektedir. "Bu kız kim ve neden kardeşimin mezarının üstüne çiçek bırakıyor."der Yüzbaşı. Yüzbaşının hiç akrabası yoktur. Kıza baktığında birşeyler anımasamaya çalışır fakat olmaz. Birkaç yıl önce işkenceye uğradığı için hafıza kaybı yaşamaktadır. Liya ve Yüzbaşının geçmişi bir tarafta dururken gelişen tatsız bir olay onları tanıştırır. Hoşgeldiniz benim biricik dünyama. Dünyamıza...

Wren's life is about to change forever - but not how she expects it to. Kidnapped on her wedding day, she finds herself trapped in a mountain cave, unable to return home with no company outside of the inhuman creature that took her. *** "Wait, Wren! Not that way!" It was darker here and panic limited her vision, but she could see it reaching for her; its wings like two huge looming shadows behind it. "Get away! Don't touch me! No, let me go!" She shrieked. She screamed in earnest as a hand took hold of her arm, and then even more when her own hand reached for something to hang onto and grasped at empty air. She had been scrambling towards a sudden drop! The hands hauled her back, but she still struggled. She didn't want to look at it, and she still wasn't sure she wouldn't rather take her chances with the open air instead. "Stop it, I'm not going to hurt you! You'll hit your head on the rock or something. Wren, please!" It knew her name. Somehow it knew her. She was going to die! "Let me go! Stop touching me!" She was sitting on the rocky floor now with her back against an uneven wall, and it was trying to pin her down and hold her still. She kept her eyes turned away and struggled helplessly, but it was no use. It was strong like a human man too, and she couldn't keep it off of her. The wings had moved until they curved around them both and shut out a lot of the light. Its face was so near hers that she could feel its breath brushing against her skin. "Please just look at me for a second. Just look. I'm not going to hurt you." One of the hands grabbed her chin and forced her head to turn, and then she was looking straight into a pair of dark brown eyes. It had a human face too. She had been expecting something monstrous or ghastly, and the surprise made her falter for a moment. He looked young, with a bad haircut and an earnest expression on his face. "I'll let go of you, okay? Just don't lunge around like that anymore, you'll get hurt." He whispered.

In The Eyes Of Fate Series (Book One) "Don't even think about it." I stood frozen in place as he said those words from behind me, which sent shivers down my spine. The rain started running down my face as I started thinking of a way out of here. My body trembled in fear knowing that he could easily hurt me. I'm not strong against someone like him Thoughts raced through my mind as I tried to think of a way to get away from him. But there was nothing but endless trees around me. I blinked away the water running into my eyes due to the rain. My thoughts were disturbed when he suddenly spun me around to face him, his face just inches away from mine. "P-Please don't hurt m-me." I stuttered out. I tried to sound brave and not let my fear show, but my mouth betrayed me. His golden red eyes flickered with a hint of pain for a moment then back to a cold stare, "I'd never hurt you, never put you in harm's way and I'm never letting him take you from me, you're mine." He said in a deep low voice, almost a growl, and his eyes seemed to have gotten darker. 'What the hell is that supposed to mean?!' I tried taking a step back but his grip on my arm tightened. It hurt. "L-let me go, you, you're hurting me!" I looked up at him scared, his eyes were now completely dark, and the next thing I noticed were pointed teeth poking out from his lips. I screamed and pushed at him but he didn't budge. I then raised my knee and kneed him between the legs with all my force, and he dropped like a rock, holding his groin. Run. I took my chance. And ran. ~~~ Nora Brown, a normal adult, living a normal life. Moving away from home to start fresh and meet new people. Just going where life takes her. Who knew that just one short encounter at work with a god-like man, would flip her life entirely upside down, and nothing would ever be the same again. So much for normal.

Just one touch wouldn't hurt, right? Those were Olive's last thoughts before she mindlessly touched a time machine, which then transported her back to prehistoric times. Scared and alone, she didn't even notice the giant caveman coming up behind her, ready to make her his in every way a Mate should.

Torn Galaksisi tüm galaksiye karanlık çağı getiren Beşen Yeri'ni mühürle hapsettikten sonra Kahin Tivon'ın yaptığı karanlık kehanet yeni çağ gölge düşürmüştü. Kehanetin varlığı ile Torn Galaksisi 5555 yıl sakin bir yaşam sürmüş ama bu sakinlik kehanetin alametleri gerçekleşmeye başladığında bozulmuştu. Kehanet alametlerinin başlamasının sebebi galaksinin Veliaht Şehzadesi Lasenter ile Alast Soyunun mensubu olan Büyücü Dara'nın ilişkilerinden bir bebek beklemeleriydi. Kehanetin karanlık diye nitelendirdiği bebeğini korumak için Büyücü Dara galaksiyi terk etmiş ve kendine Dünya'yı yurt edinmişken doğan bebeğine Clara adını koymuştu. Clara Dünya'ya göre 20. yaş gününü doldurduğunda Beşen Yeri'nin mührü çatlamış ve o çatlaktan karanlık usul usul yayılmaya başladığında kurtuluşları sadece Clara'dan geçiyordu. Karakter Resimleri: http://bejlaa.tumblr.com ©Tüm Hakları Saklıdır. NOT: Galaxy of Torn: ALFA Öne Çıkanlar Listesi'nde yer alıyor.

Yılların sevdasını küçük bir kalbe sığdıran adamın, artık kartlarını açık oynamak istemesiyle dengeler değişir, ortaya serilir. Bu duruma karşı çıkmaya çalıştıkça ona çekilen kız ise ne yapacağını bilememektedir. Müştak: Arzu ve iştiyak gösteren, fazla istekli, özleyen, hasret çeken.

PANOMDA VE KİTABIMDA REKLAM YAPANLARI ENGELLİYORUM, YORUMLARINI SİLİYORUM. *** "Tahsin amca kim bu herif?" diye sordum. Kara gözleri avına odaklanmış bir aslan gibi keskince benim ürkek yeşillerime odaklıydı. "Behzat Kıvançlı'nın büyük oğlu Halil İbrahim Kıvançlı." dedi sesinde bariz bir gerginlik vardı. Benim tanımadığım bu adam etrafımdaki herkesi fazlasıyla germiş durumdaydı. "Onlar Karadenizli değiller mi? Ne işi varmış bu topraklarda?" diye sordum. Gözlerimi zar zor kopardım kara gözlerinden. Göz göze geldik Tahsin amcayla, "Onun olanı almaya gelmiş babandan, öyle diyorlar..." Anlamaz bir şekilde kaşlarımı çattım, "Onun olan ne varmış burada acaba? Bizim topraklarımızda hükmü geçmez onun!" dedim çirkefçe. "Benim hükmümün geçmeyeceği bir toprak yoktur küçük hanım." Arkamdan duyduğum sesle irkildim, bu kalın ve sert ses Halil İbrahim denen adama ait olamazdı değil mi? Tahsin amcanın gözlerinden dehşet geçti, arkamdaki adamın önünde hemen ellerini birleştirip başını eğdi ne oldu bilmiyorum ama sessizce yanımızdan sadece birkaç adım ayrılıp bizi baş başa bıraktı ama hala köşede tetikteydi. Cesaretimi toplayarak döndüm ona. Yakın mesafeden gördüm kara gözlerini şimdi daha bir karanlık bakıyordu. "Topraklarınızda gözüm yok. Ben benim olanı almaya geldim." dedi karanlık çıkan ses tonuyla. Yutkundum, sesimin titrememesine özen göstererek, "Senin olan neymiş?" diye sordum. O an gözlerinin parladığına yemin edebilirdim. "Aze, Aze diye bir kadın. Bey kızı Aze derlermiş buralarda ona." Gözlerim istemsiz irileşti, buzlu suyun içine düşmüş gibi titredim. Aze kızdım ben. Yüreği yiğit, gözleri güleç Aze kızdım... Bey kızı Aze derlerdi bana. *** BU KİTAPTA GEÇEN OLAYLAR VE KİŞİLER TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR. GERÇEK KİŞİ VE KURUMLARLA ALAKASI YOKTUR.