Derler ki, çok eski çağlarda karanlıkla ışık birbirine düşman değildi. Karanlık, insanın sırrını saklar; ışık, gerçeği gösterirdi. Bir gün, bir insan doğdu içinde ikisini de taşıyan. Ne karanlık ondan tamamen vazgeçebildi, ne ışık onu bütünüyle kabullenebildi. O günden sonra dünya ikiye bölündü: Biri adaletin karanlıkta kaybolduğu kalpler, diğeri sessizce yanarken bile ışığı inkâr eden kalpler. İki soy, aynı kaderin iki yüzü gibi büyüdü. Ve her ne kadar birbirlerinden nefret etseler de, her dökülen kanda, her kırılan yeminde, karanlıkla ışık yeniden buluştu. Belki de kader, onların düşmanlığında değil, birbirlerini yok etmeden önce kim olduklarını hatırlamalarındaydı.

Yapay zekâ... Ucu bucağı olmayan, her saniye gelişmeye devam eden mükemmel bir sistemdi ta ki insanlarla tanışıncaya kadar... Peki ya bu sistem bir gün başkaldırırsa ve onu oluşturanlar bile ona mâni olamazsa...

Arkadaşımın abisine aşık olmak yapacağım en büyük saçmalıktı ama bazen işler bizim isteğimiz dışında gerçekleşebiliyordu. Serhat; Anlamıyorsun kızıl Serhat; Görmüyorsun da Gamze; Neyi Serhat? Gamze; Gizemli gizemli konuşmak yerine söyle direkt Serhat; Seni sevdiğimi Serhat; Anlamadın mı hiç? 25.11.2023🤍 #1 arkadaşımınabisi 05.12.2023 #1 kısahikaye 18.12.2023 #2 aksiyon 24.12.2023 #2 mahalle 27.12.2023

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.