Bazı hayatlar sessiz başlar... Ama yanlış bir mesajla karanlığa uyanır. Annesini ve babasını bir trafik kazasında kaybeden genç bir kız, hayata yalnızca anneannesiyle tutunmuştur. Mütevazı bir yaşam, sıradan bir iş ve kırılgan bir umutla ayakta kalmaya çalışırken, kader ona bir kez daha sırtını döner. Anneannesinin geçirdiği kalp krizi ve ardından gelen işten çıkarılma, onu tamamen savunmasız bırakır. İş aradığı günlerde telefonuna düşen tek bir mesaj, her şeyi değiştirir. Bu mesaj bir iş ilanından gelmez. Bir hata da değildir. KARAKAN. Yeraltı dünyasında bir oyun gibi görünen ama mafyanın kalbinin attığı bir sistem... Ve bu sistemin arkasında, adı korkuyla anılan bir adam vardır: Baran Karakan. Ünlü, acımasız ve kontrolü elinde tutan bir mafya lideri. Baran'ın yanında ise herkesin fısıltıyla bahsettiği, varlığı inkâr edilen bir kadın vardır. Resmî kayıtlarda yoktur. Ama efsanelerde adı geçer. Genç kız, bu dünyanın bir parçası olmayı seçmemiştir. Ama Karakan onu çoktan seçmiştir. Yanlış bir mesaj... Doğru bir hedef... Ve geri dönüşü olmayan bir yol.

SEN VE BEN "Bir şehir terk edilir, bir aşk unutulur ama bir 'Keskin' asla arkasına bakmazdı... Ta ki o topraklara geri dönene dek." Pera Keskin; İstanbul'un parıltılı adliye koridorlarında adaleti kalemiyle yazan, zekasıyla diz çöktüren bir avukat. Yıllar önce terk ettiği Ankara'ya, çocukluğunun ve yarım kalmışlıklarının şehrine bir tayinle geri döndüğünde, sadece evini değil, ruhunun susturulmuş yanlarını da özlediğini fark eder. Ancak Ankara bıraktığı gibi değildir. Sokakları daha soğuk, anıları daha pusludur. Abisi, Yüzbaşı Barlas Keskin'i bulmak için girdiği o yüksek güvenlikli karargahta, hayatını altüst edecek o çelik bakışlarla çarpışır. Pusat Tulparak Anka Timi'nin en tehlikeli, en gözü pek askeri. O artık Pera'nın hatıralarındaki o çocuk değildir. Dağların ayazı kalbini dondurmuş, barut kokusu genzine işlemiştir. Karşısındaki bu vakur kadına bakarken, onun geçmişinden gelen o küçük kız çocuğu olduğunu anlayamayacak kadar yabancılaşmıştır kendi geçmişine. Biri kanunların gücüne inanır, diğeri namlunun ucundaki adalete. Biri İstanbul'un zarafeti, diğeri Ankara'nın sert ayazı. Anka Timi'nin gölgesinde, sırlar ve operasyonlar arasında filizlenen bu hikayede; bir abi, bir kardeş ve birbirini tanıyamayacak kadar değişmiş iki eski ruhun savaşı başlıyor. "Seni tanıyamadım," dedi adam, sesi bir uçurum kadar derindi. Kadın gülümsedi, gözlerinde yılların yorgunluğu vardı: "Zaten artık tanıdığın o kız değilim, Pusat. Ben artık senin karşında durmaya cesareti olan tek kişiyim."

Yirmi yıl boyunca kendini sıradan bir ailenin sıradan kızı sanan Işıl, bir DNA testiyle hayatının en acı gerçeğini öğrenir: Ailesi sandığı insanlar onu para karşılığında satın almış ve yıllarca bir hizmetçi gibi kullanmıştır. Test sonucu Işıl'ın aslında ülkenin en güçlü ve en tehlikeli ailelerinden Arslanlar'ın kayıp kızı olduğunu ortaya çıkarır. Doğduğu gün "öldü" denilen Işıl, aslında babasının düşmanları tarafından kaçırılmış; gerçek ailesi onu yıllarca yas tutarak aramıştır. Bir anda karşısında bambaşka bir dünya belirir: Güçlü bir baba, acıyla yıpranmış bir anne ve onu korumak için nefes alan üç uzun boylu abi... Ve bir de Karan. Ailenin en tehlikeli koruması. Soğuk, karanlık ve sadece emirlere itaat eden bir adam. Ta ki Işıl'ın gözlerine bakana kadar. Işıl artık hem geçmişinin karanlığıyla yüzleşmek zorunda... Hem de ailesini yıkmaya çalışan gölgelerin hedefi hâline gelecektir. Bir kızın geri dönüşü, bir ailenin yeniden ayağa kalkışı, ve yıllardır saklanan kanlı bir gerçeğin ortaya çıkışı... Bu hikâyede hiç kimse göründüğü gibi değil. Ve Işıl, kendi küllerinden doğmaya hazır.

On dokuz yaşındayız. Ve hayatımız boyunca bize ait olmayan bir hayatta yaşadığımızdan haberimiz yoktu. Bir gün, sıradan görünen bir hastane mektubu geliyor. Resmî, soğuk ve kısa. İki aile arasında yapılması gereken bir DNA testinden söz ediyor. Bir "karışıklık". Sonuçlar açıklandığında ise tek bir gerçek yüzümüze çarpıyor: Biz, sandığımız ailenin kızı değiliz. Doğduğumuz gün karıştırılmışız. Yıllar boyunca "aile" dediğimiz insanların yanında büyürken, sevgi değil ceza gördük. Aç bırakıldık, hastayken görmezden gelindik, kışın soğuğunda yalnız bırakıldık. Şiddeti disiplin sandık, yokluğu kader. Çok zayıfız. Çok yorgunuz. Ve hayatta kalmayı öğrenmişiz. Gerçek ise çok daha sarsıcı. Biz, yıllar önce öldü sanılan bir ailenin kızıyız. Son derece zengin, son derece güçlü... ve karanlık bir dünyaya hükmeden bir mafya ailesinin. Dört abimiz ve bir ikiz kardeşimiz var. Bizi yıllarca mezarda bildiler. Şimdi, hiç tanımadığımız bir ailenin ortasındayız. Onlar bizi kaybettikleri kız olarak görüyor, biz ise yabancı yüzler arasında nefes almaya çalışıyoruz. Sevgiye nasıl karşılık verilir bilmiyoruz. Korunmaya alışık değiliz. Güvenmek bizim için bir refleks değil, bir mücadele. Geçmiş peşimizi bırakmıyor. Kanımız kim olduğumuzu fısıldıyor. Ve artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak. -

...Gece ile Ay'ın aşkını herkes bilir. Peki ya yıldızlar? Hiç düşündünüz mü, bir yıldızın da bir aşkı var mıydı? Gece ile Ay, birbirine tutkuyla bağlanan kadim bir çifttir. Gece olmadan Ay var olamaz, Ay olmadan gece tamamlanmaz. Bu, birbirini var eden bir döngüdür. Ama gökyüzü yalnızca onlardan ibaret değil. Peki ya yıldızlar... Yıldızların bağlı olduğu bir şey var mı?

"Beni Kaybettin" Kız, kanser hastasıdır. Hayat ona erken bir veda fısıldamıştır ve doktorların cümleleri zihninde tek bir şeye dönüşür: zaman az. Bu yüzden geleceği planlamaz, yarını biriktirmez. Son günlerini, kalbini ilk kez gerçekten sakinleştiren biriyle geçirmek ister. Ama bir sorun vardır. Sevdiği kişi onu tanımaz. Onlar mesajlarda tanışırlar. İsimler eksiktir, geçmişler saklıdır. İki yabancı, kelimelerin arasına tutunarak yakınlaşır. Kız, kim olduğunu söylemez. Hastalığını da, gerçeğini de gizler. Çünkü acınmak değil, sevilmek ister. Mesajlar ilerledikçe bağ derinleşir. Geceler uzar, kelimeler ısınır. Kız, ömrünün sonuna yaklaşırken ilk kez "yaşıyorum" der gibi hisseder. Ama gerçek, her zaman bir yerde bekler.

Asya, bir akşam en yakın arkadaşı Aslı'ya yazdığını sanarak telefona uzanır. Ekranda tanıdık bir isim vardır. Bir numara. Bir "görüldü". Ama o mesajlar Aslı'ya gitmez. Asya'nın kelimeleri, bir yanlışlık sonucu, bir motorcu çetesinin liderine ulaşır. Sessiz, kontrollü, ismini söylemeyen birine. Motorların gürültüsüne alışkın, insanları uzaktan tanıyan birine. Asya için bu yalnızca bir yanlış numaradır. Ama gerçek çok daha karışıktır. Çünkü o motorcu çetesi, Asya'nın abisinin en yakın arkadaşı olan Yaman'a aittir. Ve Asya, farkında olmadan, kendi hayatına en yakın tehlikeyle yazışmaya başlamıştır. Bazen en büyük hikâyeler, en küçük hatalarla başlar. Açıklama Bu eser bir texting (mesajlaşma) kurgusudur. Hikâye, büyük ölçüde mesajlaşmalar üzerinden ilerler. Metindeki bazı diyaloglar özellikle üstü kapalı, eksik veya iki anlamlı bırakılmıştır. Bu nedenle okurken mesajlara dikkat edilmesi, bazı bölümlerin tekrar okunması tavsiye edilir. Detaylar satır aralarında gizlidir. Bazı cümleler, ilerleyen bölümlerde anlam kazanır. Bu kurgu, bir yanlış numarayla başlayan sohbetin, nasıl tehlikeli bir yakınlığa dönüşebileceğini anlatır.

Balerin Mafyası Hümeyra Maldiver, sahnede zarafetin ve disiplinin vücut bulmuş hâlidir. Ayakları yerden kesildiğinde dünya susar, müzik konuşur. Küçük yaşta hayatın sert yüzüyle tanışmış, acıyı estetiğin içine saklamayı öğrenmiştir. Onun için bale yalnızca bir sanat değil, hayatta kalma biçimidir. Emirhan Aldinç ise karanlığın içinden gelen bir isimdir. Şehrin görünmeyen yüzünü yöneten, kuralları kendi yazan bir mafya lideri. Soğukkanlı, stratejik ve kontrolü asla elden bırakmayan biri. Onun dünyasında duygular zayıflıktır; sadakat ise tek geçerli para birimi. İki farklı evren... Biri ışıklar altında, diğeri gölgelerde. Hümeyra'nın geçmişi, Emirhan'ın hüküm sürdüğü yeraltı dünyasıyla kesiştiğinde, sahnedeki zarafet ile sokaktaki vahşet iç içe geçer. Bir balerinin sessiz gücü, bir mafya liderinin sert kurallarıyla çarpışır. Bu hikâyede adımlar yalnızca sahnede atılmaz; yanlış bir hamle ölüm, doğru bir duruş kader olabilir. Aşk, güç, sırlar ve ihanet... Ve hepsinin ortasında, kanla çizilmiş bir kader.

Kanlı Aşkın Tutsağı Bazı aşklar kalbe değil, kaderin boğazına yazılır. Eylül Aydemir, sıradan bir hayatın kıyısında yürürken bir gecede her şeyini kaybeder. Bilmediği bir dünyanın içine çekilir; kuralları kanla yazılan, çıkışı olmayan bir labirent. O labirentin merkezinde ise tek bir isim vardır. Oğuz Karayel. Şehrin karanlık yüzünü yöneten, adını fısıltılarla duyuran bir mafya. Merhameti zayıflık sayan, güveni yalnızca silahının soğukluğunda bulan bir adam. Onun dünyasında ya itaat vardır ya da yok oluş. Eylül için Oğuz, önce bir korku... Sonra bir esaret... Ve zamanla, inkâr edilemeyen bir yangın olur. Kanla örülmüş sırlar, suskun geceler ve geri dönüşü olmayan seçimler arasında; aşk bir kurtuluş mu olacak, yoksa en ağır ceza mı? Kanlı Aşkın Tutsak, gücün aşkla çarpıştığı, kalbin hayatta kalmaya çalıştığı ve hiçbir masumiyetin bedelsiz olmadığı bir hikâye.

Gaziantep'in en köklü aşiretlerinden birinin en büyük kızıydı o. Lalin taşkıran Soyadı, şehirde kapıları açar; adı, sofralarda saygıyla fısıldanırdı. Ama o, kaderini mirasla değil emekle yazmayı seçmişti. Beyaz önlüğü, aşiret soyadından daha ağırdı onun için. Yıllar süren uykusuz gecelerin, bastırılmış gözyaşlarının sonunda doktor olmuştu. Gaziantep artık ona dar geliyordu. Geçmişi fazla sesli, hatıraları fazla kanlıydı. Ve bir gün, tayini çıktı. Trabzon. Karadeniz'in sert rüzgârı, Gaziantep'in yakıcı sıcağından çok farklıydı. Ama bilmediği bir şey vardı: Bazı şehirler insanı çağırmaz... Kaderini çeker. Trabzon'da herkesin fısıltıyla konuştuğu tek bir isim vardı. Kuzey Demirkan. Şehrin görünmeyen hükümdarı. Kan dökmeden korku salan, Bağırmadan itaat ettiren bir adam. Mafyaydı. Ama sıradan bir mafya değil... Trabzon'un en korkulu rüyasıydı. Onların yolları bir gecede, tesadüf sandığı bir anda kesişti. Beyaz önlük ile karanlık ceket. Şifa veren eller ile kan kokan geçmiş. Kadın, adamın kim olduğunu bilmiyordu. Adam ise kadının kimden geldiğini çok iyi biliyordu. Ve ikisinin de bilmediği tek bir şey vardı: Bu karşılaşma bir tesadüf değildi. Bu, yıllar önce yazılmış bir kan bağıydı. Onları birbirine bağlayan şey aşk değil, önce kaderdi.