+18 öge çok fazla bulunmaktadır! Babasının zamanında yaptığı borçlar için Meriç babasının borcunu ödemek için borçlandığı adamın yanında çalışarak yavaş yavaş borçlarını bitirmeye çalışmaya başlamıştır. Borçlarının çok fazla olduğunu bilen ve eskiden Mau Tai ile ilgilenen Meriç daha fazla maaş için yanında çalıştığı patronunun kız kardeşinin korumalığını yapmaya başladığında patronunun kız kardeşi cazip bir teklifte bulunur. Duru: Yukarıya gel Meriç: Şuan gelemem Duru Hanım. Meriç : Ağabeyiniz evde. Duru: Banane Duru: Sana ihtiyacımı karşıla diye para veriyorum Duru: Geliceksin Meriç: Duru hanım gece yarısından önce gelemem bu mümkün değil. Duru: Siktir git Meriç. Kadının baskın , erkeğin ise genelde sessiz ama zeki olduğu bir kitaptır. Rahatsız olacaklara tavsiye okumamalarıdır...

Alisa, babasıyla ettiği büyük bir kavgadan sonra bir inat uğruna şatafat dolu hayatını bir kenara bırakarak bilmediği bir mahallede ev tutar. Fakat mahalleye ayak bastığı ilk andan itibaren ne mahalleyle ne de mahallenin abisiyle yıldızları uyuşur. |Mahalle kurgusudur| 120625

"Bir dahakine barda gördüğün kızları becermeden önce 2 kere düşünürsün o zaman, öğretmenim." ❗️+18 sahneler vardır. Rahatsız olacaklar okumasın lütfen.

Ne yani kendinizi ne zannediyorsunuz? İstemiyorum gerekiyorsa hem dersten bırakın , hem okuldan atın... Bu kadar asabi olunmaz didem , o çok konuşan ağzını kapatırlar! Ee nasıl kapatılır anlatsana biraz hoca

Bir defter... Beş arkadaş gittikleri dağ evinde buldukları gizemli deftere bir hikaye yazarlar. Bir süre sonra yazılanların gerçekleştiğinden şüphe etselerde buna ihtimal vermek istemezler. Kader çoktan yazılmıştır. Ve o hikayede bir katil vardır... Ne gittikleri dağ evi, ne orada buldukları, ne de yaşadıkları şeyler tesadüftür. O gecenin sabahında bir kişi kehanete kurban olacak ve İnsanoğlu'nun günahlarından beslenen diğer evrende bulacaktır kendini. Buradan kurtulması için o defterdeki tek şeyi değiştirmesi gerektir: Kirli ve yaşanmaması gereken bir gerçeği... ~~~ Sırtım aniden sert ağacın gövdesine çarptığında yaşadıklarımın hâlâ kâbus olmasını diliyordum. Bu kadarı çok fazlaydı. Çenemi kavrayan parmaklarına karşılık altta kalmamaya çalışarak elimi gırtlağına sarmıştım. "Nesin sen?" Yüzümün her karışını inceleyen kara gözlerinde ölümü görebiliyordum. Her an başımı gövdemden ayırmak için tetikte gibiydi. Sorduğu saçmalığa gülmeye yeltensem de bu pek mümkün olmadı. "Ne gibi görünüyorum?" Soğuk suretindeki ifade daha ürkütücü bir hâl aldı. Dudakları ölümün tehlikeli sularından baş gösterircesine yukarı kıvrıldı. "İnsan olmadığın kesin." Parmakları boğazımı kavrarken yutkunmaya çalıştım. Ben bu değildim. Bu kadar aciz hissedemezdim. "Arafa merhaba de, kaçak."