Lyra arkadaşlarıyla gittiği bir festivalde olağan dışı olaylar ile karşılaşır. Gözlerini açtığında artık başka bir evrende olan Lyra kendini bir bilinmezliğin içinde bulur. Kuralların farklı olduğu, varlıkların insan olmadığı... ve geri dönüşün garanti olmadığı bir evrende kime güvenmesi gerektiğini anlayamamaktadır. Bileğinde taşıdığı işaret, onun kaderini belirlerken; o, sadece evine gitmek istiyordur. Ama Lyra'nın bilmediği bir şey vardı. Bu yolculuk sadece bir başlangıçtı. Ve onu bekleyen şey... bir kaçış değil, bir yüzleşmeydi.

Uyarı: Bu kitap cinsellik, küfür ve argo içerir. Selim kızın beyaz teninde parlayan yaşlarda başparmağını gezdirdi, yaşları sildi. "Çok güzelsin, biliyorsun değil mi?" İnci'nin gözlerinden birkaç damla yaş daha süzüldü. "Bu, öyle alelade bir güzellik değil. Papatya gibi sarı saçlarından, ay gibi beyaz teninden, deniz gibi mavi gözlerinden bahsetmiyorum." Duraksadı ve kıza biraz daha yaklaştı. "Alev alev bakan mavi gözlerinin ardındaki şeyler..." derin bir nefes aldıktan sonra komodindeki şişeye uzandı ve birkaç yudumda şarabı bitirip boş şişeyi yere bıraktı. "Sikeyim. Çok güzelsin." Selim elini kızın pamuk gibi teinde gezdirmeye devam etti hafifçe. Kızın onu durdurmuyor oluşundan cesaret alıyordu. İnci ise içinde hissetmeyi hiç istemediği o kıpırtıyı hissetti. Git gide artan o kıpırtıyı... "Seni öpmek istemem çok mu yanlış?" diye sordu Selim birden. Kızın tenine dokunma cesaretini kızın onu durdurmamasından alıyordu ama bu soruyu soracak cesareti nereden aldığını gerçekten hiç bilmiyordu Selim. İnci biraz duraksadı. "Evet." Dedi adamın koyulaşan ela gözlerinde gezinirken gözleri. "Sanırım epey yanlış." İçinde bulundukları durum ve diğer şeyler düşünüldüğünde gerçekten yanlıştı. Ama bir şeyin doğruluğu ve yanlışlığı tartışmaya açık bir konuydu. En azından İnci, sehpanın üzerinden uzanıp Selim'i öpmeden hemen önce vicdanını ve zihnini böyle susturmuştu.

"1785-ci yıl Londra'nın mahallelerindeki suçların peşine düşen Jisung, kendini büyük bir belanın içinde bulur..."

1980'lerin gölgesinde bir ülke... Soruların susturulduğu, gerçeklerin konuşulmadığı, yanlış bir kelimenin insanı yok edebildiği bir düzen. Ve o düzenin içinde susmamayı seçen bir kadın. Leyla, babasının sakladığı sırların izini sürerken yalnızca kendi geçmişine değil, devletin karanlıkta bıraktığı bir gerçeğe de dokunur. Bazı kapılar açıldığında, arkasında sadece cevaplar değil geri dönülmez sonuçlar vardır. Tam da bu noktada karşısına çıkan bir doktor, bu karanlık şehirde alışılmadık bir şey getirir: Güven. Ancak bu ülkede güven en tehlikeli duygudur. İkisi, aynı sırrın etrafında yolları kesiştiğinde fark ederler ki bu hastane sadece bir hastane değildir. Ve bazı insanlar; iyileştirmek için değil, saklamak için oradadır. Gerçeğe yaklaştıkça gözler üzerlerine çevrilir. İsimleri değil, kaderleri işaretlenir. Leyla için artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır. Çünkü bazı gerçekler insana sadece gerçeği değil en büyük hayal kırıklığını da getirir. "Bazı gerçekler ortaya çıktığında, geriye sadece hatıralar değil telafisi olmayan hayatlar kalır." ࿐ © | 2026

17 yaşındaki Scarlett Blackhood, Silverwood'da yasayan genç bir kızdı ve ailesi çok otoriter ve baskıcıydıki o fırtınalı gecenin kanlı hatıralarından kaçtığında, arkasında sadece bir enkaz bıraktığını sanıyordu ve geçmişte yaptığı kötülüler ve işlediği suçlar arkasında kaldı sandı. Paris'in pırıltılı ve ihtişamlı podyumlarında kendine "Juliette" adıyla kusursuz bir kimlik inşa etti. Ancak yedi yıl sonra, dokunulmaz kulesi tek bir titreşimle sarsıldı. Ekranda beliren isim imkansızdı ve bizzat emindi onun olmayacağından. Mesaj kısa, buz gibi ve kaçınılmazdı: "Evine dön Scarlett. Ya Silverwood'un sisli sokaklarında geçmişinle yüzleşirsin ya da Paris'teki bu sahte cennetini senin üzerine yıkarım."

Bir zamanlar uzak durmaya çalıştığım adamın kollarında uyuyordum şimdi.Aklımın ve kalbimin ipleri artık onun ellerindeydi.

❝Tutku, insanı hem sarar hem de zehirler. Aşkın karanlık yüzü, kalbin en derin arzularıyla sınanır.❞ KİTABIMDA BİR ÇOK UYGUNSUZ ÖĞE BULUNUYOR, LÜTFEN 18 YAŞINDAN KÜÇÜKLER OKUMASIN! Cinsellik, argo ve şiddet içerir!

"Git dersen giderim ama... Benim hikâyemin başrolü değil, figüranı olursun." Geçmişin hayaletleriyle bugünün gerçeklerinin bir yalan uğruna çarpıştığı bir hikâye. Düşmanının kızına duyulan imkansız bir tutku, Demir'in sert duvarları ve Eflal'in o duvarları yıkmak yerine üzerinde bir imparatorluk kurma iradesi. Bu bir teslimiyet değil; kendi enkazından doğan bir kadının, bir kalbin zehirlenerek yeniden doğuş savaşı. Zehir kana karıştı, oyun başladı. 📖 @onsrafirtinasi_ kalemiyle.

Mara'nın hayatı, sevdiği adamın aslında bir asker olduğunu öğrenmesiyle altüst olur. Tam hesap sormaya hazırlanırken Gökmen ağır yaralanır ve hafızasını kaybeder. Her şeyi hatırlar... ama Mara'yı hatırlamaz. Mara, sevdiği adamın gözlerinin içine bakarken onun için artık bir yabancı olduğunu fark eder. Gerçekler yavaş yavaş ortaya çıktıkça Mara daha büyük bir gerçekle yüzleşir: Gökmen başlangıçta ona bir görev için yaklaşmıştır. Peki ya sonra? Aşk mı gerçekti... yoksa başından beri her şey bir yalandan mı ibaretti? BÖLÜMLERDE KISA BİR ALINTI "GÖKMEN," dedim. "MARA, lütfen bana bak." "GELDİN," dedim zorla. "GELDİM," dedi. "Seni bırakır mıyım, geldim." "ÇOK ACIYOR." "GEÇECEK, lütfen bırakma kendini." Son duyduğum şey Gökmen'in sesi oldu. "MARA, hayır... hayır, gitme." Kaan'a bağırıyordu: "KARDEŞİM, SEVDİĞİM KADIN ÖLÜYOR. MARA."