"Sen hiç gitmedin?" "Senden hiç gitmedim." "Hep yanımdaydın?" "Hep." "Peki neden benden uzak durdun?" "Yapmadığım şeyler için savaş veriyordum. Ölüme yürürken sana ümitler veremezdim." "Şimdi değişen ne?" "Ölüme giderken kazandım. Zor oldu ama başardım. İlk vazgeçmek zorunda olduğum seni, yeniden kazanmaya geldim." ~Hayal ile gerçek arasındaki ince çizgide ilerleyen bir hikaye...

✨Ana karakter erkeğin ismi değiştirilmişti✨ Herkes cennete gitmek ister; ancak kimse oranın ne kadar soğuk olduğunu sormaz. Dünya, üzerine altın varaklı yalanlar serpilmiş devasa bir mezarlıktır. Bazılarımız bu mezarlıkta sadece birer ölü, bazılarımız ise mezar kazıcıyızdır. Babasının sunduğu sahte cennetin içinde, ruhu her gün biraz daha solan bir kız için kurtuluş, daha büyük bir yangının içine atlamaktır. O, sadece buzun üzerinde dengede kalmayı biliyordu; ancak hayat, ona en büyük düşmanının ellerinde nasıl yanacağını öğretecekti. İyilik ve kötülük arasındaki o ince çizgi, bir gece yarısı, kilitli bir kapının ardında silindi. Kanın sıcaklığıyla tanışan masumiyet, bir daha asla eski saflığına dönemez. O odada sönmek üzere olan bir çiçek, kapının ardındaki karanlığa teslim olduğunda aslında bir anlaşma imzalamıştı: Kendi cehennemini seçme özgürlüğü. "Bana tapmanı istemiyorum; çünkü bu seni sadece kurban yapar. Ben, seninle beraber cenneti ateşe vermek istiyorum. Benimle yanarsan, kimse seni solduramaz." Bu toprakların en büyük günahları, en gösterişli saraylarda işlenir. Bir tarafta gücünü kandan alan kadim bir soy, diğer tarafta o soyun köklerine asit dökmeye yeminli bir gölge. Ve bu savaşın tam ortasında, adı "cennet" olan ama kokusu ölümü çağıran bir hapishane. İnsan, kaçtığı her şeyin bir parçası olduğunu ne zaman fark eder? Belki de çiçekler, cennet çok güzel olduğu için değil; oradaki kusursuzluk fazla ağır geldiği için soluyordur. Şimdi perdeler açılıyor. Şeytanlar takımlarını giymiş, melekler ise silahlarını kuşanmış bekliyor. Bu hikayede kurtuluş yok, sadece daha şık bir son var. Hoş geldin. Burası, çiçeklerin sadece solmak için açtığı o meşhur cennet.

İnsan zihni, en görkemli günahların ve en parlak yalanların mimarisiyle yükselen, tavanı gökyüzüne değil, cehenneme açılan bir katedraldir. Bilimin hırsıyla aralanan o kadim portal, dünyayı iblislerle doldururken tek bir kural koymuştur. Her duygu bir ziyafet, her zihin bir katedraldir. Gümüş bir saatin kadranında zaman daralırken, gürültülü bir fırtına ile buzdan bir sessizlik bu katedralin sunağında çarpışmak üzere. Saf olan kirlenmeye, yıkıcı olan ise diz çökmeye hazır mı? Sırlar gümüş zincirlere vuruldu... Peki sen, kendi zihnindeki katedrale girmeye cesaret edebilir misin? Yoksa senin zihninde çürümüş zihinler katedralinden mi?

Berfin, sessizliğe sığınmış bir kızdı. Bir söz, bir töre, bir evlilik... Hiç tanımadığı bir adamın - Serhat'ın - karısı oldu. Serhat'ın kalbinde başkasının adı, Berfin'in kalbinde hiç duyulmayan cümleler vardı. Ama zaman... en kırık kalpleri bile yavaşça onarır. Bir gün Serhat, Berfin'in sessizliğinde huzuru buldu. Ve anladı; bazen en büyük aşk, hiç söylenmeyen kelimelerin içinde gizlidir. Bu hikayede sessiz kalmak zorunda bırakılan Berfin ve gönlü yaralı Serhat ağanın hikayesini okuyacaksınız

Kitabın çalınması durumunda hemen adli işlem başlatılacaktır! Tüm hakları saklıdır. KİTAP DÜZELTİLME AŞAMASINDADIR. TOPLAM 40. BÖLÜMDÜR. DÜZELMİŞ OLAN BÖLÜMLER ÜZERİNDE BELİRTİLECEKTİR. ... "Git" dedim kısık bir sesle. Ne kadar zamandır görüşmemiştim onunla? Çok özlemiştim. Ama onunla yüzleşmek demek, geçmişim karanlığının beni ele geçirmesi demekti. Olamazdı... Olmamalıydı hazır değildim. Alaz bir adım daha attığında, aramızdaki hava neredeyse kıvılcım çıkaracak kadar ısındı. Gözlerimin içine öyle bir baktı ki, nefes almak bile fazla gelmeye başladı. "Elimi çekmemi istemiyorsun." dedi alçak bir sesle. Yalanlayamadım. Ellerimi iki yanda sanki teslim olur gibi bıraktım. O an yüzüme eğildi, nefesi dudağıma değemeyecek kadar yakın, ama uzak duramayacak kadar tutkuluydu. "Gece..." Adımı sanki yıllardır söylemek için bekliyormuş gibi fısıldadı. Parmakları yüzümün kenarından boynuma doğru ilerledi; beni geri itmedi, çağırdı. Kalbim göğsümde çarparken o, başımı usulca kendine doğru yöneltti. "Gözlerini benden kaçırma." dedi. Kaçamazdım zaten. Çünkü gözlerine her baktığımda içimde bir yerlere dokunuyordu-sıcak, derin, tanıdık bir yere. Aramızdaki mesafe neredeyse yoktu artık. Sanki nefes alsam dudaklarımız birbirine değecekti. "Seni böyle görmeyi... çok özledim. " diye fısıldadı. Sesindeki özlem, dokunuşundaki titreme... hepsi aynı anda içime işledi. Parmakları boynumun arkasına çıktı; elimi beline koyduğum anda gözleri karardı. Yakınlığımız bir an bile azalmasın ister gibi beni kendine çekti. "Bu defa olmaz! Beni senden ölüm alamadı Gece. Korktum çok korktum. Kalbinin sesini duyabiliyorum. Sende benim gibi yanıyorsun. " dedi, alnını benim alnıma dayayarak, "O yüzden beni durdurma." Dedi. Nefesim onunkine karıştı. Kalbim, göğsüne değecek kadar yakındı. "Durma" diye fısıldadı

"Bana bağımlı diye seslenen kadın tek bağımlılığımın kendisi olduğunu ögrenemiyecek kadar çok yakmıştı canımı" *** • Abiler • Geçmiş bağlar • Yaş farkı • suikas Mevcuttur ona göre okuyun Günay barlas bir zamanlar ailesi tarafından sokağa bırakılmış ve ikiz bir kız kardeşi olduğunu getirildiği devlet yurdunda öğrenmiştir. Bir gün mütevazı bir ailenin gelip kendisini evlat edinmesiyle hayatı değişen günay.bir akşam getirildiği evden kaçıp her yerde geç kavuştuğu kız kardeşini araraken açlıktan ölmeden hemen önce bir çocukla karşılaşır.o çocuğa bağlandığı an ise kaderin ince ipleri onun için örülmeye başlamıştır. Her yerde peşinde dolaşan kızla açlıktan ölmemek için girdikleri örgütte başlarına neler geliceğini ise ikisi de bilmiyordu. Ama kötü geçen her bir güne inat günay hiç pişman değildi çünkü hayat ona yaman abisiyle beraber uygar gibi birine daha hediye etmişti bu örgütte. O zamanlar uygarla aralarındaki çekimin farkında değilsede gelecekte ziyadesiyle öğrenicekti. ( Devam Ediyor)

"Babam adaleti korumuyordu; o, annemin yarattığı lanetli dünyayı koruyordu." Bir tarafta adalete ömrünü adamış bir savcı, diğer tarafta geçmişi yangınlarla çalınmış bir adam. Aralarında ise insanlığın en büyük günahı: Eftalya Projesi. İnce ince işlenmiş cinayetler, genetik şifreler ve devletin en derin dehlizlerine sızmış "aktif" bir ihanet şeması... Afra Atalar, katilin peşinde çıktığı bu yolda, en büyük suçlunun kendi kanı olduğunu keşfedecekti. Gümüş ruble havaya atıldı. Yazı gelirse geçmiş yanacak, tura gelirse gelecek yok olacaktı. Artık kimse güvende değil. Çünkü "Etnik Anahtar" çevrildi. "Genetik bir temizlik, mühürlenmiş bir geçmiş ve vicdanın son duruşması... Son Ruble, adaletin buz gibi soğukluğunu iliklerinize kadar hissettirecek."

Deniz, normal bir hayat yaşamaya çalışan sıradan bir genç kadın gibi görünür. Oysa gerçekte, karanlıktan kaçmayı başarabilmiş nadir insanlardan biridir. Yıllarca saklanmış, izini silmiş, nefes almayı bile temkinle öğrenmiştir. Ta ki bir gece, işten eve dönerken karşısına çıkan ısrarlı bir takipçi, yıllardır kurduğu sessiz düzeni tek bir hamleyle altüst edene kadar. O an, hiç tanımadığı bir adamdan yardım ister. Kuzey. Deniz, Kuzey'in kim olduğunu bilmez. Kuzey de Deniz'in ne sakladığını... Kuzey'in görünmez bir savaşı vardır. Deniz'in ise tek dileği, sessizce kaybolmak ve bir daha bulunmamak. Ama kader, iki kaçak ruhu aynı çizgide buluşturur. Deniz kaçmaya devam mı edecek, yoksa ilk kez birine güvenmeyi mi deneyecek? Geçmişinin kapıları aralandığında, içindeki karanlıkla yüzleşebilecekler mi? © Bu hikâye yazara aittir. İzinsiz paylaşılamaz ve çoğaltılamaz.

Efsun, rüyalarında gördüğü şeylerin birer hayal olmadığını fark ettiğinde, uyanık kalmanın artık bir anlamı kalmaz. Çünkü rüyalar ya çoktan yaşanmıştır ya da yaşanmak üzeredir. Gerçek ile düş arasındaki çizgi inceldikçe, Efsun iki dünya arasında sıkışır. Kaan ise bu çizginin öte yanında duran, varlığı kadar sessizliğiyle de tehlikeli bir gölgedir. Bazı gerçekler uyanınca geçmez; bazı rüyalar ise insanı geri dönülmez bir eşiğe sürükler.

Kütüphane tanıştığı Mafya vârisi olan genç adam yüzünden başı belaya giren bir genç kız hayatını zorluğu yetmezken histarik kırızleri beraber karanlık Dünya'nın adam atar ,bizi bekleyen sırlarla dolu bir geçmiş hep bir umut ateşi 🔥❤️‍🔥❤️‍🔥🔥 Gecenin İzleri Kütüphanede başlayan masum bir tanışma, karanlık bir kaderin kapılarını aralar. Bedeninde geçmişin izlerini taşımasına rağmen umudunu kaybetmeyen bir kız: Ecem. Omuzlarında karanlık bir dünyanın yükünü taşıyan, normal bir hayat yaşamaya çalışan bir genç: Emir Hanedaroğlu. Tesadüf diye bir şey yoktur. Kader, bu iki yaralı ruhu aynı ateşin etrafında buluşturur. Saklanan sırlar, yıkıcı gerçekler ve kaybedilen masumiyet... Gerçeğin enkazı en çok onları yaralayacaktır. Ama Ecem, Emir'in ışığı olurken; Emir de Ecem'in karanlıktaki ışığı olacaktır. Umut ateşi sönmediği sürece, gecenin izleri bile iyileşebilir. 🔥 💬 Son Söz UMUT ATEŞİN HİÇ SÖNMESİN HEP DİRİ KALSIN