Taşacak bu deniz dizisindeki iso ve fadime karakterlerine yazılacaktır.

"İnsan kendine yakalanır İnsan kendinden yaralanır Ah kendimden bir çıksam Koşsam koşsam ve atlasam" Bağırmaktan, kavga etmekten ter basmış alınlarını birbirine bastırdı kız. Küçük elleriyle sıkıca kavrayıp, sadece onun duyabileceği bir sesle fısıldadı: "Şimdi senin gözünde ben sana ihanet ettim... Ama bir düşün; eğer burada kalsaydım, sana anlatsaydım ne olacaklarını, bir düşün. Şimdi ikimiz varız ama ya yarın? Dışarıda o kadar savaş, kavga varken biz nasıl korurduk onu?" İso'nun boğazındaki yumruk daha da büyüdü. Ve karısına eşlik edercesine onun da gözlerinden yaşlar aktı. Onca yaşanan şeyler için; yaşanmayan, daha doğrusu yaşanamayan şeyler için... Ve en çok da artık hiçbir zaman yaşanamayacak şeyler için... "Ben korurdum... Canım pahasına, Fadime. Seni de... bebeği de..." Bu sefer de size İsFad ile döndüm, tek isteğim sonuna kadar yazıp atabilmek 🙂 Keyifli Okumalar.

İso ve fadime lisede ayni sinifta olan ama iki dusman koyun cocuklariydi. "Ula çeyrek mafya nereye gideysun bole hararetli hararetli" fadime sinirle arkasini donup isonun karsisina geldi "furtunacuk aha suraha kadar geldi tam radarimdasin atlada gec atlada" iso gulerek cevap verdi "ula cekilde atlayum da" Onlar birbirleri ile ugrasan iki liseli gecti 06.01.2026🩷

"öyle değil midir zaten, sevda yasaktır furtuna kızın koçari oğlana sevdalandığından beri, ondan bizden sevdalık olmaz, unut onu, Fadime Koçari."

Sana gelmek için on beş zemheri sabrettim, sende ölmek için on altıncısını seçtim. • ​​Babasının ölümüyle Trabzon'un kanlı düşmanlığını terk edip Ordu'nun sessizliğine sığınan küçük kız, on beş yıl sonra kalbinde büyüttüğü devasa kinle geri dönmüştü. Fakat içinde kaybolduğu şehir, sadece nefretini değil, on beş kış boyunca ayazda bıraktığı çocukluğunu da saklıyordu. Fadime Koçari gerçekleri öğrenince ne olacaktı ?

❝bu düşmanlık ebedi fadime koçari, sevda gibi❞ ! isfad kurgusudur.

fadime koçari, kucağında bir bebekle trabzon'a geri döner.

"Bir vurgun yemişim; kalbime kurşun yine sendenmiş, Fadime. Ama silah bu sefer gözlerindi." Doldu bal rengi gözler. Tek tük, yanağından akan yaşları elinin tersiyle sildi. "Sus. Sus artık." Belinden tutulup çekildiği göğsüne sığındı Fadime. Bu, ilk değildi ve son da olmayacaktı. Göğsünde tuttuğu sessizlik, bağırmaktan daha ağırdı. Parmakları gömleğin kumaşına istemsizce kenetlendi; sanki bırakırsa düşecek, düşerse bir daha kalkamayacaktı. O an anladı: bazı insanlar yarayı açmazdı, yara zaten onlardı. Fadime başını biraz daha gömdü, kokusunu içine çekti. Güven değildi bu, alışkanlıktı. Can acıtsa da tanıdık olanın verdiği sahte bir sığınak. Dışarıdan bakıldığında iki bedenin sarılmasıydı bu. İçerideyse bir kalbin teslim oluşu. Kimse görmedi, kimse duymadı. Zaten en derin yaralar sessiz açılırdı. Fadime gözlerini araladı; bal rengi bakışlarında ne umut vardı ne isyan. Sadece kabulleniş... Ve bazen en korkutucu şey, insanın buna alışmasıydı.

Karadeniz'in sisi sadece dağları değil, vicdanları da örttüğünde; hırçın dalgalar sevdaluk türkülerini kan davası ağıtlarına çevirdi. Ziver'in yarım kalan uykusu ve Mimoza'nın toprağa düşen sarı patikleri, yüzyıllık bir nefretin mirası olarak iki küçük omuzun üzerine yıkıldı. Biri Furtuna'nın öfkesiyle büyütülen çakır gözlü İso, diğeri annesizliğin sızısını Koçari evinin duvarlarında dindirmeye çalışan siyah gözlü Fadime... Babalarının birbirinin kanında boğulduğu bu topraklarda, asırlık bir düşmanlığın gölgesinde yeşeren tek şey, gizlice uzatılan parlak mavi bir çakıl taşı ve fısıltıyla anlatılan yasak bir masaldı. Şimdi sular bulanık, toprak yorgun; ama masumiyet, kendisine biçilen kefeni yırtıp bir oyunun sıcaklığına sığınmak için gün sayıyordu.

Çoğunlukla +18.