"Nefretle başlayan her şey gerçekten nefret midir?" Nazenin Aydemir... soğuk, güçlü ve kimseye kolay kolay güvenmeyen bir kızdı. Mirza Demir Altay... sert, gururlu ve kaybetmeyi asla kabul etmeyen bir adam. İkisi aynı cümlede bile yan yana gelmemesi gereken iki isimdi. Ama hayat, en çok da imkânsız olanları yan yana getirmeyi severdi. Bir bakışla başlayan nefret, bir sözle büyüyen öfke, ve bastırılmaya çalışıldıkça daha da güçlenen bir çekim...

"Kehribar gözleriniz," diye fısıldadım istemeden. "Ateş olup dermanını yakacak kadar nefret dolu." "Mavi gözleriniz," diye fısıldadı. "Su olup ateşe verdiğim yerleri söndürecek kadar masum."