Büyülü bir evren.. Saklanmış gerçekler.. Nefretler.. Cadılar ve Periler.. Ve.. İki minik masum canın Büyük Aşkı... İki ayrı insan gibi görünen bir bütündü onlar.. Bu büyük aşka şahitlik etmeye hazır mısınız?

Bazıları geleceğinizi mahvetmek için Bazıları sizi kurtarmak için. Bazılarıysa... Sizi kendileriyle birlikte batırmak için Ben hangisinin kim olduğunu hâlâ bilmiyorum Ama artık oyunun içindeyim. Ve eğer gerçekten herkes bir taşsa Ben piyon olmayı reddediyorum Çünkü bu oyunda ya şahı devireceğim ya da kendi şahımı kaybedeceğim. ŞAH VE MAT. Ben Deniz Karahan. Ve bu hikâyede kimin kazandığını öğrenmeden önce, kimlerin kaybedeceğini görmeniz gerekecek.

8. Bölümün devamı olarak hikayemiz başlıyor. Arden mi Teoden fic i mi olacak bilmiyorum

"Söylemiştim Deniz Kızı en çok üzmez dediklerin üzer." Ağlamamak için direnirken gözlerinin içine baktım ve konuştum: "Evet, bir kere daha haklı çıktın. Tebrikler Teoman! Beni üzmeyi başardın, oyun bitti!"

Arden kurgusudur mantık aramayın kafama göre takılıyorum genellikle texting olacak üşenmezsem arada düz yazıda yazarım diye düşünüyorum okuyun işte ya

Şımarık ve zengin Teoman'ın hayatı, yeni koruması Aras'ın işe başlamasıyla altüst olur. Geçmişte gömülü kalan bir sır yeniden gün yüzüne çıkarken, ikisi de bazı gerçeklerin ve beklenmedik duyguların hayatlarını geri dönülmez şekilde değiştireceğinden habersizdir.

4 kişilik Auren müzik grubunun beşinci üyesi olmak, kimsenin cesaret edemediği bir şeydi. Okula yeni gelen Aras ise 5. üye olayının sadece insanların dilinde dolaşan bir efsane olduğunu sanıyordu.

bazı inkar edilen hisler, fısıldandığı an dünyayı yıkabilir

Beni şaşırttın." Dedi Teoman Deniz kaşlarını çattı "Derken?" Sesi hafif sert çıkmıştı ama kaba değildi. Teoman o alaycı sırıtmasını asla bırakmadı. "Senin gibi bir asi kız bu okula gelmezdi. Yanılıyor muyum özgürlük abidesi?" Bakışları alaycı ve biraz da dalgacıydı. Onu zorbalamıyordu aksine denizin ona bulaşmasını istiyordu. Deniz derin nefes verdi ve Teoman'a bir adım attı. "Okula geldim,evet! Belkide sizin bu zenginlik abidesi hayatınızı yıkmaya gelmişimdir." Bakışları meydan okuyucuydu. Deniz her zaman böyleydi. Eser geçerdi. Teoman alaycı bir bakış attı asla bu tavrından vazgeçmezdi ama denize bakışları farklıydı. Ellerini iki yana açtı ve denizin gözlerine baktı. "Bu kollar yıkılmayı bekliyor asi. Haberin olsun;)" Bu lafı ile deniz kaşlarını çatıp sinirle arkasını döndü ve yürüdü. Teoman sırıtıyordu. Ama barışın denizin yanına geldiğini görene kadar sürmüştü Bunu takmak istemedi ama eli sertleşmişti. Yanına gelen sılayı bile görmedi gözü bakışları sadece barış ile konuşan denizdeydi. Deniz ise ona sanki özellikle bakmıyor gibiydi. Bu işe Teoman'ı daha da çekiyordu derine. Derine derine. Belki de en karanlığa. Belki en aydınlığa. ~~~~ Teoden kurgusu sizlerle

Herkes onun sahte krallığı önünde diz çökerdi, o ise sadece canını yakan o tek kızın gözlerinin içine bakabiliyordu.