Kitap kapağı, Gemini yapay zekâ desteğiyle hazırlanmıştır." Geçmişin gölgeleri hâlâ peşimdeydi. 2017'nin ağır gökyüzü ve sessiz toprakları, sırlarımı saklamak için yeterli değildi. Kaçtığım her hatıra, ormanın uğultusunda ve rüzgarın taşıdığı yabancı kokularda tekrar belirdi. Ama bu kez yalnız değildim; gölge, susturulan ruhumun bekçisi olarak geri dönmüştü. Üçüncü kitap, önceki hikâyenin bıraktığı yerden devam ediyor, karanlığın derinliklerine adım atıyor ve geçmişle yüzleşmenin kaçınılmaz olduğunu hatırlatıyor.

⸻ Kitap Kapağı: Yapay zekâ (Gemini) desteğiyle oluşturulmuştur. Gökyüzü ağır, toprak dilsiz. Zihnimin kıyılarında yankılanan o ilk fısıltı, hayatın basit bir rutin değil, kanla mühürlenmiş bir senaryo olduğunu gösterdi. Her şey, geçmişin dar labirentlerinde kaybolmakla başladı. Çocukluğumun soğuğu, ruhumda açılan yaraları dindirmek yerine onları karanlıkla besledi. İnsan, kaçtığı her şeyin bir gün kapısını çalacağını bilir; ama kapının ardında bekleyen kadim ve bize ait olmayan bir güç olduğunu kimse tahmin edemezdi. Ormanın uğultusu, rüzgarın taşıdığı tanıdık ama yabancı koku... Ve o gölge. Sadece bir varlık değil, ruhumun susturulan tarafının, yıllarca kilitli tuttuğum kapıların tek sahibiydi. Bu hikaye; geçmişin gölgeleri, sırlar ve kaçınılmaz yüzleşmelerle dolu. İlk kitapla başlayan yolculuk, ikinci kitapta derinleşiyor ve okuru karanlık bir dünyaya davet ediyor. ⸻

"Kitap kapağı yapay zekâ (Gemini) desteğiyle oluşturulmuştur." 2017 yılında, gökyüzü henüz bu kadar ağır, toprak bu kadar dilsiz değildi. Zihnimin kıyılarında yankılanan o ilk fısıltı başladığında, hayatın basit bir rutin değil, kanla mühürlenmiş bir senaryo olduğunu anlamalıydım. Her şey, geçmişin o dar labirentlerinde kaybolmakla başladı. Çocukluğumun o buz gibi soğuğu, ruhumda açılan yaraları dindirmek yerine onları karanlıkla beslemişti. İnsan, kaçtığı her şeyin bir gün kapısını çalacağını bilirdi; ama kapının ardında bekleyenin bu kadar kadim, bu kadar "bize ait olmayan" bir güç olduğunu kimse tahmin edemezdi. Ormanın uğultusu, rüzgarın taşıdığı o tanıdık ama bir o kadar da yabancı koku... Orada, ağaçların birbirine dolanan dalları arasında karşılaştığım o gölge, sadece bir varlık değildi. O, ruhumun susturulan tarafının, yıllarca kilitli tuttuğum o paslı kapıların tek sahibiydi.