Derler ki gözler kalbin aynasıdır. Kalbindeki saf gerçekliği gözlerine vurarak binlerce duyguyu barındırarak gösterirdi o gözler. Ama zihnin bir noktası olurdu. Kalbine dur diyecek kadar öne geçmesini sağlayan buzdan bir zihin. Benim zihnim, kalbimin üzerine inşa edilmiş devasa bir buz kütlesiydi; ne duygu sızdırırdı, ne de dışarıdan bir sıcaklık kabul ederdi.​ Damarlarımda akan kanın bana ait olmadığını, ismimin bir mezar taşına çoktan kazındığını bilmeden yaşamıştım. Şimdi, küllerinden doğan bir hayalet gibi, o büyük Sancaktar Hanedanı'nın kapısındayım. Elimde bir sevgi buketi değil, Ferhat Ivan Mironov'un zihnime yerleştirdiği o zehirli hançer vardı. İhtilal sessizce başlar; bir yabancıya sarıldığında onun aslında kendi kanın olduğunu fark ettiğin o sarsıcı anda gizlidir her şey. Ve en büyük ihtilal, celladın kendi kalbine yenildiği andır.

Gerçek Ailem ve Asker Kurgusudur. . Ben Okyanus, büyük bir Yangın'dan çıkmayı başarmış ama Kül'e dönmüş bir İstihbarat Ajanı. Karanlık ve fırtınalı bir Okyanus, Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya... Okyanus, içine çektiği herşeyi hırçın dalgaları ile boğardı. Mahvolurdu ama kendini kaybetmezdi. Ben Okyanus'tum, öyleyse neden kendi kendimi boğuyordum? Okyanus'un, yıllar boyunca kendini korumak için zorlukla inşa ettiği duvarları onu yeni bulan gerçek ailesi yıkmayı başarabilecek miydi? Okyanus'ta boğulacak mıdır? Yangın'da Kül'e mi dönüşecektir? Yoksa komutanının orman gözlerinde kaybolacak mıdır? Nefret ettiği gökyüzünü tekrar sevmeye başladığında her şeyin üstesinden gelmeyi öğrenebilecek miydi? Peki ya, Kızıl ailesi? Aile sırları, Okyanus'un bilinmeyen geçmişi... Alabora Timi ve Kızıl Timi neden birlikte görev almaya başladı? Çözülmesi gereken askeri bir sır vardı ama herşey de küçük bir kızda saklıydı... Okyanus mu? Kül mü? Yoksa her ihtimalde de Okyanus'un Kül'ü müydü? "Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya, Şanlıurfa. Emret, komutanım!" "Yüzbaşı Deniz Akif Alabora, Şanlıurfa. Emret, komutanım!"

Geçmişin kanlı gölgeleri, ihaneti aşkın kucağında saklarken; hiçbir yemin gerçeği sonsuza dek gömemezdi. Bir zamanlar birbirinin kalbinde saklanan iki yabancıydılar artık. Demir'in bakışları buz gibi susarken, Selis geçmişin küllerinde hâlâ nefes alıyordu. ⚜︎ Selis Lora Weiss, 3 yıl önce onu terk eden sevgilisi Demir Atlas Soykan'ın kamutan olduğu timden bir teklif alır.

Geçmişinden sıyrılamayanlar bir kafesin içinde yaşamaya mahkûmdur. Önemli olan o kafesi nasıl şekillendirdiğindir. Benimkinin parmaklıklarının her bir köşesine intikam yeminim kazınmıştı. Dün bir küçük kız çocuğuydum, bugün Yazgı Deha Yaman. Dün ölüydüm, bugün azrail... Dün katildim, bugün yine katilim... Dün kendim için öldürüyordum, bugün 'onun' için... O... Hayatı bana emanet edilen adam.. O... Canım pahasına canını korumak için çabalarken canım olan adam... ~~~~~ "Seninle öyle bir denize dalar mıyım sanıyorsun?" diye sordum çattığım kaşlarımla. Burnundan sert bir soluk dökülürken "Başkasıyla daldığın için mi?" diye sordu. Gözlerinde şimdi alev alev bir yangın başlamıştı. "Sana beyaz gül verecek kadar aptal olan orospu çocuğu her kimse artık!" "Hayır Altuğlu..." dedim gözlerinin içine baka baka. "Senden nefret ettiğim için." "Onu geç." dedi Aras sözlerimden zerre etkilenmeden. Kanla kaplı yüzüne rağmen dudaklarının kenarında o kıvrım varlığını koruyordu. "O kısmı geçeli çok oldu biz. Benden nefret etmiyorsun, artık değil." "Sen öyle san!" "Bu bir sanrı değil Malen'kaya Devochka... Gözlerin seni ele veriyor. Artık benden nefret etmiyorsun." Bunu sanki gurur duyduğu bir şeymiş gibi söylemişti. Elimi yeniden çekmeye çalıştığımda yine bana izin vermedi. Aksine daha sıkı tutarken bakışları elime düştü ve eklemlerimin üzerini gördü. "Elin..." dedi fısıldar gibi. "Canını yakmışsın..." Sonra hiç beklemediğim bir şey yaptı ve kanlı dudaklarını kanlı elimin üstüne bastırdı. Ağzım açık kalırken "Bana zarar vermeye çalışırken..." diye fısıldadı tenime doğru. "Kendini incitme. Öfke sana çok yakışıyor ama sen gülünce güller açıyor Belaya Roza..."

••Kitaba ara verildi. Bronz serisi final olduktan sonra devam edecek ve 2026 yılı içinde raflarda olması planlanıyor. ❝Burası Karadeniz, burada hiçbir aşk mücadelesiz olmaz.❞ "Karadeniz'e eskiden Konuk Sevmez Deniz derlermiş," dedi. Sesindeki buz dağı yüreğimi titretti. Bunu daha önce hiç duymamıştım. Demek hırçın dalgaların sahibi olan Karadeniz'e Konuk Sevmez Deniz diyorlardı. İlk kez duyduğum için olsa gerek garibime gitmişti. Ben de buraya gelen bir konuktum. "Peki ya, öyle mi?" diye sorduğumda bakışlarımı usulca ona kaldırdım. "Burası gerçekten konuk sevmez mi?" "Sevmez," dedi Kuzey net bir dille. "Alır, götürür, öldürür seni. Sen de elbet gideceksin buralardan, ait olduğun yere döneceksin. Buralar hiç konuk sevmez." Bir düşman kapıyı çalar. Elinde ölümle bekler. İmkânsız bir aşk başlar.

Dikkat: +18 sahneler barındırır. • Mafya • Anlaşmalı Evlilik • "Benim hakkımda hiçbir şey bilmiyorsun, küçük köstebek." Yutkundum. O, Eymir Valen'di. Aynı otelde, yan yana odalarda kalmıştık ve ben ona yakalanmıştım. Beni bir köstebek olarak görmesinin sebebi buydu çünkü hakkında bilgi toplamaya çalıştığımı sanıyordu. Oysa benim amacımın Eymir'le hiçbir ilgisi yoktu. "Peki ya sen, benim hakkımda ne biliyorsun?" "Bir köstebek olduğunu." Kendi söylediği cümleyi düzeltti. "Güzel bir köstebek." Dudaklarım iki yana kıvrıldı. Belki harekete geçip varlığını ifşa etmem gerekirdi ama ben genelde kuralları çiğnerdim. "Burada olmamalıydın." Dedim, net bir şekilde. Abimler onu fark ederse cesedini çıkartırlardı. "Burada olmasaydım yarattığım şaheseri görme imkanını nasıl bulacaktım?" Bence benden bahsetmiyordu, elbiseden bahsediyordu. "Şaheserini bana göndermek yerine evinde muhafaza da edebilirdin." "Seni evimde muhafaza etme fikrini sevdim." 🕸 Mafya▪︎Düşman Aileler▪︎Anlaşmalı Evlilik Yayım tarihi: 22.07.2025 🕷 Romantizm #1 (10.01.2026)

-ASKERİ KURGU- "Sevgiden yana zaten renksiz olan gözlerimle, hayatın geri kalanını da gri ve puslu görmeye razıydım. Kördüm; bunu kabul ediyordum. Ama artık sevgi için dilenen biri değildim." Dar bir zindanın içine hapsedilmiştim. Duvarlar üzerime eğiliyor, demirlikler pas tutmuş, kelepçelerim bileklerime değil, ruhumu delip geçecek kadar sıkı bağlanmıştı. Gözlerimin gördüğü toprak da, soluduğum hava da burnumda kalıyordu. Sanki ciğerlerim nefesi tanımayı unutmuş, her soluk alışım yarım, her verişim eksikti. Dizlerimin üzerine çöken o görünmez ağırlık, yumruklarımı toprağa gömdürüyor, gözyaşlarım benden habersiz hep aynı yere akıyordu. Toprak artık beni tanıyordu. Yetmedi bu hayatın zalimliğini de omuzlarımda taşıdım. Gülmeyi bilmeden büyüdüm, güldürmeyi öğrenemeden sustum. Ağladım ama kimseyi ağlatmadım. Acının en yakıcı ateşini tattım, küllerimi avuçlarımda sakladım. Ben Efsun. Hayatın ateşinden en ağır darbeyi alan, yine de yanmaktan vazgeçmeyen Efsun. --- "Sanmıyorum," dedim kısık bir sesle. "Sanmak ziyan eder," dedi. Çenemi tutup başımı kaldırdı. "Ziyan etme güzelim."

Ilgaz Şahir, hayatını voleybola adamış, kendi ayaklarının üstünde durmaya alışmış bir lise öğrencisidir. En yakın arkadaşı Bade'nin, hoşlandığını safra itiraf ödemediği Kaan yüzünden futbol takımla istemeden iç içe girer. Göreri projesi, Ilgaz'ı Asil'le beklenmedik bir eşleşmeye, Bade'yi duygularla yüzleşmeye, Kaan'ı ise sürekli kaçtığı şeyin ortasına sürükler. Bu karmaşanın içinde Demir Sancar Koçhan vardır; lafını sakınmayan, özür dilekeyen ve Ilgaz'la ilk andan itibaren ters düşen biri. Herkesin birine yaklaştığı bu süreçte Ilgaz için bazı insanlar sadece gürültü, bazıları geçici bir ortak, bazılarıysa adı koyamadığı bir gerilimden ibarettir. Kimin hikâyede gerçekten kalacağı ise başta hiç belli değildir.

*Sus Çizgisi basılmış bir eserdir.* . O kadar zıtlardı ki, biri kor iken diğeri serinleten bir içim su gibiydi. İşin aslı da buydu zaten. Denge zıtlık gerektirirdi. Yanarsan denge bozulur, yakarsan tek kalırsın. Onu olduğu gibi bırak, avuçlarına dolsun. Seyre dur, sustuğun zamanların acısını o çıkartır. ☯ Genç kız, ölen babasının hattını kapatsa dahi yazmaktan vazgeçecek gibi durmuyordu. Tek tik çifte döndüğünde kader çizgisi onun için bir kez daha kırıldı.

Buz acımasızdır. Hatayı, tereddütü, duraksamayı affetmez; sessizce cezalandırır. Rakipler de böyledir; en zayıf anı kollar, sabırsızca izler ve vakti gelince en ufak yanlışı bağışlamaz. Birinin gölgesi, diğerinin parıltısı olur. Güneş yalnızca birini kucaklar. Helin için pist sadece bir yarış alanı değil, kanıtlaması gereken her şeyin başladığı yerdir. Düşmemesi, kaybetmemesi gerekir. Özellikle de O'na karşı. Can; buzun üzerinde kusursuz, jüri için neredeyse dokunulmaz olan, tribünlerin gözde patencisidir. Helin içinse yalnızca bir rakip değil, adını koyamadığı bir öfkenin sebebidir. Aynı pistte dönmelerine rağmen aralarındaki gerilim, yılların biriktirdiği bir hesaplaşma gibidir. Kimse bu ikisinin neden bu kadar sert baktığını, neden aynı anda susup aynı anda gerildiğini bilmez. Geçmiş yoktur; sadece şimdi vardır. Ve şimdi, birincilik için yalnızca biri ayakta kalacaktır.