Turna Mahallesi, günden güne yaklaşan düğünün heyecanıyla sarıp sarmalanırken görümce sıfatı üstüne yapışan Ahsen de aynı günler içerisinde kurtulamadığı dertlerinin üzerindeki yüküyle biraz daha dibe battığını hissetmektedir. Mahallenin güzide gençlerinden Ahsen, mesleğini henüz yapamayan bir öğretmendir ve yeni yetişkinliğin getirdiği problemlerle birlikte hayatındaki sorunları çözmekte, dengeleri oturtmakta olduğu gibi zorlanır. Bu esnada uzun süredir görevde olduğu için ailesinin yanına uğrayamayan ve ablasının düğünü bahanesiyle beklenenden erken vakitte İstanbul'a ayak basan Cihangir ise bütün asker kimliğinden sıyrılarak mahallenin delikanlısı kostümünü tekrar üstüne giymiş hâldedir. Kahramana ihtiyacı olmadığını ve hayatta her şeyi kendi başına halledebileceğini düşünen Ahsen'e uzatılan ilk yardım eli, tam da bu esnada kendisinden gelir. Kahraman olmak için cesur ya da savaşçı olmaya gerek yoktur çünkü bazen bir gülüş bile bir hayatı kurtarabilir.

*Abimin arkadaşı konulu mahalle kitabı "Ah be küçük kız. Beni peşinden koşturmayı çok seviyorsun," dediğinde soluklanmak için durduğu kısa saniyede kaslı göğsü sertçe yükseldi. "Koşma o zaman!" Aramızdaki mesafeyi tek adımıyla kapattığında belimin arkasına avcunu yaslayıp esir aldı ve bedenimi kendine sertçe çekti. Göğsüm göğsüne çarptığında soluğum kesilerek başımı kaldırdım ve gözlerinin içine baktım. Bakışları alev almışçasına yanıyordu. "Dikkatimi hiç çekmemeliydin," diyerek sırtımı arkamdaki duvara yaslayarak gözlerimin önünü düşen saçımı çekerek kulağımın arkasına sokup yaklaştı. Dudaklarımızın arasında tek nefeslik yer vardı. "Bensiz bir hayatı unut. Seni almasına asla izin vermem!" AŞK ONLARI ÇOK HABERSİZ VURACAK

Alisa, babasıyla ettiği büyük bir kavgadan sonra bir inat uğruna şatafat dolu hayatını bir kenara bırakarak bilmediği bir mahallede ev tutar. Fakat mahalleye ayak bastığı ilk andan itibaren ne mahalleyle ne de mahallenin abisiyle yıldızları uyuşur. |Mahalle kurgusudur| 120625

Niran, ilk açık deniz stajına, babasının kaptanlığını yaptığı yük gemisinde başlar. Haftalar süren yolculuğun ardından evine döndüğünde, kafasını en çok kurcalayan konu, babasının ani bir kararla tekrar denize açılacak olmasıdır. Normal giden her şey, Niran'ın da babasıyla gitme kararı almasından sonra tepetaklak olur. Niran'ı hayatta tutmak için elini uzatan Tibet, onun hayatta kalmasını sağlar fakat daha karmaşık ve tehlikeli bir yola girmesine neden olur. 🌪️

"Ne dediğinin farkında mısın sen?" dedi şoku üstünden atıp tüyler ürperten sesiyle. "Ne demek seviyorum?" Gittikçe kararan bakışları ve beklenmedik tepkisi cesaretimi zedelerken şaşkınlığına vererek direncimi yitirmeden sözlerimi yineledim. "Duydun işte" dedim güç bela yutkunurken. "Seni seviyo-" "Kes saçmalamayı" diye gür sesiyle bağırmasıyla yerimde sıçrayıp dudaklarımı birbirine bastırarak bir adım geri gittim. "Benim için kolay mı sanıyorsun?" dedim benden bağımsız titreyen sesimle. "Bana asla o gözle bakmayacağını bilmeme rağmen her yeni güne bugün beni fark edeceksin umuduna tutunarak uyandım ben." "Yıllarca kardeşim dedim ben sana. Şimdi karşılık mı bekliyorsun?" Sesi öyle ürkütücü çıkıyordu ki bağırsa bu kadar etki etmezdi. Başını iki yana salladı. "Asla karşılık alamayacaksın duydun mu beni? İçinde yaşa bitir bunu." Kalbime kor ateşler düşerken görüş açım puslandı. "Üç günlük heves değil benim duygularım" dedim hayretle. "Nasıl bitirmemi beklersin? "Bana ne lan duygularından, bana mı sordun aşık olurken?" Karşımda yıllarca tanıdığım adam değil de bir yabancı varmış gibi acımasızca sözlerini sarf ederken onu ilk defa sırf aşkımı itiraf ettim diye bu denli sinirden çıldırdığını görmek ruhuma ızdırap dolu acılar yüklüyordu. "Aşık olacağım kişiyi seçseydim sence seni mi seçerdim?" Sözlerimi umursamadan "bu konuşma aramızda hiç geçmedi Aysima" dedi her bir kelimeye zihnime kodlarcasına vurgu yaparak. "Anladın mı beni? Ne sen bunları söyledin ne ben duydum." Kalbim acıyla sıkışırken hemen öylece kestirip atmasına izin veremezdim. Bu yüzden ilk defa sözlü olarak abi kelimesini bir kenara bırakıp ona ismiyle hitap ettim. "Ama Alparslan ye-" "Alparslan deme lan bana!" Yeri göğü inleten sesiyle kirpiklerimde asılı kalan yaşlar yanaklarıma süzüldü. Kalbimi daha ne kadar ufalayabilir diye

*Yetişkin okurlar için uygundur!* Bozkan, ya da artık herkesin seslendiği gibi Alaz...yatağın kenarında oturmuştu. Dirseklerini dizlerine koymuştu, başını da ellerinin arasına almıştı. Odanın sessizliği içindeki fırtınayı bastıramıyordu. Bir anda kapı aralandı. "Alaz." Duyduğu sesle aldığı nefesi kesildi sanki. "Kendini nasıl hissediyorsun?" Bu sesi tanıyordu, kalbi duracak gibi oldu. Başını kaldırdı. Sesin sahibi İzel'di. Gözleri kızarmıştı ama hâlâ gözlerinin içinde o sevgi vardı. Bozkan'ın kendine hiç layık görmediği sevgi ve şimdi de İzel ona bakıyordu. "İyiyim," dedi Bozkan, sesi zayıf çıktı. İzel ona yaklaştı. "Çok korktum, seni kaybettiğimi sandım." Bozkan gözlerini kaçırdı. İçinden 'Sen onu zaten kaybettin' dedi. İzel elini uzatıp onun elini tuttu. Bozkan donup kaldı. Yıllarca hayalini kurduğu bu an, şimdi ona sadece acı veriyordu. Çünkü bu sevgi ona ait değildi. "Neden susuyorsun?" diye sordu İzel. "Sen iyi değilsin sanki." "Sadece yorgunum." İzel, başını hafifçe Alaz olarak bildiği, Bozkan'ın yüzüne doğru eğerek ona dikkatle baktı. "Sen iyi değilsin Alaz," Bozkan bunu duyduğu an kalbi sıkıştı. "Bakışların farklı." Bozkan'ın da en büyük korkusu buydu işte. Anlaşılmak ama içinde küçük bir umut da vardı ki, belki İzel onu bir gün gerçek kimliğiyle severdi ama bu imkânsızdı. İzel elini çekti. "Dinlen, ben dışarıdayım." Kapıya yöneldi, sonra durdu. "Alaz, ben hep yanındayım." Kapı kapandı, Bozkan olduğu yerde kaldı. Bu sözler, hayatı boyunca duymak istediği sözlerdi ama şimdi onu parçalıyordu. "Bu hayat benim olmalıydı." diye fısıldadı ve başını tekrar ellerinin arasına aldı. "Ama ben kendi ellerimle bu hayatı öldürdüm!" Gözyaşları istemsizce aktı yanaklarından. O an anladı ki, sadece kardeşinin değil, kendi hayatını da yok etmişti ve şimdi, sevdiği kadının sevgisiyle cezalandır

"Kız Hayat Annenler gelecek mi yarın ki düğüne?" Ay yoksa... Alp evleniyor da benim mi haberim yoktu? "Kimin düğünü abla?" diye sordum, tereddütlü çıkan sesime içimden küfür ederek. Eşarbının alnını düzeltip güldü babaannemin eski kiracısı olduğunu hatırladığım maviş gözlü teyzem. "Kız kimin olacak, Alp'lerin işte." Ay durun! "Kız Fatoş! Yan-" diye konuştuğumda cümlesini kesen Fatoş ablanın yanındaki kadın oldu. "Kız bu Cihangir değil mi?" Kimi diyordu bunlar? Başımı çevirirken düştüğüm için ağrıyan boynumla dudaklarımdan 'ah' nidası çıksa da kim olduğuna bakmadan da bilirdim de geri kalamazdım işte. Abimin biricik arkadaşı Cihangir'i diyorlardı. "O, o. Baksana nasıl boylu poslu gız!" Kucağında torununu gezdiren bakkalın karısı Nuran abla sözlerini sürdürdü. "Öyle öyle. Pek bi' çalışkan maşallah. İdeal koca adayı işte!" Adamın uzun boyundan olsa gerek sesinden, nefesinden önce, hakkında çıkan laflar önden geliyordu. Erkek olmasına rağmen çizilmiş gibi bir yüze sahipti. Hani derler ya Allah özene bözene yaratmış diye. Vallahi öyleydi. Kalem gibi çizilmiş biçimli olan kavisli kaşları, birbirine tam ölçülü ne kalın ne ince dudaklarıyla dergilerden çıkmış gibi havası vardı. ... Ağaç kabuğu ailesine hoş geldin değerli okuyucu umarım keyifle okursun🏵️

Bu sefer bir öpüşmenin fitilini ateşleyen Sezer oldu. Üst dudağı alt dudağımı kavradı ve nefesimiz kesilene kadar yağmurun altında öpüştük. Soluklanmak için ilk çekilen ben oldum. Ama bırakmadım onu, boynuna sarılmaya devam ettim. "Yaşadığımı hissetmek için dudaklarının dudaklarıma değmesi gerektiğini düşünmemiştim hiç. Modern kurbağa prens benmişim meğerse." (Bu hikaye cinsellik, argo gibi şeyler içermektedir. Lütfen bunu göz önünde bulundurarak başlayın.)

( Wattpad'de bu isimle yayımlanan ilk kitaptır. ) Seviyordu usulca, kimseye belli etmeden. Alışmıştı artık onun kendisinden hep bir adım uzakta olmasına. Hayat bu, geçiyordu nasılsa. Belki unuturdu kalbi zamanla. Belki de her şey bitti derken kader girerdi araya.

Hikayede argo küfür ve cinsel içerik mevcut +18yaş üstü için uygundur... Akşın ve kuzey'in çınar mahallesinde geçen hikayesi... "günaydın bücür" "bana nezaman bücür demekten vazgeçicen acaba çok merak ediyorum" "vazgeçmiycem oyüzden hiç merak etmene gerek yok" "farkında mısın bilmiyorum ama büyüdüm ben yirmi yaşındayım artık bücür değilim yani" "benim için hep ağaçta mahsur kalıp kusey abi kuytay beni diyen bücür kalıcaksın" "gıcıksın kuzey" "abiye ne oldu kız".....