ruh ne kadar güçlü olursa olsun, insan kendini sevildiğine inandıracak bir yere sığınamadığında, en sonunda kendi kurduğu dünyanın içinde parçalanır. belki de insanı asıl yıkan yaşadıkları değil, yaşadıklarının sonunda hâlâ sevildiğine inanacak bir yer bulamamasıdır. ne kadar sevilmeye layık olsan bile...

Xiao Zhan, yüzündeki gülümsemeyi silmeden dudakları arasında tuttuğu sigaradan uzun bir nefes alıp havaya bıraktıktan sonra yanında duran iş arkadaşına döndü ve ince parmaklarının arasında tuttuğu sigarayla tam karşılarında eylem yaptıkları için karakola getirilen üniversiteli öğrencileri gösterdi. Daha doğrusu eylemin başındaki sarı saçlı, asi genci göstermişti. "Şu çocuk var ya, sarı uzun saçlı. Benden ölesiye nefret ediyor." Zhan'ın arkadaşı başını onaylamazca sallayıp gülmüştü. "Çok normal değil mi? Hem polissin hem de devletin tarafındasın. Bu devrimcilerin nefret ettiği tipsin." Bu Xiao Zhan'ı tatmin etmemiş gibi dilini şaklatarak sigarasından bir nefes daha çekti. "Hayır, sizden sadece nefret ediyor ama beni öldürmek istiyor gibi." Tam da o an Wang Yibo, kanayan kaşına ve patlamış dudağına rağmen kara gözlerini korkusuzca Zhan'la buluşturmuştu; Başı dikti, dudakları hafifçe yukarı doğru kıvrılmıştı. "Yine karşılaştık, Komiser Xiao."

Beni adım adım kendine yaklaştırdığı her andan, hepsinin sıcak yaz günlerinde olmasından, her nedense yazları birbirimizi daha çok görmemizden nefret ettim. Üstelik bilmelisiniz sevgili okur, ben yazdan her zaman nefret ettim. 🐝dejun+hendery !+18 270720

acil gitarist arıyoruz ama heeseung jüri 26012026, by akh. texting, düzyazı.