On żyje tylko wtedy, gdy otwierasz książkę. Czuje Twoją obecność jak ciepło na skórze, jak oddech między słowami, jak letni podmuch wiatru. Najpierw tylko Cię wyczuwa. Potem zaczyna pisać dla Ciebie. Zmienia zdania, zostawia ślady, czeka. I zakochuje się w kimś, kogo nigdy nie zobaczy. Bo kiedy zamkniesz książkę, jego świat zgaśnie. A jedynym sposobem, by być bliżej Ciebie, jest sprawić, żebyś czytała dalej.

Opowieść o świecie, w którym wszystko da się wyjaśnić... No może oprócz tego, co naprawdę boli. Wśród planet pełnych wzniosłych słów i jeszcze bardziej wzniosłych teorii, sens rośnie szybciej niż doświadczenie.

Współautorka: @Zjsha8 "Nigdy nie lubiłem ciszy, która zapada po zakończeniu utworu." "Czy życie nie polega na ciągłej nauce? Na złudnej nadziei, że następny fragment będzie już prostszy, łagodniejszy, bardziej cantabile niż staccato." "Bywa, że gwiazdy mają taką fantazje, aby dwie dusze ze sobą spleść na zawsze." "Kto jej nie poznał, ten jej pragnie, lecz jeśli ją dotknął, choć przez ułamek chwili, na zawsze pragnie strzepać z siebie każdą jej drobinę." "Zrozumiałem, że to nie jest utwór. To jest jej głos. „Myślałam, że mnie wybierze" - mówiła melodia. „Myślałam, że wystarczę". Zaczęła grać ostrzej." "Nie mścić się przyszłam, nie taka to rola moja, aby cudzą winę własną zmazywać."

🍂Jesienna historia🎃 |zbiór opowiadań i wierszy różnych dusz i historii, ale z takim samym wielkim bólem| Klon życia to opowieść inna niż wszystkie. Łączy w całość- wiele historii, złamanych serc, obietnic i dusz. Mieści w sobie tyle smutku, że aż trudno to sobie wyobrazić. Zajrzyj tu na moment. Zatrzymaj się. Poczuj i pozwól, aby dusze pokazały swoje historie i... Daj im odejść. Pozwól im nie cierpieć. Niech nie gniją w zawieszeniu, tylko niech odejdą. Dajmy im tak bardzo wyczekiwane wytchnienie, na które zasługują- co prawda niektóre mniej, ale też. Swoje już wycierpiały.