19 yaşındaki Viviana, babasının onun için dizayn ettiği hayatta, arkadaşlar değil de kalın beton duvarlar tarafından çevrelenirken büyümüştür. Babasının hayatını adadığı ve annesinin 13 yıl önce trajik bir şekilde hayatını sonlandırmasına sebep olan Kutsal Karanlık adındaki örgütten tamamen uzak kalmıştır. Ancak bir gece ansızın evine birinin girmesiyle birlikte, kendisini yalnızca uzaktan işittiği ve hakkında hiçbir fikre sahip olmadığı bambaşka bir dünyanın, tabiri caizse bir cehennemin, içinde bulmuştur. Artık kendisini korumayı öğrenmesi gerektiğini düşünen babası Matteo Vescari'nin vesilesiyle, kimliğini gizli tutarak Kutsal Karanlık adlı bu örgüte girmiştir. O sırada, yaptığı trajik bir hatanın sonucunda rütbe düşüşü yaşayan, eski Kıdemli Ajan Andrei D. Trevisan ise öfkeden deliye dönüyordur. Bu ikilinin yolları beklenmedik bir şekilde kesişecektir. Viviana, zorlu geçen eğitim süreci ve sınavların arasında peşini bırakmayan talihsizliklerle uğraşmak zorunda kalacaktır. Hayatına sürekli müdahale eden kimliği belirsiz kişiyle birlikte, yaşantısı oldukça zorlaşacaktır. KUTSAL KARANLIK, BAĞIMSIZ BİR AKSİYON/GERİLİM/DARK ACADEMIA/DİSTOPYA (?) ROMANIDIR.

En sevdiğim kitabın içine yan karakter olarak düştüğümde tek bir görevim vardı : mutlu sonun gerçekleşmesini sağlamak. Her şey tam da olması gerektiği gibi gidiyordu─ta ki ben kötü karakterin dikkatini çekene kadar.

*Yetişkin içerik barındırır. *Nefretten aşka/anlaşmalı evlilik kurgusu --- "Kimi öptüğünün farkında bile değilsin," dedim üzerime tüm ağırlığıyla kapanan bedenini omuzlarından hafifçe iterek. Yüzlerimiz arasında bir nefeslik mesafeden fazlası yoktu. Aldığı her nefes benden doğuyor, aldığım her nefes ondan kopuyordu. Az önce dudaklarıma dokunan dudaklarını diliyle ıslattı ve ardından göğsü şişerek göğsüme yaslandı. Altında ezilmeye, o isteyerek üstümden kalkmadıkça son veremeyeceğimi biliyordum. Yatakla arasında kalan bedenimi kıvrandırıp yormak yerine onu ikna etmek için dudaklarımı araladım. "Sarhoşsun, farkında bile olmadan beni öptüğün için pişman olduğunu haykırdığın bir sabaha uyanmak istemiyorum." "Kim olduğunun farkında olmadığımı mı sanıyorsun?" diye sorarken sarhoşluğunun izlerini taşıyan sıcak nefesi yüzümü okşadı. "Karımı öptüğümün farkında olmadığımı mı sanıyorsun?" İrkilerek gözlerimi kırptım birkaç kez. Etrafta birilerinin olup olmadığını görmek için delice odaya bakındım. Kimse yoktu. Cevahir Avcıoğlu'nun beni 'karısı' olarak benliğine katmasına sebep olacağı oyunumuzun seyircilerinden hiçbiri burada değildi. Dudaklarını biraz önceki hafif baskıdan çok daha yoğun bir biçimde yeniden dudaklarıma bastırdığında zihnim binlerce soruya aynı anda yanıt aramaya başladı. Bizim dünyamızda her şey sahteydi. Her şey oyundu. Seyirciler gittiğinde perde kapanır, oyuncular birbirlerinin yanından hızla kaybolurdu. Ama şimdi ilk kez, hatta belki de son kez seyircisiz oynuyordu oyununu. Avcıoğlu'nun kurallarına kendisinden başka kimse karşı çıkamazdı. Bizim için yıkımı getirecek olan da, işte bu nedenle, bizzat kendisi olacaktı. --- '260224

Başparmağı avucumdaki ince yaraların üzerinde dolaştı. Tırnaklarımla kendime açtığım izlerin üzerinden geçti. Soluğum kesildi. Yaralar yanmadı, ama içimde bir şeyler alev aldı. "Bırak." dedim, sesimden nefret akıyordu. Bırakmadı.

Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.

İstediğim ne aşkın, ne de sensin. Bir gece ansızın giren bir yalancıydın sadece hayatıma. Şimdi hiç kimsesin. ✗ Serin Oflaz, bir partide kendini bildiğinden beri aşık olduğu Çağrı Demirer'i gizlice takip ederken kendini illegal bir motor yarışında bulur. Yarışanlardan birinin Çağrı olması dikkatini daha çok çekerken rakibi, Çağrı Demirer'in en büyük düşmanı Barlas Dusha'dır. Yarış çıkışı Barlas Dusha'nın yaptığı teklifi kabul etmesiyle hayatı hiç bilmediği rüzgarın arasında sürüklenecektir.