DÜŞMÜŞ MELEK Cennet... Saf ışık mı, yoksa kusursuz bir yalan mı? O bir zamanlar kanatları kar beyazı bir melekti. Ta ki göklerin sakladığı adaletsizlikleri görene dek. Sorguladı. İsyan etti. Ve kanatları siyaha boyandı. Şimdi yeryüzünde. Hem cennete hem cehenneme meydan okuyor. "Ben senin gölgen değilim Seriel... Ben senin olmak istemediğin her şeyim."

"Masalda da gerçekte de kalbi olmayan bütün kızların adı Gökçen'dir..." . . . Kapak: @birkadehsevgi- 🦋🖤

Amerika'ya bebek bakıcılığı yapmaya giden Efsa, orada aşkı bulacağından habersizdir.

Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.

"Okulun koridorları hiç bu kadar sessiz, duvarları hiç bu kadar dar gelmemişti". Bir grup öğrenci, içeride mahsur kaldıklarında en büyük korkularının dört duvar arasında kalmak olduğunu sanıyordu. Yanılıyorlardı. Okulun ağır kapıları nihayet dış dünyaya açıldığında, onları bekleyen şey özgürlük değil; zombilerin istila ettiği, küle dönmüş bir şehirdi. Ancak asıl tehlike sadece yürüyen ölüler değil, dışarıdaki o devasa ve bilinmez karanlıktı. Kaçış bitti asıl oyun yeni başlıyor"