hissetmek seni gittiğim her yerde

İki düşman köy ve birbirlerine ait olmaması gereken kalpler.

dizinin bölümleri veya doğrudan sahneleri ile bağlantılı isfad hayali sahneleri içerir,

Karadeniz'de sadece deniz değil, nefret de köpürür. ​Yüz yıllık toprak davasıyla birbirine düşman iki soy: Koçari ve Furtuna. Onların savaşı, kanla yazılmış onur meselesidir. ​Zorba ve gözü kara Furtuna varisi, düşmanının en değerli varlığını, Karadeniz'in hırçın kızını kaçırır. Amacı, onu intikam için bir pazarlık aracı yapmaktır. Ancak soğuk kelepçelerin ötesinde, fiziksel esaret yerini vicdan ve itiraf edilemeyen bir sevda arasında sıkışan tehlikeli bir çekime bırakır. ​Düşmanın zulmü ve merhameti arasında kalan kız, kalbindeki kelepçeyi çözebilecek midir?

"Taşacak Bu Deniz" dizisinden ilhamla kaleme alınan bu hikâye, Fadime ve İso'nun kaçmaktan yoruldukları duygularla birbirlerine sürüklendiği bir aşkın izini sürüyor. Fadime'nin cesur ve içten anlatımıyla, iki yalnız kalbin çarpıştığı anlar; bastırılmış arzuların, söylenemeyen sözlerin ve her şeye rağmen vazgeçilemeyen bir bağın nasıl doğduğu gözler önüne seriliyor. Mevcut senaryodan izler taşıyan bu kurguda, tüm olaylar Fadime ve İso'nun tutku dolu ilişkisi etrafında şekilleniyor.

~o kadının en masum halinin yanındayken olacağını düşünmemişti...

"Furtuna ve Koçari... Birbirine düşman iki soyadı, aralarına kan girmiş iki hayat." Yıllar sonra Karadeniz'in puslu yollarında karşılaştıklarında, İso ve Fadime'nin arasında sadece bir kan davası yoktu; söylenmemiş sözlerin, yarım kalmış bir çocukluğun ve bastırılmış bir öfkenin ağırlığı vardı. Kader, onları Şeytan Bükü virajında, bir heyelanın ortasında yakaladı. Yollar kapandığında ve ölüm nefesleri kadar yaklaştığında, kaçacakları tek yer birbirlerinin "düşman" bildiği o gözlerdi. Bu fiziksel yıkımın altından belki sağ çıkabilirlerdi ama kalplerindeki enkazdan kurtulabilecekler miydi? "Çünkü en ağır enkaz, toprak altında kalanlar değil, söylenmemiş sözlerdir."

"Kalbim, düşmanımın toprağına mühürlendi." Biri Karadeniz'in hırçın dalgalarını ruhunda taşıyan Fadime Koçari, diğeri o dalgaları dindirecek tek ateş olan İsmail Furtuna. Aralarında bitmek bilmeyen bir kin, geçilemeyen sınırlar ve iki ailenin gölgesi vardı. Onlar birbirlerine nefretle bakmayı öğrenerek büyüdüler; ama kader, bir gece yarısı limanda ruhlarını birbirine bağladı. Şimdi her dokunuş bir isyan, her bakış bir intihar sebebi. "Sana sarılmam demek, kendi aileme sırtımı dönmem demek Fadime. Ama sana bakmamak da nefessiz kalmak gibi..." İki dünya birbirine savaş açmışken, İsmail ve Fadime'nin tek sığınağı o yasak sınırların arkasındaki gizli buluşmalardı. Sırlar açığa çıktığında deniz taşacak, dünya yıkılacak ama bu aşk o suların altında bile sönmeyecekti. "Nefretimizden aşk doğdu, şimdi tüm dünya karşımızda durabilir mi

asırlar süren düşmanlıgin bitmesine karar kılan iki aile. tek çözümün kanları birleştirmek olduğuna karar verirler. -dünür olacağız Koçarii, düşmanlık anca böyle biter -dusunecem -ben olurumde ha bu kılçığa gelin gitmem -bosuna heveslenme Fadime koçari gelsende ben seni kendime gelin diye almam..

"öyle değil midir zaten, sevda yasaktır furtuna kızın koçari oğlana sevdalandığından beri, ondan bizden sevdalık olmaz, unut onu, Fadime Koçari."