Wszyscy myślą, że jest pusta. On postanowił sprawdzić, czy pod lodem płynie jeszcze krew. Dla Leny ciało jest tylko klatką. Po tym, co zrobił jej ojczym, nauczyła się odcinać od świata, chować w za dużych swetrach i znikać w cieniu uniwersyteckich murów. Nie czuje nic. Nie chce czuć nic. Bo bycie „zepsutą" jest bezpieczniejsze niż bycie ofiarą. Ale Dorian Volkov nienawidzi ciszy. Jako nieoficjalny król kampusu, cyniczny, bezczelny i do szpiku kości zepsuty, obrał sobie Lenę za cel. Publicznie szydzi z jej „oziębłości", wyśmiewa jej dystans i czerpie perwersyjną satysfakcję z każdej łzy, którą uda mu się z niej wycisnąć. Wszystko zmienia się podczas jednej nocy. Siedem minut w niebie. Gra, która miała być jej ostatecznym upokorzeniem, staje się iskrą, która podpala ich oboje. W dusznej ciemności, między zapachem drogich perfum a surowym pożądaniem, Dorian odkrywa, że pod maską lodu Lena skrywa pożar, którego nikt nie potrafi ugasić. Kiedy nienawiść miesza się z obsesją, Dorian rzuca jej wyzwanie: układ Friends With Benefits, który ma nauczyć ją czuć na nowo. Lena zgadza się wejść do lwa paszczy, nie wiedząc, że Dorian skrywa własne demony, a ich układ to tylko element większej, brudnej gry. On chce ją naprawić. Ona chce tylko przeżyć. Kto z nich pierwszy pęknie pod naciskiem emocji, których nie da się zamknąć w szafie?

-Chcesz wiedzieć, co jest w paragrafach? - Mruknął, pochylając się tak nisko, że jego oddech połaskotał mnie w skórę pod uchem. - Włamanie do prywatności to twój najmniejszy problem. Prawdziwym jest to, że tak desperacko potrzebujesz uwagi, że szukasz jej nawet u faceta, który według ciebie jest tylko "szoferem". Uniosłam podbródek, choć moje ciało zdradziecko zadrżało. Czułam ciepło bijące od jego klatki piersiowej. -Myślisz, że o ciebie zabiegam, Cole? Jesteś tylko przeszkodą między mną a wyjściem stąd. Cole pochylił się jeszcze bardziej. Ciemne kosmyki jego włosów niemal dotknęły mojej skroni. - Więc dlaczego wciąż tu stoisz, zamiast iść po tę wodę, po którą rzekomo przyszłaś? Serce bije ci tak głośno, że zagłusza lodówkę. To też widać na monitoringu. Puścił blat tak nagle, że niemal straciłam równowagę. Odsunął się, wrócił do krzesła i jak gdyby nigdy nic, znowu otworzył ten swój opasły tom Prawa Karnego. Zostawił mnie na środku kuchni - roztrzęsioną, wściekłą i przerażoną faktem, że miał rację. -Dobranoc, Livio. Postaraj się nie walczyć z poduszką. Przegrywasz tę bitwę. zdjęcie okładki z Pinteresta!