- Beni ona götür nolur - Bu kolay tabi teklifimi kabul edersen - Ne istiyorsun - Benimle evlenmeni

Babasının hırslı bir savcı olması nedeniyle sürekli tehlike altında olan Gül ve annesi, annesinin babasından boşanmasıyla tehlikeden uzakta İzmir'de yaşamaya başlar. Bir gün annesi, babası ve Gül bir parkta otururken saldırıya uğrarlar ve babası onları korumaya çalışırken o saldırıda ölür. Babasının ölümüyle Gül iyice içine kapanır ve yalnızlaşır. Gül'ün, babası gibi bir savcı olmak ve Ankara'ya taşınmak istemesiyle annesi ile arası açılır. Kötü bir babaya ama iyi bir anneye sahip olan Arman, henüz lise çağındayken annesi için babasını öldürmesiyle arkadaşı Kartal ile ıslahevine düşerler. Annesinin de aynı gece ölmesiyle Arman bir başına kalır, amaçsız bir halde, oradan oraya, suçtan suça savrulur. Islaheviyle hapishaneyi ayıran tellerin ardından tanıştığı Yeraltı'nın lideri Fatih, Arman ve Kartal'ı yanına alır. Fatih'in ölümüyle Yeraltı'nın yeni lideri genç yaşında Arman olur. Arman'ın tek amacı Yeraltı'ndaki yasadışı işleri yürütmek olur. Yine işlediği bir suçtan dolayı emniyete alınan Arman, oturduğu emniyetin koridorunda olacaklardan habersiz nezarete atılmayı bekliyordur. O dakikalarda tam karşısına yorgun ve dalgın bir şekilde oturan Gül ise annesiyle beraber emniyet müdürünün taziye dileklerini dinliyordur. Daha ilk saniyede Arman'ın dikkatini çeken Gül, Arman'ın kalbine işlemiş ve onu kendine esir etmiştir. Mesafelere ve yıllardır karşılıksız duyduğu sevdaya rağmen Arman, o günden beridir Gül'den vazgeçmez. Yeraltı'nın lideri olmanın verdiği güç ve tehlikeyle Gül'ün yanına yaklaşamaz. Gül'ü ondan habersiz izler ve gün geçtikçe onu kalbinde büyütür. Ama bir gün düşmanlarından birinin Gül'ü öğrenmesiyle beraber Arman'ın tek zaafı herkes tarafından öğrenilir ve Arman'a karşı kullanılmaya çalışılır. Bu riski göze almayan Arman, Gül'ü yanına alır.

"Öldürün o zaman." Duyduğum sert ve soğuk sesle irkildim. Sanki normal bir şeymiş söylüyormuş gibi bir çırpıda söylemişti. Bunların bana yardım etmelerini beklerken daha tehlikeli çıkmışlardı. Ölüm emri verilen adama bakıp vicdanımın sesine engel olarak usulca geldiğim yoldan geri döndüm. Yanlarından birkaç metre uzaklaşmışken bir silah sesi duydum. Bağırmamak için kendimi tutarak korku dolu gözlerimi adamlara çevirdim. Az önce ölüm emri verilen adam başından akan kanla yerde cansız bir şekilde yatıyordu. Diğerleri de başında hâlâ bir şeyler konuşmaya devam ediyorlardı. Yerdeki ölü adama bakıp kaldım. Hiç acımadan, bir saniye bile düşünmeden öldürmüşlerdi adamı. "Sen de kimsin?" Birinin beni fark etmesiyle hepsi bir anda bana döndü ama ben sadece az önce ölüm emrini veren adamın soğuk gözlerine baktım. "Ben şey..." Sustum. Söyleyecek bir şey bulamadım. Karanlıktan dolayı yüzlerini net olarak göremedim. "Sen ne?" dedi, bana doğru bir adım attı. Eş zamanlı olarak geri gittim. Bir saniye olsun bakışlarını benden çekmezken yutkundum. "Ben hiçbir şey görmedim." Tek kaşı kalktı. "Bizi mi izliyordun?" Korkuyla birkaç adım daha geri gittim. "Öyle bir amacım yoktu." Yine bana doğru bir adım attı. Korkudan tüm bedenim titremeye başladı. "Ne amacın vardı?" Cevap vermek istedim ama söyleyecek bir şey bulamadım. Tek istediğim şey şu an buradan kaçıp gitmek. Gözlerim adamın elindeki silaha kaydı. Bu daha çok korkmama neden olurken daha fazla durmanın bana bir faydası olmayacağına kanaat getirdim ve koşarak yanlarından uzaklaştım. "Yakalayın şunu!" Arkamdan bağırdı. Bunu duymak daha hırslı bir şekilde koşmama neden oldu. Resmen başımdaki bela birken iki olmuştu. Koskoca ormanda bir mafyadan kaçarken bir başkasının kucağına düşmüştüm.