Ben hiçbir zaman ailem tarafından onların çocuğu olarak görülmedim. Ben bir süs bebeğiydim. Beni istedikleri gibi giydirdikleri, istedikleri gibi hareket ettirdikleri bir süs bebeği. Ağzımı açmamıştım tüm bu yapılanlara. Çünkü ağzımdaki dikişler konuşup karşı gelmeme izin vermiyordu. Ancak bir gün artık bir şeylerin farkına vardığım zaman, herşey değişmişti. Kendi hayatımı zor da olsa kurmaya başlamıştım. Baskılara ve şiddette maruz kalsam bile hayallerimi gerçekleştirmem herşeyin bedeline değerdi. Ben Umay Taşkın yani artık Eraslan, 21 yıllık hayatımın, yaşadığım zorlukların çöp olduğunu öğrendikten sonra gerçek ailemle yaşamaya başlamıştım. İki aylık deneme sürecim ne kadar uzayacaktı ki? Hadi gelin hep beraber benim hayatımı okuyalım.

Kendi ayakları üzerinde durmaya alışmış bir kadın, bir kız çocuğu. Yıllar sonra üvey olduğunu öğrenip gerçek ailesiyle tanışacak olmak onda ne etki yaratacaktı? Klasik bir Gerçek Ailem kurgusudur.

DEVRAN YAMANOĞLU VE CİVCİVLERİ .......... Daha dün yetimhanenin duvarına çıkmış Pamir ile Alphan abimle konuşuyorduk şimdi Antep'te bir konakta 6 kardeşim ile bir salonda oturuyoruz. Ne ara hayatım evrim geçirmişti lan. Ben bile kaçırdım. En son ne olmuştu? .......... "Uyursam geçer mi?" "Hayır geçmeyecek bebeğim." "O zaman uyumayayım." "Uyuma, birlikte uykusuz kalalım." ........... "Defne, gülümsemen adın gibi sonsuzluğu andırıyor." Abi-Baba kurgusudur. Aşk vardır. Karışan bebekler değildir. Kapak tasarımı @sdednwz

İnsan her yara aldığında daha çabuk iyileşir mi gerçekten? Yoksa o yaralar zamanla sadece daha derine mi işler? Acı, yalnızlık ve bitmek bilmeyen karanlık... Bunlar büyürken bana eşlik eden tek duygulardı. Çocukluğum onların nefretin gölgesinde sessizce kayboldu.Sevilmenin ne olduğunu bilmeden, ağır bir sessizlik içinde geçti. Büyüdüğümde yanımda yalnızca alıştığım o soğuk boşluk vardı. Yaralar birikti, izler derinleşti. Hepsi bir şekilde geçti ya da geçmedi. Şimdi geriye ne kaldı bilmiyorum; sadece bir boşluk, sessiz ve sonu olmayan bir boşluk...

Staj yaptığım hastanede karışan o kız çocuğu bensem?

> "Onlar hiç doğmamış gibi yaşayacak. Adları olmayacak. Kanları bizimle aynı ama kaderleri bizden uzak olacak."

Doğdukları gün hayatları değişti. Ama bunu kimse fark etmedi. İki bebek... İki farklı aile... Tek bir hata. Aradan geçen 15 yılın ardından ortaya çıkan gerçek, sadece isimleri değil; sevgiyi, güveni ve aile kavramını da paramparça edecekti. Şimdi herkes aynı sorunun cevabını arıyordu: Kan bağı mı daha güçlüydü, yoksa yıllarca kurulan bağlar mı?

⚠️ Dikkat! Hikayede psikolojik olarak tetikleyici ve rahatsız edici unsurlar ola bilir! +18 üstü okurların okuması talep edilir! Eşini kaybettikten sonra Selim Akın, tüm yaşamını çocuklarına adar. Akın ailesinin dünyası, beş yaşındaki küçük Defne'nin etrafında dönmektedir. Ancak bir gece Defne aniden ortadan kaybolur. Bu kayıp, ailenin dengelerini altüst eder ve onları yavaş yavaş dağılıp gitmenin eşiğine getirir. Aradan geçen on yılda, Akınlar hâlâ Defne'nin kayboluşunun gizemiyle yaşamaktadır. Her biri, kendi sessiz dünyasında, vicdanının mahkemesinde kendini yargılar. Suçluluk ve özlem, evin duvarlarına sinmiş gibidir. Ta ki bir gece gelen beklenmedik bir haber, onları yeniden bir bilinmezin kapısına getirene kadar... Gerçek ailem kitaplarına yeni bir soluk! Hikayeye ailenin bakış açısından başlamaya ne dersiniz? Kızımızı şimdilik gizemli tutalım. Eminim bu yenilik size de iyi gelecektir!

Klasik gerçek ailemden farklı gidecek olan ve sürprizler neeeee diyeceğiniz bir kitaba hazır mısınız? Ya da yeni kitap aramaktan bıktınız mı? O zaman karmaşık dünyama hoş geldiniz. Benim gibi deli birinin kitabına güvenmeyin her an her şey olabilir.

(Aile Serisi 1) Delfin, kalp rahatsızlığı olan 21 yaşında genç bir kızdır. Annesi ile geçirdiği yirmi bir yılın ardından, eline geçen bir mektup sayesinde babasının varlığından haberdar olup, Rusya'yı terk ederek Türkiye'ye gelmiştir. Hiç bilmediği bir şehirde ayakta durmaya çalışırken, babasıyla yaşayacağını düşündüğü peri masalı için zorlu yollardan geçmesi gerekmektedir. ''Annen, karnındaki seni önemsemeden kaçıp gitti yıllar önce. Seni benden kopardı. Bir aileye sahip olma ihtimalini senden çaldı.'' Gözlerini bir an olsun kırpmıyordu, söylediklerini tam olarak anlayamasam da, tahmin etmek zor değildi. ''Ve sen tüm bunların sorumlusu olduğumu mu düşünüyorsun, sevgili Delfin?''