Ece için hayat, annesinin evliliğiyle yeni bir eve taşınmaktan ibaret değildi; o, kendi rızasıyla bir kurt inine adım atmıştı. Bir yanda Tugay... Karanlık, sahiplenici ve sınır tanımayan. O gece duvara yaslandığında kulağına fısıldadığı her kelime, Ece'nin ruhuna atılmış birer prangaydı. Diğer yanda Cihangir... Buz gibi bakışları ve zehirli alaylarıyla pusuda bekleyen bir avcı. Ece'nin her açığını kollayan, onu her adımda köşeye sıkıştıran tekinsiz bir gölge. Bu evde aile bağları, tutkunun körüklediği bir yangının içinde kül olmaya mahkûmdu. Ece, üvey abilerinin arasında bir kaçış yolu ararken, aslında her adımda daha derin bir girdaba kapılıyordu. Yasak olan hiç bu kadar arzu dolu, arzu hiç bu kadar karanlık olmamıştı.

Efsa için o gece, sadece bir yüzleşmeydi. Ardıç içinse, yıllardır bastırdığı o karanlık arzunun patlama noktası. En yakın arkadaşının sevgilisiyle, parçalanmış bir elbisenin ve dökülmüş bir kadehin gölgesinde yazılan bu hikaye; aşkın bittiği değil, ihanetin en saf halinin başladığı yerdir. Bir yanda verilen sözler ve yaşanmışlıklar, diğer yanda ise tenin reddedemediği o vahşi çekim... Efsa, bir hata olarak görülmeyi reddedip bu oyunu kendi kurallarıyla oynamaya karar verdiğinde; sadece kalpler değil, hayatlar da paramparça olacaktı. "Unut gitsin" dediği o gece, aslında her şeyin başlangıcıydı. Çünkü bazı sırlar, sessiz kalındıkça daha yüksek sesle çığlık atar.