Matthy begint vol enthousiasme aan de middelbare school, samen met zijn beste vriend Milo. Al snel raken ze bevriend met een groep jongens en lijkt alles perfect. Maar na de zomervakantie verandert alles. Matthy wordt buitengesloten, roddels verspreiden zich als een lopend vuurtje en zelfs Milo laat hem vallen. Eenzaam en gebroken probeert hij zich staande te houden, maar de duisternis trekt hem steeds dieper mee. Totdat hij Koen, Robbie en Raoul ontmoet. Zij zien hem zoals hij écht is. Langzaam bouwt hij zijn leven weer op, maar dan komt Milo ineens terug. Meent hij het deze keer echt? Of is Matthy opnieuw een pion in een spel dat hij niet kan winnen?

"WAT EEN GEWELDIGE POKOE MAN! WAAR ZIJN DIE LADIESSS?!" Voor de achtentwintigjarige Luna hoeft het allemaal niet zo luid. Als kinderverpleegkundige is ze gewend aan de hectiek van het ziekenhuis, maar thuis verlangt ze naar pure stilte. Sinds haar recente verhuizing naar een nieuw appartementencomplex in Utrecht wordt die rust echter regelmatig verstoord door de zware baslijnen van haar buurman Rutger, een ambitieuze producer. Luna is gesteld op haar eigen ruimte en vakkundig in het ontwijken van sociaal contact, maar de luidruchtige collega's die haar buurman over de vloer krijgt, maken het haar niet makkelijk. Terwijl Luna haar onregelmatige shifts in het ziekenhuis overleeft, heeft ze haar muren stevig opgetrokken. De wereld van views, online content en luide creators staat mijlenver van haar nuchtere realiteit af. Ze is absoluut niet op zoek naar chaos. Soms is er maar één ongemakkelijk toeval voor nodig om een muur te laten barsten en te ontdekken dat de jongen achter die luide stem online misschien een fenomeen is, maar offline verrassend dichtbij komt.

"Matt?" "Ja, Fleur?" "Ik moet je iets vertellen." "Zeg het maar meisje." Deel 2 van fangirl. Om dit verhaal te lezen moet je eerst het boek fangirl hebben gelezen. ⚠️ Bevat smut en dit wordt niet van tevoren aangegeven 24-09-2025 #1 relatie 29-10-2025 #1 romantiek 22-12-2025 #1 spanning 26-04-2026 #1 matthyashetlam 15-07-2026 #1 roman

"Ik kan prima voor mezelf zorgen, jullie zijn toch nooit thuis!" mijn ouders kijken elkaar aan "nu zeg je maar wat, we hebben al die 19 jaar voor je gezorgd en zijn er altijd voor je geweest!" mijn moeder is alleen nog maar bozer nu. "Weetje, we wonen dan misschien wel in hetzelfde huis, maar ik heb niet het gevoel dat dit 'thuis' is, ik slaap al als jullie thuis komen en als ik wakker word, zijn jullie alweer weg, de laatste keer dat we met z'n allen hebben gegeten, was toen ik vijf was ofzo. Dit is gewoon een huis, geen thuis." al mijn frustratie komt eruit en daarna ren ik de trap op, de tranen lopen over mijn wangen.

Een mini-serie met Robbie van 16 en Milo van 16 🤍

Gay verhalen over onze lieftallige bankzitters (en special guests) Volg @vaat.waswaterr op insta voor updates:)